DEAFSPEELLIJST
PLAYLIST
#587
Met Na regen komt altijd zonneschijn beginnen we bij Corry Konings. Deze opname stamt uit 1972 en verscheen in de periode waarin haar naam nog nauw verbonden was aan Corry en de Rekels. Het nummer werd geschreven en geproduceerd door Pierre Kartner, die in die jaren een belangrijke rol speelde in haar repertoire. De tekst houdt het eenvoudig: na tegenslag volgt weer hoop. Dat past bij het levenslied waarmee Konings in die periode haar publiek bereikte.
EERSTE SPREEK
Cultuur (kort)
In cultuur kijken we naar drag: wanneer is het kunst, wanneer schuurt het, en hoeveel zegt de context eigenlijk over wat we ervan vinden?
Uitspraak (kort)
In Piets uitspraak gaat het over grote zekerheden op internet, en over de simpele vraag wat er overblijft wanneer je om controleerbaar bewijs vraagt.
Co-originele (kort)
Voor de Co-originele ontmoeten twee psychedelische tijdperken elkaar rond een keurige naam met een tamelijk onkeurige hobby.
Hitmix
Muzikaal bewegen we van vroege psychedelica via symfonische metal en Nederlandse pop uit de jaren tachtig naar dromerige elektronica, rock, dance en een paar onverwachte omwegen.
Vanavond gaan we terug naar Pink Floyd vóór de lange albumstukken. Het nummer Arnold Layne was in maart 1967 hun eerste single, geschreven door Syd Barrett en geproduceerd door Joe Boyd. Het lied gaat over een zonderlinge man die damesondergoed van waslijnen steelt, een onderwerp dat Radio London te gevoelig vond.
Twintig jaar later nam de Amerikaanse psychedelische band SS-20 het nummer op voor Beyond the Wildwood, een eerbetoon aan Barrett. Pink Floyd houdt het compact en typisch Brits psychedelisch; bij SS-20 krijgt het met de zang van Madeline Ridley een rauwere en donkerdere kleur.
CULTUUR
Introductie [Bas]
Bij cultuur denken we vaak aan een toneelzaal, een concert of een schilderij. Aan dingen die we mooi vinden, die ons raken of die ons een leuke avond bezorgen. Maar soms komt er iets voorbij waarbij we niet meteen weten wat we ervan moeten vinden.
Stel je een artiest voor die uren voor de spiegel staat. Een dikke laag schmink, een pruik die nauwelijks door de deuropening past en hakken waar menig bouwvakker hoogtevrees van krijgt.
En tegen de tijd dat die artiest het podium oploopt, is er van de persoon die 's middags nog boodschappen deed bijna niets meer te herkennen.
De één denkt: fantastisch, wat een werk, wat een lef! De ander denkt: waarom moet dat nou zo overdreven? En een derde vraagt zich vooral af of die enorme verenbos het brandalarm niet activeert.
Het bijzondere is dat al die reacties naast elkaar bestaan.
Want waar houdt verkleden op en begint kunst? Wanneer is iets vermakelijk, wanneer uitdagend en wanneer gaat het voor iemand te ver?
In cultuur kijken we vandaag naar drag. Een wereld van glitter, humor en uitgesproken persoonlijkheden, maar ook een onderwerp waar de meningen behoorlijk over verdeeld zijn.
En misschien is juist dát een reden om er eens wat beter naar te kijken.
Titel
Pruik, pracht en protest: wat moeten we met drag?
Cultuur [Piet]
Wie bij drag alleen denkt aan een man in een jurk, mist een groot deel van het verhaal. Drag is een vorm van podiumkunst waarin artiesten spelen met uiterlijk, vrouwelijkheid, mannelijkheid en alles daartussen. Met kostuums, make-up, dans, zang en humor. En ja, soms behoorlijk overdreven.
Dat mannen op het toneel vrouwenrollen spelen, is trouwens bepaald niet nieuw. In de tijd van Shakespeare werden vrouwenrollen door jongens en jonge mannen gespeeld. En Nederland had vanaf 1937 de dames Snip en Snap. Willy Walden en Piet Muijselaar, twee mannen in jurken die volle zalen trokken.
Dat was niet dezelfde dragcultuur als tegenwoordig, maar het spelen met mannelijke en vrouwelijke rollen kennen we al eeuwen.
Toch roept drag tegenwoordig meer vragen op dan alleen: vinden we het mooi?
Want eerlijk is eerlijk, sommige dragartiesten leveren indrukwekkend werk. Kostuums waar dagen aan gewerkt is, prachtige make-up, humor en een perfecte timing. Achter zo'n uitbundig optreden schuilt soms meer vakmanschap dan je op het eerste gezicht zou denken.
En voor sommige artiesten betekent drag ook vrijheid. Even iemand kunnen zijn die je in het dagelijks leven misschien niet durft te zijn. Waarom zouden we dat geen cultuur noemen?
Maar er is ook een andere kant.
Niet iedereen zit te wachten op zoveel uitbundigheid. Sommige optredens zijn seksueel getint of zoeken bewust de grenzen op. En wanneer drag verschijnt tijdens een voorleesmiddag in een bibliotheek, vragen sommige ouders zich af of dat wel geschikt is voor jonge kinderen.
Dat zijn vragen die je serieus mag nemen. Want wat past bij een avondvoorstelling voor volwassenen, past niet automatisch bij een kinderactiviteit.
Aan de andere kant is een dragshow voor volwassenen ook niet hetzelfde als iemand in een kleurrijk kostuum die kinderen een verhaal voorleest. Toch worden die twee in discussies nogal eens op één hoop gegooid.
En daar begint het probleem.
We hebben het al snel over wat anderen wel of niet zouden mogen zien, terwijl we nauwelijks nog kijken naar wat er daadwerkelijk wordt opgevoerd.
Misschien is drag ook zo'n gevoelig onderwerp omdat het speelt met onze vertrouwde ideeën over mannen en vrouwen. De één vindt dat verfrissend en bevrijdend. De ander voelt zich er ongemakkelijk bij of vraagt zich af waarom alles tegenwoordig ter discussie moet staan.
Dat verschil in opvatting hoeft helemaal niet verkeerd te zijn.
Moeten we drag dan allemaal mooi vinden? Natuurlijk niet. Je mag een voorstelling verschrikkelijk vinden. Je mag kritiek hebben op de inhoud. En je hoeft ook niet ieder nieuw cultureel verschijnsel toe te juichen.
Maar laten we niet vergeten dat cultuur meer is dan wat we zelf graag zien.
Soms is cultuur ontroerend, soms vermakelijk en soms behoorlijk ongemakkelijk.
Drag kan prachtig zijn, maar ook ordinair of provocerend. Net zoals cabaret, toneel of andere vormen van amusement.
Misschien moeten we daarom niet vragen of we drag wel willen, maar vooral kijken naar de uitvoering, de gelegenheid en het publiek.
Want uiteindelijk zegt een pruik op zichzelf weinig over de kwaliteit van een voorstelling.
Daarvoor moet je toch echt even blijven zitten tot het doek opgaat.
Je hoorde het nummer Sway van Nightwish, afkomstig van het album Yesterwynde, het tiende studioalbum van de band uit 2024. Met Neerlands trots Floor Jansen en multi-instrumentalist Troy Donockley samen in de zang.
Tuomas Holopainen bouwde Yesterwynde rond tijd, herinnering en de verbinding met generaties vóór ons. In Sway hoor je die gedachte terug in het idee dat we voortkomen uit wat eerdere generaties hebben achtergelaten.
En juist deze week krijgt het nummer een andere lading. Op 15 oktober maakten Nightwish en Floor Jansen bekend dat ze na veertien jaar uit elkaar gaan. Volgens beiden is dat besluit in goed overleg genomen. Nightwish wil in 2027 weer de studio in en zal dit dus doen met een nieuwe zangeres aan hun zijde, en Floor gaat zich volledig richten op haar solocarrière. Daarmee is Yesterwynde achteraf het derde en laatste Nightwish studioalbum met Floor als zangeres.
GETEKEND LOESJE
Datum
20/10/2026
Tekst
Een pruik kan af, een vooroordeel zit vaak vaster.
En daarmee komen we vanzelf bij Floor Jansen want ze bracht naast Nightwish ook al wat solo muziek uit. Bring Me Silence verscheen op 21 augustus 2026 en staat op haar tweede soloalbum Hytress, dat op 15 januari 2027 uitkomt. Het nummer schreef ze samen met producer en multi-instrumentalist Gordon Groothedde; Koen Herfst speelt de drums.
Floor zegt dat het lied voortkomt uit het gevoel dat de wereld voortdurend om aandacht vraagt. Bring Me Silence gaat juist over de behoefte aan ruimte, helderheid en stilte. Muzikaal kiest ze hier voor een zwaarder geluid dan op haar eerste soloalbum Paragon, met laag gestemde gitaren en meerdere lagen zang, zonder de melodie los te laten.
Hytress is haar eerste soloalbum dat verschijnt nadat ze Nightwish heeft verlaten. Dit is Bring Me Silence.
U hoorde Wild Child, de opener het album Brigade uit 1990 van de hardrock band Hearts. Het nummer werd niet voor Heart geschreven: de Britse band Romeo’s Daughter had het al in 1988 opgenomen voor zijn debuutalbum.
De schrijvers zijn Robert John “Mutt” Lange, Craig Joiner en Anthony Mitman. Heart nam het nummer op met Richie Zito als producer en Ann Wilson voorop in de zang. Brigade liet daarna meteen een heel andere kant van de band horen met All I Wanna Do Is Make Love to You, een van de grote hits van het album.
Dit was Law of the Jungle van de Nederlandse band G’Race. Het nummer verscheen in 1984 en werd geschreven én geproduceerd door Peter de Wijn. Het staat op het album Junglebeat, met Gerda van den Outenaar als zangeres. G’Race had toen net een sterke hitperiode achter de rug met de nummers Manhattan gevolgd door Dr. Rhythm en Jay-O-Dee.
Law of the Jungle kwam wel als single uit, maar niet als een grote hit, wel een nummer uit precies diezelfde succesvolle periode van de band.
PIETS UITSPRAAK
Introductie [Bas]
Vroeger had je op verjaardagen altijd wel iemand die overal verstand van had. Of het nu over politiek, voetbal, het klimaat of de economie ging, die ene oom wist precies hoe het zat.
En wist hij het een keertje niet? Dan ging hij gewoon wat harder praten. Meestal was het onderwerp na een tweede kop koffie wel weer vergeten.
Tegenwoordig heeft diezelfde allesweter een camera, een microfoon en een internetverbinding. En voordat je het weet, luisteren er duizenden mensen naar zijn verhaal.
Want op internet kun je tegenwoordig werkelijk overal deskundige in zijn. Je hoeft alleen maar overtuigend te kijken, een paar moeilijke woorden te gebruiken en vooral niet te twijfelen aan jezelf.
En daar zit nu juist het bijzondere. Iemand die toegeeft iets niet te weten, vinden we soms minder interessant dan iemand die met grote stelligheid de grootste onzin verkondigt.
Alsof zelfvertrouwen tegenwoordig belangrijker is dan kennis.
Natuurlijk mag iedereen een mening hebben. Gelukkig maar. Maar sinds wanneer is een mening automatisch een feit geworden? En waarom geloven we mensen soms liever op hun woord dan dat we zelf even nadenken?
Daar gaat onze Uitspraak vandaag over. Want een grote mond kan indrukwekkend klinken, maar wat zit er eigenlijk achter?
Titel
De inhoudelijke leegte van de rechtse influencers
Uitspraak [Piet]
Ik heb helemaal niets tegen mensen met een stevige mening. Sterker nog, een samenleving zonder verschillende meningen zou behoorlijk saai worden. Maar er is wel een verschil tussen ergens een mening over hebben en de hele wereld willen vertellen hoe alles werkelijk in elkaar zit, zonder daarvoor enig overtuigend bewijs te leveren.
Een prachtig voorbeeld daarvan is de Brit David Icke. Geboren in 1952, ooit voetbalkeeper, daarna sportverslaggever bij de BBC en zelfs woordvoerder van de Britse Green Party.
Op zichzelf een bijzondere loopbaan. En daar is niets mis mee. Maar ergens onderweg is deze meneer een richting ingeslagen waarbij zelfs een navigatiesysteem waarschijnlijk zou roepen: keer om waar mogelijk!
In 1991 vertelde Icke op de Britse televisie over zijn vermeende goddelijke bestemming en voorspelde hij grote rampen. Maar het bleef daar niet bij.
Later ontwikkelde hij de theorie dat onze wereld achter de schermen wordt bestuurd door machtige personen die eigenlijk buitenaardse, reptielachtige wezens zouden zijn.
U hoort het goed. Reptielen die zich als mensen voordoen en ondertussen de wereld besturen.
Nu mag iedereen fantaseren, maar er is natuurlijk geen overtuigend bewijs voor deze verhalen. Toch heeft Icke er boeken over geschreven en een publiek mee opgebouwd.
En dat vind ik misschien nog wel het opmerkelijkste. Niet dat iemand zulke verhalen bedenkt, maar dat er mensen zijn die ze werkelijk geloven.
Want Icke staat niet alleen. Ook binnen bepaalde rechtse en complotgerichte kringen duiken dergelijke verhalen op. En laat ik duidelijk zijn: niet iedere rechtse influencer verkoopt onzin, net zoals niet iedere linkse spreker automatisch gelijk heeft.
Het probleem begint wanneer iemand zijn eigen overtuiging belangrijker vindt dan controleerbare feiten.
Bij Icke krijgt dat bovendien een kwalijke kant. Zijn verhalen over een geheime wereldelite vertonen overeenkomsten met oude antisemitische complottheorieën. Daarvoor is hij herhaaldelijk bekritiseerd. Zelf ontkent hij antisemiet te zijn.
In 2022 werd hem zelfs de toegang tot Nederland en andere Schengenlanden voor twee jaar ontzegd, uit vrees voor verstoring van de openbare orde. Een rechter liet dat besluit in 2023 in stand.
Dan hebben we het dus niet meer uitsluitend over een zonderlinge man met een merkwaardig verhaal.
Maar moeten we zulke mensen dan maar verbieden om iets te zeggen? Dat lijkt mij ook niet de oplossing.
Vrijheid van meningsuiting is een groot goed. Je moet de regering kunnen bekritiseren, vraagtekens kunnen zetten bij nieuwsberichten en deskundigen mogen tegenspreken.
Alleen moet je dan wel bereid zijn om naar antwoorden te luisteren.
En daar wringt de schoen bij sommige influencers. Zodra iemand hun verhaal weerlegt, is dat volgens hen juist het bewijs dat er iets verborgen wordt gehouden.
Zo kun je natuurlijk altijd gelijk krijgen.
En wat iemands opleiding betreft: je hoeft echt geen professor te zijn om verstandige dingen te zeggen. Maar wie zichzelf onderzoeker noemt, mag ook laten zien waarop zijn conclusies gebaseerd zijn.
Wat mij betreft mogen we daarom best wat kritischer zijn op de mensen die dagelijks via onze schermen hun grote waarheden verkondigen.
Want een groot publiek maakt iemand nog geen deskundige. En duizend mensen die hetzelfde verhaal geloven, maken dat verhaal nog niet waar.
Misschien zouden we ons wat vaker moeten afvragen: leer ik hier werkelijk iets van, of word ik alleen bevestigd in wat ik toch al dacht?
En daarmee laat ik deze meneer Icke graag achter me.
Dit was Wildflower van Beach House, het duo rond Victoria Legrand en Alex Scally. Het nummer staat op Depression Cherry uit 2015, hun vijfde album. Die plaat werd tussen november 2014 en januari 2015 opgenomen in Studio in the Country in Bogalusa, Louisiana.
Beach House koos daar bewust voor minder. Na Teen Dream en Bloom speelde de groep op grotere podia en werd hun geluid vanzelf luider en voller. Voor Depression Cherry wilden Legrand en Scally juist terug naar liedjes die om een melodie en een paar instrumenten heen zijn gebouwd. Live drums kregen veel minder ruimte.
Wildflower past precies in dat uitgangspunt: geen groot arrangement dat om aandacht vraagt, maar een traag opgebouwd dromerig geluid waarin stem, toetsen en gitaar vooral sfeer maken. Die keuze werkte ook commercieel. Depression Cherry kwam in de Verenigde Staten binnen op nummer acht van de Billboard albumlijst, destijds hun tweede album op rij in de Amerikaanse top tien.
En ook dit was Beach House, maar drie jaar later. Lemon Glow verscheen in februari 2018, enkele maanden voor 7, het zevende album van Victoria Legrand en Alex Scally. Bij die plaat gooiden ze een oude beperking overboord: muziek hoefde niet meer zo geschreven te worden dat alles later één op één op het podium kon worden nagebouwd.
De nummers begonnen in hun thuisstudio in Baltimore en werden in verschillende sessies afgemaakt in Connecticut en Los Angeles. Sonic Boom, oftewel Peter Kember van Spacemen 3, werkte mee aan de productie en Alan Moulder deed de mix. Dat hoor je bij Lemon Glow aan het pulserende elektronische fundament en de veel gelaagdere productie.
En er zit een aardig studiogek detail in: Sonic Boom speelde op Lemon Glow zelfs een boormachine. Niet als grap in de aftiteling, maar als echt geluid in de opname. Bij Beach House mocht op 7 kennelijk alles bruikbaar instrument worden.
De Top 40 Classic komt uit 2007, toen Jeroen Nieuwenhuize de lijst op Radio 538 presenteerde.
Voor Proper Education kreeg Eric Prydz als eerste toestemming om een opname van Pink Floyd te samplen: Another Brick in the Wall, Part II.
De dancebewerking kwam, net als het origineel 27 jaar eerder, tot nummer drie in de Nederlandse Top 40.
In de videoclip gaan jongeren op pad om lampen en elektrische apparaten uit te zetten, als oproep om zuiniger met energie om te gaan.
En de remix viel ook internationaal op, want Eric Prydz kreeg er in 2008 zelfs een Grammy-nominatie voor.
HANS DORRESTIJN – VOGELEN MET HANS TEEUWEN
Vogelen met Hans Teeuwen
Hans Teeuwen maakte eens een liedje, Hans Dorrestijn wilde dat ook maar dan met wat meer inhoud.
AFSLUITING
Muziek
En zo sluiten we uitzending 587 van uw eigenste Muziek Experts weer af, met muziek van het Nederlands levenslied en vroege psychedelica trokken we via stevige rock en pop uit de jaren tachtig naar Nightwish en Floor Jansen, de dromerige wereld van Beach House en een Top 40 Classic waarin Pink Floyd de dansvloer bereikte.
Columns
In cultuur draaide het om drag kunst en de vraag hoeveel context uitmaakt.
Piets uitspraak keek naar grote online zekerheden en een simpele tegenvraag: waar is het bewijs?
Programma info
Wij waren en zijn uw Muziek Experts.
Op onze website demuziekexperts.nl vind je playlists, fragmenten, Cultuur en Piets uitspraak en nog véél meer.
En wil je volgende week weer luisteren, zorg dan dat je op de dinsdagavond klaar zit om acht uur, of als je ons nog eens wil horen, of dinsdag niet lukt, dan wel op de zaterdagochtend om elf uur, en dat alles live op BR6 en BR6.nl!
Volgende week, dinsdag 27 oktober, staat ‘de Discografie van…’ op het programma dit maal met de queen of soul namelijk ARETHA FRANKLIN.. Dat volgende week..
Tip-aankondiging
Maar we sluiten het programma niet af voor we naar Piet gaan met de Tip van de Redactie!
Deze maand staan we bij de Tip van de Redactie stil bij Limousine. De Rotterdamse band ontstond uit Heart, rond de periode waar Okkie Huisdens de centrale man was en Patricia Paay vertrok. Don’t Let Love Bring You Down werd in 1976 Alarmschijf en haalde nummer elf in de Nederlandse Top 40.
SLOTZIN
Slotzin
Buiten wordt het vroeg donker, maar binnen houden we het licht aan voor kunst, muziek en een gezonde twijfel aan grote zekerheden.
