‘Spanish Harlem’ was al ruim tien jaar oud toen Aretha Franklin het nummer in 1971 opnam.
Ben E. King had er in 1961 een Amerikaanse Top 10-hit mee.
Het lied was geschreven door Jerry Leiber en Phil Spector, met een belangrijke muzikale bijdrage van Mike Stoller.
Aretha deed vervolgens wat ze vaker deed met andermans materiaal: ze maakte er geen keurige kopie van, maar bouwde haar eigen versie.

Opvallend is dat Franklin ook de tekst veranderde.
Waar in het origineel alleen Spanish Harlem werd bezongen, verwees zij naar zowel Black als Spanish Harlem.
Op piano is bovendien Dr. John te horen, die in deze periode geregeld met haar werkte.
Haar uitvoering werd zelfs een grotere Amerikaanse hit dan die van Ben E. King: in september 1971 kwam Aretha tot nummer 2 in de Billboard Hot 100.
Alleen de bovenste plek bleef buiten bereik.

Bij ‘See Saw’ dook Aretha Franklin opnieuw in de bestaande rhythm-and-blues.
Het nummer was afkomstig van Don Covay and the Goodtimers, die het in 1965 al hadden uitgebracht.
Covay schreef het samen met Steve Cropper, gitarist van Booker T. & the M.G.’s en een van de muzikanten die het geluid van het Stax-label hielpen bepalen.
Drie jaar later kwam Aretha met haar eigen uitvoering.

‘See Saw’ verscheen in de periode van Aretha Now, een album waarop Franklin zich omringde met muzikanten als Spooner Oldham, Bobby Womack en saxofonist King Curtis.
Het bijzondere aan 1968 is hoe hoog haar productietempo lag: Lady Soul, Aretha Now én een livealbum verschenen allemaal in hetzelfde jaar.
‘See Saw’ werd aan het eind van dat jaar een hit en bereikte nummer 14 in de Billboard Hot 100.
Voor een cover van een relatief bescheiden hit uit 1965 was dat een flinke tweede jeugd.

‘Respect’ klinkt alsof het altijd van Aretha Franklin is geweest, maar Otis Redding schreef en nam het nummer als eerste op.
Toen Franklin het in 1967 onder handen nam, veranderde ze niet alleen de zang, maar ook de betekenis en de opbouw.
Ze voegde onder meer het beroemde gespelde woord ‘respect’ toe en haar zussen Carolyn en Erma waren betrokken bij de achtergrondzang.
Producer Jerry Wexler nam haar versie op voor Atlantic Records.

Het resultaat betekende haar definitieve doorbraak.
‘Respect’ stond vanaf 3 juni 1967 twee weken op nummer 1 in de Billboard Hot 100 en leverde Franklin haar eerste Grammy-overwinningen op.
Het nummer groeide daarnaast uit tot een lied dat werd verbonden met zowel de Amerikaanse burgerrechtenbeweging als de vrouwenbeweging.
Dat was groter dan een gewone hitsingle.
De Amerikaanse Library of Congress nam de opname later op in het National Recording Registry vanwege haar historische betekenis.

The Beatles maakten van ‘Eleanor Rigby’ in 1966 een somber verhaal over eenzame mensen, gedragen door strijkers.
Aretha Franklin gooide die aanpak een paar jaar later vrijwel overboord.
In haar versie verandert zelfs het vertelperspectief: in plaats van alleen over Eleanor te zingen, plaatst Franklin zichzelf in de rol van het personage.
Daarmee wordt een afstandelijk verhaal ineens iets persoonlijks.
Rolling Stone omschreef haar aanpak later als een transformatie van een barokke Beatles-song naar een veel directere gospelachtige souluitvoering.

Franklins ‘Eleanor Rigby’ verscheen eind 1969 als single en kwam daarna terecht op het album This Girl’s in Love with You, dat begin 1970 verscheen.
De single bereikte nummer 17 in de Billboard Hot 100.
Dat was behoorlijk sterk voor een nummer dat al wereldberoemd was in een totaal andere uitvoering.
Aretha bewees hier dat een cover bij haar soms bijna een verbouwing was: Beatles eruit, kerk en soul erin.

In 1985 kwamen twee generaties samen.
Annie Lennox en Dave Stewart van Eurythmics schreven ‘Sisters Are Doin’ It for Themselves’ als een uitgesproken lied over vrouwelijke zelfstandigheid.
Voor de duetpartner was aanvankelijk Tina Turner in beeld, maar uiteindelijk kwam Aretha Franklin achter de microfoon terecht.
Daarmee kreeg de tekst ineens extra gewicht: een moderne popgroep uit de jaren tachtig zong samen met een vrouw wier muziek al sinds de jaren zestig met emancipatie werd verbonden.

Het nummer werd opgenomen in Detroit en verscheen in de periode van Aretha’s succesvolle album Who’s Zoomin’ Who?.
In Groot-Brittannië bereikte de single nummer 9 en bleef hij twaalf weken in de officiële hitlijst staan.
In Amerika kwam hij tot nummer 18.
De samenwerking kreeg bovendien een Grammy-nominatie voor beste R&B-uitvoering door een duo of groep.
Geen nostalgische comeback dus, maar Aretha midden in de popmuziek van 1985.

Het grappigste aan Aretha Franklins versie van ‘I Say a Little Prayer’ is dat die aanvankelijk helemaal niet gepland was.
Burt Bacharach en Hal David hadden het lied geschreven en Dionne Warwick had er in 1967 al een hit mee gehad.
Tijdens de opnamen van Aretha’s album Aretha Now zong Franklin het nummer tussendoor met haar achtergrondzangeressen The Sweet Inspirations.
De combinatie klonk zó goed dat er alsnog een officiële opname van werd gemaakt.

Atlantic zette het nummer aanvankelijk zelfs op de B-kant van ‘The House That Jack Built’.
Radiostations begonnen echter ook de andere kant te draaien en ‘I Say a Little Prayer’ ontwikkelde zijn eigen hitcarrière.
In de Verenigde Staten bereikte Aretha’s versie de Top 10.
In Groot-Brittannië kwam ze zelfs tot nummer 4 en bleef de plaat veertien weken in de hitlijst.
Een lied dat min of meer tijdens het inzingen ontstond, werd zo een van haar bekendste covers.

‘(You Make Me Feel Like) A Natural Woman’ werd echt voor Aretha Franklin geschreven.
Atlantic-producer Jerry Wexler kwam met het idee voor een lied rond het begrip ‘natural woman’ en bracht dat onder de aandacht van het beroemde schrijversduo Carole King en Gerry Goffin. King schreef de muziek, Goffin de tekst en Wexler kreeg eveneens een schrijverscredit.
Het resultaat paste precies bij de nieuwe status die Franklin in 1967 had opgebouwd.

De single verscheen enkele maanden na haar doorbraak met ‘Respect’ en bereikte in november 1967 nummer 8 in de Billboard Hot 100.
Daarmee was Aretha binnen één jaar veranderd van een zangeres met wisselend commercieel succes in een vaste waarde in de Amerikaanse Top 10.
Carole King nam het lied later zelf op voor haar album Tapestry uit 1971, maar het nummer was dus niet voor King zelf bedacht.
Aretha’s opname werd uiteindelijk ook opgenomen in de Grammy Hall of Fame.

Wie Aretha Franklin vooral kent van Atlantic en haar grote soulhits, kan bij ‘Won’t Be Long’ vier à vijf jaar te laat beginnen met haar verhaal.
Aretha tekende namelijk in 1960, op haar achttiende, bij Columbia Records.
De invloedrijke producer en talentscout John Hammond zag in haar een zangeres die naast gospel ook jazz, blues, pop en rhythm-and-blues aankon.
‘Won’t Be Long’ werd geschreven door J. Leslie McFarland en geproduceerd door Hammond.

Het nummer verscheen eind 1960 en kwam ook op haar eerste Columbia-album, Aretha: With The Ray Bryant Combo.
In 1961 werd ‘Won’t Be Long’ haar eerste single die de Billboard Hot 100 haalde, met nummer 76 als hoogste positie.
Op de R&B-lijst deed de plaat het veel beter en kwam hij tot nummer 7.
De wereld kende dus nog niet de ‘Queen of Soul’, maar de stem begon al wel voorzichtig de hitlijsten binnen te wandelen.

Voor ‘There Is a Fountain Filled with Blood’ moeten we helemaal terug naar 1956.
Aretha Franklin was pas veertien jaar toen ze in de New Bethel Baptist Church in Detroit werd opgenomen.
Dat was de kerk van haar vader, dominee C.L. Franklin.
De jonge Aretha zong niet alleen, maar begeleidde zichzelf ook op piano.
Deze opnamen behoren tot de vroegst bekende registraties van haar stem, jaren voordat Columbia of Atlantic in beeld kwam.

De omstandigheden waren allesbehalve een luxe studio.
De Detroitse ondernemer en platenman Joe Von Battle legde de uitvoeringen vast met één microfoon.
Het lied zelf was toen al stokoud: het is gebaseerd op een hymnetekst van de Engelse dichter William Cowper uit de achttiende eeuw.
Wat je hier dus hoort, is eigenlijk de bron van bijna alles wat later Aretha werd.
Gospel, kerk, piano en stem, zonder popproductie eromheen.
De latere Queen of Soul begon gewoon letterlijk vooraan in de kerk.

Bij ‘Day Dreaming’ is Aretha Franklin niet alleen de zangeres, maar ook de songwriter.
Het nummer kwam uit de periode van Young, Gifted and Black, een album waarop vier door Franklin geschreven composities stonden.
Zowel ‘Day Dreaming’ als haar eigen ‘Rock Steady’ bereikte de Amerikaanse Pop Top 10, wat nog eens laat zien dat ze beslist niet alleen afhankelijk was van materiaal van andere schrijvers.

En ‘Day Dreaming’ had een heel concrete inspiratiebron.
Aretha bevestigde jaren later in een gesprek met Oprah Winfrey dat ze bij het schrijven Dennis Edwards van The Temptations in gedachten had.
Muzikaal kreeg ze hulp van mensen uit de absolute eredivisie: Donny Hathaway speelde elektrische piano en de opname bevat die zachte, zwevende instrumentatie die het nummer zijn dromerige karakter geeft.
De single werd in 1972 een grote hit: nummer 5 in de Billboard Hot 100 en twee weken nummer 1 in de Amerikaanse soullijst.

‘Think’ is een van de nummers waarbij Aretha Franklin zelf achter de schrijftafel zat.
Ze schreef het samen met Ted White, destijds haar echtgenoot en manager.
De single verscheen in mei 1968 en werd opnieuw een enorme R&B-hit: nummer 1 op de soullijst en nummer 7 in de Billboard Hot 100.
Het nummer kreeg een plek op Aretha Now, een van de drie albums die Franklin alleen al in 1968 uitbracht.

Dat jaar gaf het woord vrijheid in ‘Think’ een extra lading. Martin Luther King Jr. was op 4 april 1968 vermoord en Aretha zong tijdens zijn begrafenis.
TIME beschrijft hoe haar muziek in dat onrustige jaar verbonden raakte met de roep om onafhankelijkheid en maatschappelijke vooruitgang.
Twaalf jaar later gaf ze ‘Think’ nog een tweede leven in de film The Blues Brothers.
Als Mrs. Murphy zingt ze het in de beroemde dinerscène, met Aretha zelf achter de piano.

Bij ‘I Knew You Were Waiting (For Me)’ ontmoeten twee carrières elkaar op een perfect moment.
Aretha Franklin was inmiddels een gevestigde legende, terwijl George Michael na Wham! volop bezig was met zijn solocarrière.
Het lied werd geschreven door Simon Climie en Dennis Morgan en geproduceerd door Narada Michael Walden, die in de jaren tachtig ook met artiesten als Whitney Houston werkte.

De combinatie bleek goud waard.
In februari 1987 stond het duet twee weken op nummer 1 in Groot-Brittannië.
Het werd Aretha Franklins eerste en enige Britse nummer 1-hit.
Ook in de Verenigde Staten bereikte de single de eerste plaats, daar eveneens twee weken.
Bijna twintig jaar lagen daarmee tussen haar Amerikaanse nummer 1 met ‘Respect’ uit 1967 en deze tweede charttopper.
Bij de Grammy Awards van 1988 wonnen Franklin en Michael bovendien de prijs voor beste R&B-uitvoering door een duo of groep.
Voor George Michael betekende dat zijn eerste Grammy.

Met The Prince begon in 1979 officieel het platenverhaal van Madness. Maar zeggen dat hun eerste single „niets deed”, doet hem toch wat tekort. In Nederland gebeurde inderdaad weinig, maar thuis in Groot-Brittannië kwam hij tot nummer 16 en bleef hij elf weken in de hitlijst staan. Opeens begonnen platenmaatschappijen belangstelling te krijgen voor dat stel vrienden uit Noord-Londen.

De titel verwijst naar de Jamaicaanse ska-pionier Prince Buster, een enorme inspiratiebron voor Madness. Saxofonist Lee Thompson schreef het nummer als eerbetoon aan hem. Dat eerbetoon ging behoorlijk ver: op de achterkant van de single stond Madness, een cover van een nummer van Prince Buster. Juist aan dát lied had de groep zijn eigen bandnaam ontleend.

The Prince verscheen bovendien op 2 Tone Records, het label rond Jerry Dammers van The Specials. Madness dacht volgens Suggs aanvankelijk niet eens dat er na deze plaat nog veel zou volgen. Nummer 16 veranderde dat compleet. Een bescheiden debuut dus, maar wel eentje die de deur naar hun hele carrière openzette.

One Step Beyond klinkt zo typisch Madness dat je bijna zou vergeten dat ze het nummer niet zelf schreven. Het origineel kwam van de Jamaicaanse ska-legende Prince Buster en verscheen in de jaren zestig als B-kant van zijn single Al Capone. Suggs vertelde later dat juist die plaat grote indruk op hem had gemaakt.

Er wordt trouwens iets méér gezegd dan alleen de titel. Chas Smash opent de Madness-versie met die beroemde gesproken aankondiging, waarna vooral de saxofoon, het ritme en het herhaalde One Step Beyond het werk doen. Een deel van die introductie grijpt eveneens terug op Jamaicaanse platen uit die tijd.

In Groot-Brittannië werd het hun eerste Top 10-hit en bereikte het nummer 7. Nederland was voorzichtiger: hier kwam het tot nummer 34 in de Top 40. In Frankrijk gebeurde precies het tegenovergestelde, want daar werd het een nummer 1-hit.

Nog een mooi detail: Mike Barson vertelde dat Lee Thompsons saxofoon op de opname eigenlijk niet helemaal zuiver gestemd was. Technisch niet perfect dus, maar inmiddels is juist die scheurende sax een van de herkenbaarste geluiden van Madness.

Achter het vrolijke tempo van Embarrassment uit 1980 zit een van de ernstigste verhalen uit het repertoire van Madness. Saxofonist Lee Thompson schreef de tekst nadat zijn zeventienjarige zus Tracy zwanger raakte van een kind met een zwarte vader. Een deel van de familie reageerde daar volgens Lee en Tracy afwijzend en racistisch op.

Thompson verwerkte de opmerkingen, roddels en bezorgdheid over „wat de buren zouden denken” in zijn tekst. Hij vertelde later dat zijn zus door sommige familieleden werd gemeden en dat hun vader zelfs had geprobeerd haar van de zwangerschap af te brengen. Tracy hield voet bij stuk en voedde haar dochter zelf op.

Muzikaal klinkt het ondertussen bijna opgewekt. Mike Barson gaf het lied een sterke Motown-achtige melodie en drummer Woody Woodgate herinnerde zich dat ze bewust probeerden zo'n stevige Motown-backbeat te creëren. Precies dat contrast maakt het nummer zo krachtig.

En hier moet de Nederlandse hitgeschiedenis echt worden rechtgezet: Embarrassment flopte hier absoluut niet. Het werd nummer 2 in de Nederlandse Top 40, zelfs hoger dan Baggy Trousers. In Groot-Brittannië kwam het tot nummer 4.

Baggy Trousers uit 1980 is misschien hét beeld dat veel mensen bij Madness hebben: schooluniformen, chaos, kattenkwaad en natuurlijk Lee Thompson die in de videoclip met saxofoon en al door de lucht vliegt. Het nummer werd geschreven door Suggs en gitarist Chris Foreman en kijkt terug op Suggs' eigen schooltijd.

Suggs wilde bewust iets maken in de stijl van Ian Dury, met een snelle opeenvolging van herkenbare beelden en zinnetjes. Hij zag zijn schooltijd bovendien heel anders dan Pink Floyd die kort daarvoor met Another Brick in the Wall tegen strenge leraren had geschopt. Suggs kwam uit het veel lossere Londense staatsonderwijs, waar het volgens hem eerder draaide om leerlingen die zelf de boel op stelten zetten.

De videoclip werd opgenomen rond een school in Kentish Town. Voor zijn saxofoonsolo liet Lee Thompson zich aan kabels van een kraan omhoog hijsen, geïnspireerd door iets wat hij Peter Gabriel ooit op het podium had zien doen.

De single werd nummer 3 in Groot-Brittannië en nummer 4 in Nederland. Dus misschien niet letterlijk hun grootste hit, maar als visitekaartje is Baggy Trousers na al die jaren nog moeilijk te verslaan. Suggs grapte ooit dat hij het beslist niet meer zou spelen als hij dertig was. In 2025 vertelde hij dat hij het op zijn vierenzestigste nog steeds stond te zingen. Tja, nooit ruzie maken met je toekomstige zelf.

Als er één Madness-titel achteraf bijna profetisch klinkt, dan is het Yesterday's Men. Het nummer verscheen in 1985, zes jaar nadat de eerste hits waren begonnen, en gaat over vergankelijkheid, ouder worden en het gevoel dat de wereld je langzaam voorbij kan gaan. De tekst kwam van Suggs, de muziek van gitarist Chris Foreman.

Dat thema paste opvallend goed bij de toestand van de band. Oprichter en toetsenist Mike Barson was inmiddels vertrokken en Mad Not Mad werd het enige oorspronkelijke Madness-studioalbum uit die periode waarop hij niet meespeelde. De groep klonk serieuzer en gepolijster dan tijdens de vroege ska-jaren.

Toch was Madness nog lang niet verdwenen. Yesterday's Men bereikte in Groot-Brittannië nummer 18 en bleef zeven weken in de lijst staan. In Nederland haalde het de Top 40 niet. Er verscheen ook een opvallend lange 12-inchversie van ruim acht minuten.

Maar de titel kreeg kort daarna wel extra lading. De volgende singles deden het minder goed en in 1986 viel Madness uiteen. Daardoor klinkt Yesterday's Men achteraf bijna alsof de groep zijn eigen naderende einde al voelde aankomen. Gelukkig bleek „yesterday” later behoorlijk rekbaar: in 1992 stonden ze gewoon weer samen op het podium.

Night Boat To Cairo is een van de vreemdste nummers van Madness, en dat is hier absoluut een compliment. Mike Barson kwam eerst met de muziek; Suggs zette er later woorden bij. Een normaal popliedje werd het niet: nauwelijks coupletten, geen traditioneel refrein en vooral een enorme instrumentale passage waarin de saxofoon vrij spel krijgt.

De tekst schildert een absurd tafereel langs de Nijl, met een gammel bootje, een roeier en een reis richting Caïro. Het vaak vertelde verhaal dat het specifiek over negentiende-eeuwse koloniale reizen van de Britse elite zou gaan, is niet goed te onderbouwen. Die koloniale uitstraling komt vooral uit de videoclip, waarin de band met tropenhelmen voor een nogal goedkope Egyptische achtergrond staat te dollen.

Het nummer kwam in 1980 vooraan te staan op de vier nummers tellende Work Rest and Play-EP. Die EP bereikte in Groot-Brittannië nummer 6. In Nederland werd Night Boat To Cairo als hit genoteerd en kwam het tot nummer 21 in de Top 40, waar het acht weken bleef staan.

En eigenlijk past dat chaotische karakter perfect bij Madness: een nummer zonder normaal refrein, een half gezonken boot, een wild blazende sax en toch weet iedereen na een paar seconden precies welke band dit is.

In 1979 bracht Madness My Girl uit, geschreven door toetsenist Mike Barson. Het nummer stond al vroeg op het repertoire van de band, toen ze nog The Invaders heetten. Barson haalde inspiratie uit een collega die tijdens zijn werk voortdurend over “my girl” praatte. Dat alledaagse zinnetje groeide uit tot een lied over misverstanden en ruzie binnen een relatie.

Begin 1980 bereikte My Girl de derde plaats in de Britse hitlijst. Daarmee werd duidelijk dat Madness meer kon dan alleen snelle ska: hier hoor je al de scherpe, observerende popkant van de groep.

Een leuke voetnoot kwam in 1984. Actrice en zangeres Tracey Ullman maakte er My Guy’s Mad at Me van. Die versie haalde eveneens de Britse Top 40, terwijl Madness-bassist Mark Bedford op de opname meespeelde. Zo kreeg een vroege Madness-song vier jaar later ineens een tweede leven.

Bed and Breakfast Man staat op het debuutalbum One Step Beyond uit 1979 en is een mooi voorbeeld van Madness buiten de bekende singles. Het nummer werd geschreven door toetsenist Mike Barson en geproduceerd door Clive Langer en Alan Winstanley.

In Groot-Brittannië verscheen het niet als gewone single, waardoor er geen Britse hitnotering is. In Nederland werd het evenmin een Top 40-hit. Toch kreeg het buiten Europa een bijzonder tweede leven: in Noord-Amerika werd het in 1980 wel als single gebruikt.

De tekst schetst met droge humor een man die overal aanschuift, mee-eet en blijft slapen. Zulke alledaagse personages werden een handelsmerk van Madness: geen grootse rockfantasieën, maar verhalen uit huizen, cafés en straten.

Juist daarom is Bed and Breakfast Man interessant. Het laat horen dat Madness op het eerste album al méér was dan snelle ska. Hun kracht zat vanaf het begin ook in kleine, herkenbare Britse verhalen.

Grey Day verscheen in 1981 en klinkt een stuk somberder dan het vrolijke imago waarmee Madness vaak wordt geassocieerd. Het nummer is geschreven door Mike Barson en de oorsprong ervan gaat zelfs terug tot de periode vóór de grote doorbraak van de band.

Madness gaf het lied een zwaardere, donkerdere productie. Bandleden hebben later verteld dat ze hierbij ook experimenteerden met invloeden uit dubreggae. Dat paste bij het album 7, waarop de groep bewust verder keek dan de ska van de eerste platen.

In Engeland werd Grey Day een flinke hit: nummer vier. In de Nederlandse Top 40 kwam het tot nummer 25 en bleef het zes weken genoteerd.

Het is daarmee een mooi voorbeeld van Madness op zijn melancholische best: dezelfde herkenbare melodieën, maar met een tekst en sfeer die bewijzen dat achter de clowneske buitenkant ook een behoorlijk grijze lucht kon hangen.

In 1981 kwam Madness met Shut Up, geschreven door zanger Suggs en gitarist Chris Foreman. De hoofdpersoon is een crimineel die blijft volhouden dat hij onschuldig is, ook al stapelt het bewijs zich tegen hem op. Typisch Madness dus: een serieus onderwerp, maar verteld met vaart, humor en een bijna filmische scène.

Het grappigste detail zit in de titel. De woorden Shut Up worden in de uiteindelijke tekst helemaal niet gezongen. De titel verwijst naar het idee dat iemand eigenlijk maar beter kan ophouden met zijn steeds ongeloofwaardiger excuses.

De single bereikte nummer zeven in het Verenigd Koninkrijk en stond negen weken in de Britse hitlijst. Het nummer kwam van het album 7, waarop Madness muzikaal breder begon te klinken.

Shut Up laat goed horen waarom hun liedjes vaak kleine verhalen zijn: in een paar minuten staat er een compleet personage voor je neus.

Cardiac Arrest verscheen als single in 1982 en was afkomstig van het album 7. Het lied is geschreven door Carl Smyth, beter bekend als Chas Smash, samen met gitarist Chris Foreman.

Het verhaal draait om een keurige kantoorman die volledig wordt opgeslokt door zijn dagelijkse routine. Hij haast zich naar zijn werk, leeft volgens de klok en uiteindelijk bezwijkt hij letterlijk onder die druk. Een zwarte komedie dus, verpakt in opgewekte popmuziek. Dat contrast is bijna een handelsmerk van Madness.

In het Verenigd Koninkrijk kwam Cardiac Arrest tot nummer veertien. Daarmee eindigde een indrukwekkende reeks Britse Top 10-singles van de groep.

Het onderwerp was voor de radio behoorlijk donker, zeker voor een band die bekendstond om gekke dansjes en komische clips. Juist daarom is het nummer interessant: Madness kon je laten glimlachen en ondertussen een behoorlijk somber verhaal vertellen over werk, stress en sleur.

In september 2023 bracht Madness C’est La Vie uit, de titeltrack van hun eerste studioalbum in zeven jaar. Het nummer is geschreven door Mike Barson en laat een oudere Madness horen die nog steeds met dezelfde droge blik naar de wereld kijkt.

Barson omschreef het lied als een reactie op de vreemde en onrustige tijd waarin we leven. De titel klinkt luchtig, maar onder die Franse uitdrukking van berusting zit behoorlijk wat maatschappelijk ongemak.

De single zelf werd geen klassieke Britse Top 10-hit zoals in de jaren tachtig, maar het album zorgde voor een historische mijlpaal. Theatre of the Absurd Presents C’est La Vie kwam in november 2023 op nummer één in de Britse albumlijst. Het was, na meer dan veertig jaar carrière, het eerste studioalbum van Madness dat daar de eerste plaats bereikte.

Best bijzonder: een band uit 1979 die in 2023 nog gewoon een nieuw hoofdstuk aan zijn hitgeschiedenis toevoegt.