Een plaatselijke activiteit lijkt voor een bezoeker vaak vanzelf te ontstaan.
Er staat een podium, de koffie loopt, de hekken staan goed en op het juiste moment begint de muziek.
Maar voordat de eerste bezoeker binnenkomt, zijn er al weken van appjes, schema’s, vergunningen, kabels en telefoontjes voorbij.
Juist dat voorbereidende werk blijft meestal buiten beeld.
We zien het programma, niet de persoon die om zeven uur ’s morgens een sleutelbos zoekt.
We horen de fanfare, niet degene die na afloop de laatste stoel terugzet.
En als alles goed verloopt, lijkt het soms alsof er weinig is gedaan.
Dat is ongeveer hetzelfde als zeggen dat een klok niets uitvoert omdat de wijzers netjes op tijd lopen.
De vraag is hoe lang zulke activiteiten vanzelfsprekend blijven wanneer steeds dezelfde kleine groep het regelwerk draagt.
Een volle kalender zegt nog niet hoeveel mensen zich eigenaar voelen van wat er in hun woonplaats gebeurt.
In Piets uitspraak gaat het daarom niet over één feest of één club, maar over de mensen en verbanden die lokaal leven mogelijk maken.
In Bodegraven-Reeuwijk zijn van oudsher veel mensen actief in het verenigingsleven, naast werk, gezin en wonen.
Het is een deel van het leven en van de recreatie.
Zonder dat verenigingsleven zou het hier een stuk saaier zijn.
Verenigingen hebben mensen nodig voor het bestuur en voor hun activiteiten.
Dan heb ik het over historische verenigingen, vakantiespelen, de carnavalsclub, organisatoren van de najaarsmarkt, de brandweer, kerkelijke organisaties, sportclubs, creatieve clubs, muziekclubs en de groepen die ik nog vergeet.
Daar hebben we als particulier, bedrijf en gemeenschap iets voor over, in de vorm van subsidies, contributies, giften en helpende handen.
Ook agrariërs in onze gemeente dragen daaraan bij.
Soms is er een trekker nodig om iets vooruit te krijgen, zijn er strobalen nodig voor een feest of wordt om technische hulp gevraagd.
Deze beroepsgroep moet zich aan veel regels houden, maar zet ook graag een tandje bij tijdens carnaval, crossraces en jongerenfeesten.
En zij zorgen voor veel van ons voedsel.
Met al deze mensen moeten we blij zijn.
Ik ga ervan uit dat de gemeenteraad goed voor ogen heeft dat een vruchtbaar en gezond verenigingsleven nodig is om het samenleven op peil te houden.
De raad moet ogen en oren openhouden, zodat iedereen kan meedoen en merken dat die ertoe doet.
Niemand buitensluiten is een stap die iedereen zou moeten zetten.
Dat helpt hatelijkheden tegen minderheden te voorkomen en geeft iedereen die wil bijdragen een plaats in onze dorpen.
Doe mee, meld je aan bij iets waar je je prettig bij voelt en houd onze dorpen mede leefbaar.
