Robbie Williams begon vanavond met u een happy new year’s day te wensen… wat een beetje laat is, maar ja we konden niet anders want we zenden nu pas weer uit. Het nummer is gemaakt in een periode waarin hij afstand nam van het grote popcircus en meer persoonlijke keuzes maakte. Ofwel een reflectieve nieuwjaarsgedachte, geschreven vanuit rust in plaats van het oud en nieuw gebral en geknal!

Dit prachtig en lieflijke nummer “The mand with the child in his eyes” schreef Kate Bush al op haar dertiende en nam ze op voor haar debuutalbum The Kick Inside uit 1978. Het werd haar eerste grote Britse hit en liet direct horen dat zij niet alleen zong, maar ook volledig zelf haar muziek vormgaf.

Vervolgens brachten Hue and Cry het nummer later opnieuw uit met zanger Pat Kane in een sobere uitvoering. De nadruk ligt hier minder op jeugdige verwondering en meer op tekst en interpretatie, waardoor het lied een ander, volwassen perspectief krijgt.

Dit was de zanger Jay Ferguson en een vergeten hit genaamd Thunder Island, een zonnige poprock song uit 1977 in deze koude nieuwjaarsmaand. In Nederland bleef het nummer steken in de Tipparade en haalde het net niet de Top 40, maar wel een verrassend sterke jaren-zeventig-parel.

Dan nu U2 met New Year’s Day, een van de nummers waarmee de band begin jaren tachtig definitief internationaal doorbrak. Het lied verscheen in 1983 op het album War en werd mede geïnspireerd door de Poolse vakbond Solidarność. Muzikaal herkenbaar door de pianolijn van Adam Clayton. Waar je denkt dat het nummer een mooi nieuwjaars nummer is, is het thematisch een duidelijk politiek statement. U2 speelt dit nummer tot op de dag van vandaag nog regelmatig live.

I Can’t Feel Nothing is van de gelijknamige plaat van de band Captain Beyond, de band rond Rod Evans, de eerste zanger van Deep Purple. Het album verscheen in 1972 en geldt als een cultklassieker binnen de vroege hardrock en progressieve rock. Captain Beyond bestond verder uit muzikanten van Iron Butterfly en Johnny Winter, wat het geluid een stevige, technische basis gaf. Het nummer laat goed horen hoe hardrock begin jaren zeventig zich ontwikkelde richting langere composities, complexe structuren en een zwaardere, rauwere sound.

Een liefdeslied, dit lied over samen de wereld aan kunnen heet Toi Et Moi Contre Le Monde Entier met de krachtige stem van Franse flamboyante performer Claude Francois, een van de betere chansonniers.

U hoorde de warme stem van Ella Fitzgerald met What Are You Doing New Year’s Eve?, een lied uit het Great American Songbook dat zij meerdere keren opnam in haar carrière. Fitzgeralds kracht zit hier niet in drama, maar in timing en frasering. Geen groot gebaar, wel controle. Precies daardoor blijft dit nummer al decennia een vaste waarde rond de jaarwisseling.

Sabrina Carpenter met Is It New Year’s Yet?, een moderne popsong die speelt met dat bekende gevoel tussen kerst en oud en nieuw, wanneer alles even stil lijkt te staan. Carpenter brak door als actrice, maar heeft zich de laatste jaren stevig gevestigd als popartiest met een duidelijke eigen stijl. Dit nummer laat zien hoe hedendaagse pop ook kan leunen op sfeer in plaats van tempo.

De top 40 classic van vanavond waait door de uitzending, Het is de Wind van Kadanz uit 1977, die destijds hoog in de top 40 stond. In de periode dat Lex Harding de lijst der lijsten presenteerde toen nog op Hilversum 3 bij de VOO. De wind past perfect in de jaren zeventig-traditie, pop met melancholische ondertoon en een tekst die nog steeds herkenbaar blijft.

Kasper van der Laan heeft volgens zichzelf het mooiste woord van ons land ontdekt, en legt het je graag uit!

De eerste band van René Nodelijk, een van de godfathers van de Nederpop, was de groep René And his Alligators, maar hij is het meest bekend geworden door de hits met band Renée met twee ees met zijn vrouw Anja Exterkate als zangeres. Nu hun grootste hit High Time He Went.

PIET: U hoorde Gaudete is een eeuwenoude kerstzang, hier gezongen door het Britse jongenskoor Libera. De titel betekent letterlijk “Verheug u”, en dat hoor je. Puur, plechtig en bijna tijdloos. Dit is kerst zoals kaarslicht hoort te klinken.

BAS: Goedenavond, welkom bij Uw eigenste muziek experts.
Zoals u normaal van ons gewend bent komt er nu een programma met allerlei aan en afkondigingen van muziek, maar vanavond gaan we het even ietsje anders doen.

Wij spreken u nu toe, en komen pas op het eind weer terug om even samen te vatten wat er zoal ten gehoren gebracht was.
Al met al dus een kerst special met non-stop vrolijke kerstmuziek, van Nat King Cole tot Marvin Gaye. En van Ella Fitzgerald tot The Ventures!
Geniet, en u hoort ons straks weer.

Darlene Love vraagt zich af waar de kerstvreugde gebleven is. Het nummer komt uit de jaren zestig en balanceert perfect tussen melancholie en hoop. Kerst met een randje, maar wel eentje die blijft hangen.

Marvin Gaye laat horen dat zelfs kerst soul kan hebben. Purple Snowflakes is dromerig, warm en typisch Motown. Geen standaard kerstlied, maar juist daardoor zo fijn. Kerst met fluwelen handschoenen.

Ella Fitzgerald maakt van Frosty the Snowman een swingend winterverhaal. Haar versie is speels, licht en vol charme. Dit is zo’n nummer waarbij zelfs de sneeuwpop zachtjes mee swingt.

Brenda Lee was pas dertien toen ze deze kerstklassieker inzong. Inmiddels is het een vaste gast onder elke kerstboom. Energie, vrolijkheid en pure kerstpret in drie minuten.

The Ventures geven Jingle Bell Rock een instrumentale surf-twist. Gitaar voorop, belletjes op de achtergrond. Kerst zonder woorden, maar met een glimlach. Perfect voor wie liever rockt dan zingt.

White Christmas blijft een van de meest gezongen kerstliederen ooit. In deze uitvoering klinkt het klassiek en ingetogen. Heimwee, warmte en wintergevoel, allemaal netjes verpakt in één lied.

Frank Sinatra bewijst dat kerst ook elegant kan zijn. The Christmas Waltz is precies dat: een rustige dans door de decemberavond. Netjes gekleed, glas in de hand, lampjes aan.

Bing Crosby brengt een traditionele kerstzang met zijn kenmerkende warme stem. Rustig, gedragen en vertrouwd. Dit is kerst zoals hij ooit bedoeld was: simpel, sfeervol en samen.

Nat King Cole neemt je mee naar zingende mensen in winterse straten. Caroling, Caroling ademt nostalgie en warmte. Dit is zo’n nummer dat ruikt naar dennennaalden en warme chocolademelk.

Dit is kerst met humor. Angel City Chorale zet het bekende kerstlied op z’n kop met een cabareteske twist. Herkenbaar, chaotisch en vooral heel menselijk. Want ja, kerst is soms verwarrend.

Een moderne, krachtige uitvoering van een klassiek kerstlied. Katherine McPhee’s stem en David Fosters productie maken dit groots en meeslepend. Kerst zoals je ’m voelt, niet alleen hoort.

Emily Sandé met haar grootste hit Next To Me die ze zelf heeft geschreven, Van haar eerste plaat Our Version Of Events uit in 2012. In Ierland haalde het de eerste plek en in Nederland de derde plaats.

The Rolling Stones met Under My Thumb. een nummer uit 1966, van het album Aftermath. De titel staat voor macht en controle over een ander, een gedachte die in de jaren zestig anders klonk dan nu. Wat toen vanzelfsprekend leek, voelt vandaag een stuk ongemakkelijker, zeker in relaties die inmiddels gelijkwaardiger zijn geworden.

En dan nu gecoverd door Streetheart, een Canadese rockband die bekendstaat om stevige, melodieuze rock en sterke zang. Hun uitvoering is directer en zwaarder aangezet, met meer nadruk op spanning dan op speelsheid. Daardoor krijgt het nummer een andere lading: minder bravoure, meer confrontatie. Juist die benadering maakt deze cover voor veel liefhebbers een van de meest overtuigende versies buiten het origineel.

U hoorde een lied uit 1937, geschreven door Irving Berlin. Maar Ella Fitzgerald en Louis Armstrong namen het later samen op en gaven het een nieuwe lading. De tekst is simpel: liefde als bescherming tegen kou, letterlijk en figuurlijk. Geen kerstklokken, geen sneeuwpoëzie, maar warmte door samenzijn. De kracht zit in het contrast tussen Ella’s helderheid en Armstrongs doorleefde stem. Tijdloos, omdat het gevoel herkenbaar blijft. I’ve got my love to keep me warm

En dan nogmaals dat prachtige koppel, en daarvoor gaan we gaan terug naar het Great American Songbook. Geschreven door George en Ira Gershwin in 1930. Een lied over samen op pad gaan, letterlijk wandelen, figuurlijk verbinden. Licht van toon, sterk in melodie. In deze uitvoering hoor je twee iconen die elkaar ruimte geven. Geen haast, geen drama, alleen timing en vertrouwen. Would You Like to Take a Walk, Ella Fitzgerald en Louis Armstrong.

Een instrumentaal stuk van deze later doorgebroken topgitarist. Hij werd gevraagd om in Deep Purple de vertrokken Ritchie Blackmore te vervangen vanwege zijn sublieme gitaarbeheersing. Hij maakte eerst enkele instrumentale rockplaten, waarop bv. dit nummer van zijn CD Split Decision uit 2002, Clear Memories.

Deze vlotte soulgroep maakt je blij met hun sound. En dan ook nog met zo’n blijmakende titel

als dit Baby, Now That I Found You. Hun eerste hit in 1967, die de 13e plaats haalde in de Top-40.

The Foundations!

Opgenomen in 1963. Geschreven door Brian Wilson en Mike Love. Kerstmuziek verpakt als surfrock. De slee van de kerstman wordt hier een hot rod. Strak ritme, falsetkoortjes, Californische sound. Inhoudelijk luchtig, muzikaal vernieuwend voor een kerstplaat in die tijd. Het nummer groeide uit tot een vaste waarde in decemberlijsten, zonder zijn jaren-60-energie te verliezen.

Uit 2020. Ilse DeLange en JB Meijers laten hier het grote kerstgevoel los. Geen spektakel, wel verstilling. De tekst draait om wat dichtbij is, niet om wat ontbreekt. Folk, country-invloeden, sober geproduceerd. Past bij hun stijl: verhalen vertellen zonder opsmuk. The Common Linnets treden nog geregeld op, vooral in Nederland en Duitsland, maar rond de feestdagen meestal zonder vaste tour.

En dan nu de Top 40 classic ook van The Common Linnets, met We dont make the wind blow, een nummer uit 2014, geschreven na hun Eurovisie-succes. De tekst gaat over loslaten en accepteren dat je niet alles kunt sturen. Relaties, keuzes, omstandigheden. Folk en country als drager, sober en direct.

Toen dit lied in de Nederlandse Top 40 stond, werd die lijst gepresenteerd door Jeroen Nieuwenhuize, op Radio 538.

Roel C Verburg hoort stemmen in zijn hoofd, en één daarvan blijkt zijn vrouw, of hij daar nou zou blij mee is … dat betwijfel ik.

De eerste band van René Nodelijk, een van de godfathers van de Nederpop, was deze groep René And his Alligators. U hoort zo Ain’t gonna kiss ya. Deze band was een van de Nederlandse Shadows lookalikes, die wel ook nog eigen nummers speelden. Meestal instrumentaal. Later richtte hij nog Sweet Nothing en Toby Collar op en ook de band Renée met zangeres Anja Exterkate, zijn vrouw. Over deze bands meer in de volgende weken van uw Muziek Experts.

De Middelburger Danny Vera brak in 2019 echt breed door met Roller Coaster. Het lied klinkt kalm, maar onder die rust zit precies waar het over gaat: het leven dat je optilt, laat vallen en toch weer verder duwt. Vera schreef het met Mercy John, in een sobere Americana-sfeer waarin zijn stem alle ruimte krijgt. Juist daardoor komt de tekst zo binnen. Geen groot drama, geen opsmuk, maar een lied dat klein begint en lang blijft hangen. En dat beeld van die groeiende magnolia maakt het nog net iets menselijker.

Greensleeves is zo’n melodie die al eeuwen meegaat en daardoor elke generatie iets anders laat horen. The Scorpions uit Manchester maakten er midden jaren zestig een frisse beatversie van: licht, ritmisch en bijna zonnig.

Olivia Newton-John gaf hetzelfde lied later juist een zachtere, dromerige glans op haar album Come On Over. Precies daarin zit de charme van deze co-originele: dezelfde melodie, maar bij de één hoor je de lente buiten, en bij de ander de weemoed erachter. Twee stijlen, één klassieker, en allebei raak.

Dat was Taylor Swift met Opalite. Een titel die glanst, maar niet alleen om de buitenkant. Opalite verwijst naar een kunststeen die licht vangt, en Swift gebruikt dat beeld slim voor een lied over gemaakt geluk dat toch echt kan voelen: na donkere nachten toch weer kleur zien.

Ze schreef de track met Max Martin en Shellback voor haar album The Life of a Showgirl, en je hoort die combinatie meteen terug: pop die groot klinkt, maar toch licht op de voeten blijft. Geen bombast om de bombast, wel precisiewerk met een refrein dat zich vastzet als kauwgom onder een schoolbank, maar dan chic.

En ja, Taylor kan groot denken, maar hier werkt het vooral omdat de emotie klein en herkenbaar blijft. Niet het soort liefdeslied dat roept, eerder één dat schittert en ondertussen stiekem een krasje laat zien. Zo hoort moderne pop eigenlijk te zijn: glans met inhoud.

En dan Bruno Mars met Risk It All. Bruno heeft al vaker bewezen dat hij retro kan laten klinken alsof het van vanavond is, maar hier kiest hij niet voor disco of glitterfunk.
Risk It All is juist gebouwd als een warme, romantische bolero, met veel ruimte voor melodie, drama en overgave.

Het staat op zijn album The Romantic en laat horen waarom hij meer is dan een hitmachine: Mars weet precies hoe je klassieke liefde vertaalt naar pop van nu.
De tekst draait niet om halve beloftes, maar om alles geven, ook als je daarmee iets op het spel zet. Dat maakt het lied groter dan een flirt en kleiner dan een cliché; het voelt als een bekentenis met een orkest achter zich.

Mooie move ook: geen trucje, geen snelle knipoog, maar gewoon een zanger die durft te leunen op stem, timing en sfeer. Bruno Mars dus, straks met Risk It All.

Deze als hard bekend staande maar toch melodieuze band Linkin Park laat op Overflow horen dat vernieuwing niet hetzelfde is als afscheid nemen van je eigen geluid. Op From Zero is dit een van de sfeervolste tracks: minder recht op de vuist, meer spanning onder de huid.

Met Emily Armstrong als nieuwe stem naast Mike Shinoda krijgt de band een ander kleurcontrast, zonder zijn nerveuze hartslag te verliezen. Juist daardoor toont Overflow de muzikaliteit van de vernieuwde Linkin Park: zwaar waar nodig, maar vooral slim opgebouwd, met ruimte voor melodie, textuur en dreiging.

Dit Duitse duo Modern Talking maakte aardige popmuziek, maar er zaten zeker sterke songs bij, zoals You’re My Heart, You’re My Soul. Hun debuutsingle uit 1984 werd de grote doorbraak en groeide uit tot hun best verkochte hit.

Wat het nummer zo effectief maakt, is die simpele maar trefzekere combinatie van Thomas Anders’ gladde stem, Dieter Bohlens productie en een refrein dat meteen blijft hangen. De tekst is pure liefdespop, zonder omwegen, maar juist daardoor werkt hij nog steeds.

Zo is deze lovesong weer even terug voor uw oren, en eerlijk: sommige platenspelers hebben gewoon eeuwig verkering.

Dat was sombr met Homewrecker, en nee, die naam schrijf je bewust in kleine letters, maar dat doet niets af aan de impact. Achter sombr zit Shane Boose, nog piepjong, maar met een feilloos gevoel voor melodieën die liefdesverdriet laten klinken alsof het midden in de nacht ineens stadionformaat krijgt.

Homewrecker is geen bot provocatienummer; het speelt juist met schuld, verlangen en de ongemakkelijke spanning van iemand willen die eigenlijk al bezet is.

Muzikaal trekt hij het slim open: alternatieve pop met vaart, een beetje indie-rand, en precies genoeg drama om te blijven prikken. Daarmee laat sombr horen waarom hij zo snel is doorgebroken na eerdere tracks als Undressed en 12 to 12.

Hij klinkt jong, maar niet groen; meer alsof iemand zijn hart al drie keer heeft laten vallen en daar meteen een hook van heeft gebouwd. Homewrecker dus: licht giftig, heel melodieus, en vervelend verslavend.

Dat was Róisín Murphy met Overpowered, en alleen die titel zegt al genoeg: hier wint gevoel het van zelfbeheersing. Murphy kennen velen nog van Moloko, maar solo vond ze met dit nummer misschien wel haar meest elegante midden tussen artpop en dansvloer.

Overpowered verscheen in 2007 als titelsong van haar tweede soloalbum en klinkt nog steeds modern: strakke elektronica, een stuwende beat, maar daaroverheen juist een stem die speelt, verleidt en observeert. Geen platte clubtrack dus, eerder een intelligente discoplaat voor mensen die ook hun eyeliner op filosofie willen afstemmen.

In de tekst gaat het over die vreemde toestand waarin je denkt dat je ergens overheen bent, tot één gedachte alles weer openbreekt. Murphy maakt daar geen drama van, maar stijl. Ze trekt emotie een futuristische outfit aan en laat het daarna alsnog recht het hart in lopen. Dat is knap, en eerlijk gezegd ook een beetje gemeen. Overpowered blijft een klasseplaat.

Voor de Top 40 Classic gaan we naar 1984 met Doe Maar en Macho. In die tijd werd de Nederlandse Top 40 gepresenteerd door Lex Harding bij Veronica op Hilversum 3.
Een titel uit de nadagen van Doe Maar, toen nederpop nog gewoon de kamer binnenstormde zonder aan te bellen.

Cabaretier Anuar Aoulad Abdelkrim, vraagt zich net als vele met ons af, waarom de jongeren soms met zo’n raar accent praten…

We sluiten deze maand de uitzending af met de o zo prachtige muziek en stem van Louis Armstrong, en ik kan niet verzekeren dat Ella Fitzgerald er ook nog tussen komt.
Deze week het nummer A kiss tot build a dream on.
En de tip ga eens naar Lazy Louis Jazzcafé in Amersfoort!

Teske met Wildernis. Een nummer waarin ze haar popverleden loslaat en veel dichter bij zichzelf komt. Teske groeide van YouTube-fenomeen uit tot een volwassen artiest met een eigen geluid, en dat hoor je hier: klein, eerlijk en bijna fluisterend dichtbij. Wildernis gaat over verdwalen in jezelf, maar ook over de rust vinden in die chaos. Geen bombast, maar juist kracht door kwetsbaarheid — en dat maakt dit zo raak.

Je hoorde het theatrale universum van Ghost met Dance Macabre. Ghost is een band die rock en horror samenbrengt alsof het een duister toneelstuk is. Onder leiding van Tobias Forge bouwde Ghost een eigen wereld vol maskers, mystiek en catchy riffs. Dit nummer uit 2018 klinkt vrolijk, maar gaat eigenlijk over de dans met de dood — typisch Ghost: licht en donker tegelijk.

En dan hoor je nu hoe muziek zich opnieuw kan uitvinden. De Melodicka Bros nemen datzelfde Dance Macabre en trekken het volledig uit elkaar. Met akoestische gitaren, verrassende ritmes en een bijna speelse energie geven zij een compleet nieuwe draai aan dat donkere origineel. Dance Macabre, but it’s actually a dance song!

Robbie Williams met Shine My Shoes. Een nummer van zijn album Swings Both Ways uit 2013, waarop hij teruggrijpt naar de swing en bigbandtraditie — iets wat perfect bij hem past. Robbie begon natuurlijk bij Take That, brak solo door met hits als Angels en Feel, en ontwikkelde zich tot een entertainer pur sang.

In Shine My Shoes hoor je die klassieke bravoure: het showgevoel, de knipoog, de zelfspot. Het gaat over opnieuw beginnen, jezelf opfrissen en weer de wereld in stappen — letterlijk je schoenen oppoetsen en gaan. Robbie speelt hier met zijn imago, maar laat tegelijk horen hoe stevig hij geworteld is in de traditie van crooners als Sinatra.

Dit jaar staat hij weer volop in de belangstelling met een nieuw album genaamd Britpop en er kwam zelfs in 2024 een biografische film uit genaamd Better Man, waarin zijn leven op een opvallend creatieve manier wordt verteld. Robbie blijft zichzelf heruitvinden, maar altijd met die herkenbare charme.

Van Britse show naar Nederlandse klasse: VanVelzen met The Blessed Days. Roel van Velzen brak in 2006 door met Baby Get Higher en staat bekend om zijn energieke optredens en herkenbare stem.

The Blessed Days laat een andere kant horen. Minder uitbundig, meer reflectief. Het nummer draait om het koesteren van momenten die je later pas echt waardeert — de dagen die je pas achteraf “gezegend” noemt. Muzikaal hoor je invloeden van soul en pop, met een warme, gedragen opbouw.

VanVelzen is de laatste jaren actief op verschillende fronten: van televisie tot theater, en hij blijft live een van de sterkste performers van Nederland. Dit nummer laat zien dat hij niet alleen een entertainer is, maar ook een verhalenverteller.

Rush met Subdivisions. Synths, strakke ritmes en een scherpe blik op het leven in de buitenwijken. Rush — het Canadese trio rond Geddy Lee, Alex Lifeson en Neil Peart — stond bekend om hun muzikale perfectie en diepgaande teksten. Dit nummer uit 1982 raakt nog altijd een snaar: het gevoel nergens echt bij te horen.

We gaan even terug naar de jaren ’40 met Kay Kyser en Jingle, Jangle, Jingle. Een vrolijk, lichtvoetig nummer uit de swingperiode, waarin Kyser als bandleider en entertainer Amerika wist te veroveren. Dit is muziek die je meeneemt naar een tijd van radio, danszalen en zorgeloze melodieën.

Je hoorde Livingston met Shadow. Een artiest die de laatste tijd steeds meer opvalt met zijn emotionele, opbouwende stijl. Shadow draait om het gevecht met je eigen donkere kanten — iets wat veel jonge luisteraars aanspreekt.

Zijn muziek beweegt zich tussen pop en alternative, met sterke dynamiek: van klein en breekbaar naar groots en meeslepend. Livingston bouwt daarmee aan een groeiende fanbase, vooral online, waar zijn nummers vaak viraal gaan.

En nogmaals Livingston, dit keer met Look Mom, I Can Fly!. Een titel die bijna kinderlijk klinkt, maar juist symbool staat voor losbreken en je eigen weg vinden. Het nummer heeft een anthemic karakter, met een opbouw die je echt meeneemt.

Het laat zien waar Livingston voor staat: emotie, groei en het najagen van dromen — iets wat perfect past bij deze generatie artiesten die hun publiek direct via social media weten te bereiken.

We gaan naar de Top 40 Classic. Dit nummer komt uit 2007 — het jaar waarin Jeroen Nieuwenhuize de Top 40 presenteerde op Radio 538. Mark Ronson en Amy Winehouse met Valerie — het nummer stond 24 weken in de top 40 met als top positie nummer 1! een moderne klassieker met een retro soulgevoel.

Xander De Rycke serveert in één hap Simpel Voedsel — en het smaakt verdacht scherp.

Deze maand besteden we aandacht aan de vorig jaar overleden soul zangeres Angie Stone, vanavond het laatste nummer en dat nam ze op met het Britse producersduo Freemasons, genaamd “I wasn’t Kidding. Een krachtige mix van soul en dance, waarin de warme, doorleefde klassieke soul stem van Angie Stone wordt gecombineerd met een moderne beat.