Eén hartelijk goedenavond, welkom weer bij uw eigenste Muziek Experts, alhoewel, vanavond is het weer tijd voor onze maandelijkse spinoff “de Discografie van…“ en zoals altijd weer live op BR6

In deze uitzending duiken we zetten we niet zomaar iemand in de spotlights vanavond is dat een van de grootste namen uit de popgeschiedenis namelijk: Paul McCartney.

Natuurlijk kennen we hem als Beatle. Als de man achter melodieën die inmiddels bijna in het collectieve geheugen wonen. Maar Paul McCartney is veel meer dan alleen zijn Beatles-verleden. Na The Beatles bouwde hij met Wings aan een nieuw hoofdstuk, schreef hij filmthema’s, werkte hij samen met wereldsterren, dook hij terug in oude rock-’n-roll, maakte hij intieme standards en blijft hij ook nu nog nieuwe muziek uitbrengen.

Vanavond hoor je daarom een breed beeld van zijn werk. Solo, met Wings, met Michael Jackson, met The Beatles, en met nummers uit verschillende periodes van zijn lange carrière.*

We begonnen modern en energiek met “Save Us”, de opener van het album NEW, uitgebracht op 14 oktober 2013.

Het nummer is geschreven door Paul McCartney en Paul Epworth en werd ook door Epworth geproduceerd. Officiële McCartney-bronnen beschrijven NEW als een multi-produceralbum, maar bij dit nummer is de toewijzing helder: het kwam uit McCartneys eerste samenwerking met Epworth.

Een exacte trackopnamedatum is niet publiek gespecificeerd, maar McCartney vertelde op zijn officiële site dat het nummer ontstond in Epworths kleine studio in Londen, waar ze eerst gingen jammen en binnen ongeveer twintig minuten al de riff voor het lied hadden.

Dat maakt “Save Us” meteen ook een mooie anekdote: het was niet alleen de albumopener, maar volgens McCartney ook het eerste nummer dat uit die sessies voortkwam.

Het kreeg geen aparte, grote UK/US/NL-hitnotering als standalone track, maar McCartney debuteerde het live op 21 september 2013 op het iHeartRadio Music Festival, en een liveversie uit Tokyo Dome verscheen later op de NEW – Collector’s Edition van 27 oktober 2014.

Dit was “Hope of Deliverance”, eerst uitgebracht als single op 28 december 1992, vooruitlopend op het album Off the Ground, dat volgde op 2 februari 1993.

Het nummer is geschreven door Paul McCartney en geproduceerd door McCartney en Julian Mendelsohn. Officiële credits noemen Hog Hill Mill als thuishaven van de Off the Ground-sessies;

Gespecialiseerde sessiebronnen bevestigen dat de karakteristieke Latin-percussie van het nummer via een overdubsessie op 17 juli 1992 werd toegevoegd.

In de hitlijsten deed het nummer het stevig: nummer 18 in het VK, nummer 83 op de Amerikaanse Billboard Hot 100 en nummer 9 in Nederland.

Voor radio is de context heel bruikbaar: dit was de leidende single van een album waarop McCartney bewust met zijn toenmalige liveband werkte.

Een mooi productie-detail is juist die percussie: op de officiële albumcredits staan voor track 3 drie extra percussionisten vermeld, wat goed verklaart waarom het nummer dat open, ritmische karakter kreeg.

Later bleef het niet bij de studio-opname: een liveversie verscheen op Paul Is Live, waar het nummer als “Live in New York” is opgenomen.

Dit was “No Other Baby”, afkomstig van Run Devil Run. Het album verscheen op 4 oktober 1999; de single volgde officieel op 24 oktober 1999. McCartney nam het nummer op als cover van een lied van Dickie Bishop en Bob Watson, oorspronkelijk vastgelegd in 1957 door Dickie Bishop & His Sidekicks.

McCartneys versie werd geproduceerd door Paul McCartney en Chris Thomas en werd opgenomen op 5 maart 1999 in Studio Two van Abbey Road.

In het VK haalde de single nummer 42; in de geraadpleegde officiële UK/US/NL-overzichten is geen vergelijkbare US- of NL-hitnotering bevestigd.

De context is belangrijk: Run Devil Run was McCartneys bewuste terugkeer naar de rock-’n-roll van zijn jeugd, een project waarover hij op zijn officiële site ook zei dat hij het na Linda’s overlijden zag als een manier om weer naar zijn muzikale wortels te gaan.

Een sterke productiedetail hier is de bezetting: David Gilmour speelt gitaar en backing vocals op de opname.

Wie over de geschiedenis van het lied iets extra’s wil zeggen: vóór McCartney waren er al bekende vroege versies van The Vipers en Bobby Helms.

Dit was “The Lovers That Never Were”, uitgebracht op Off the Ground op 2 februari 1993.

Het nummer is geschreven door Paul McCartney en Declan MacManus, beter bekend als Elvis Costello, en werd geproduceerd door McCartney en Julian Mendelsohn.

Officiële Off the Ground-credits bevestigen dat het een van de Costello-samenwerkingen op dat album is; aanvullende trackbronnen plaatsen de opname in de sessieperiode van 9 december 1991 tot juli 1992.

Het nummer kwam niet uit als grote hitsingle in het VK, de VS of Nederland, maar het heeft wel een sterke ontstaansgeschiedenis.

Voor de heruitgave van Flowers in the Dirt in 2017 gaf McCartney zelf op zijn officiële site aan dat hij met Costello weer het oude, directe schrijversmodel zocht: twee akoestische gitaren, tegenover elkaar, zoals hij dat vroeger met Lennon kende.

Dat maakt dit een van de duidelijkste bruggen tussen McCartneys jaren-tachtig-samenwerking met Costello en zijn jaren-negentig-solowerk.

Een later belangrijk hoofdstuk is dat zowel de “Original Demo” als de “1988 Demo” van het lied officieel verschenen op 24 maart 2017 op Flowers in the Dirt (Archive Collection).

Dit was “Find My Way”, van McCartney III, officieel uitgebracht op 18 december 2020.

Het nummer is volledig geschreven en geproduceerd door Paul McCartney zelf. Officiële McCartney-bronnen plaatsen de opname in Sussex, tijdens de “Rockdown”-periode van 2020,

Het was onderdeel van een thuisgemaakt, echt solo-album waarop Paul het meeste zelf inspeelde.

Opvallend detail uit de officiële trackpagina: ondanks radio-airplay, een videoclip en later zelfs een GRAMMY-nominatie voor Best Rock Song bij de editie van 2022, werd “Find My Way” volgens McCartneys eigen site technisch gezien niet als formele single uitgebracht.

Dat maakt het een bijzondere moderne McCartney-track: veel zichtbaarheid, maar niet via het klassieke singelpad.

Voor een radiotekst is de oorsprong mooi compact: McCartney vertelde in interviews rond het album dat het idee begon toen hij in de auto een beat hoorde en daar spontaan overheen begon te zingen; thuis werkte hij het verder uit.

De eerste videoclip, uitgebracht bij het album, werd geregisseerd door Roman Coppola en gebruikte 46 camera’s om Paul op alle instrumenten tegelijk in beeld te brengen.

Later kreeg het nummer een nieuwe gedaante als “Find My Way (feat. Beck)” op McCartney III Imagined, verschenen op 16 april 2021, met een aparte video op 21 juli 2021.

En dat was The Beatles met “Hey Jude”, uitgebracht in augustus 1968. Het nummer werd geschreven door Paul McCartney, al staat het officieel op naam van Lennon-McCartney. Paul schreef het oorspronkelijk als “Hey Jules”, bedoeld als troost voor Julian Lennon, de jonge zoon van John en Cynthia, in de periode dat hun huwelijk stukliep.

De titel werd later “Hey Jude”, omdat dat beter zong. Het werd de eerste Beatles-single op Apple Records, met “Revolution” op de B-kant. Opvallend was vooral de lengte: ruim 7 minuten. Veel te lang voor een single, zou je denken, maar “Hey Jude” bewees het tegendeel. In Engeland stond het twee weken op nummer 1, in Amerika negen weken, en ook in Nederland haalde het de eerste plaats.

Een kleine anekdote: Paul twijfelde aan de regel “the movement you need is on your shoulder”, maar John Lennon vond juist dat die moest blijven. En zo bleef een bijna geschrapte zin onderdeel van een van de bekendste meezingers uit de popgeschiedenis.

En dat was Paul McCartney samen met Michael Jackson, met “Say Say Say” uit 1983. Het nummer verscheen op Pauls album Pipes of Peace, maar werd al eerder opgenomen, in de periode rond Tug of War. Daardoor kwam deze samenwerking eigenlijk vóór “The Girl Is Mine”, ook al hoorde het publiek die andere duet eerst.

Het nummer werd geschreven door Paul McCartney en Michael Jackson, geproduceerd door George Martin, en groeide uit tot een wereldhit. In Amerika haalde “Say Say Say” de eerste plaats, in Engeland kwam het tot nummer twee.

Een opvallend verhaal rond deze samenwerking: Paul vertelde Michael destijds veel over muziekrechten en publishing. Niet veel later kocht Michael Jackson de ATV-catalogus, waar ook veel Beatles-rechten in zaten. Dus achter dit vrolijke popduet zat later nog een flinke zakelijke schaduw. Maar muzikaal blijft het vooral: twee popiconen, één soepel refrein, en pure jaren tachtig-glans.

En dat was Paul McCartney & Wings met “Jet”, afkomstig van het album Band on the Run uit 1973. Dat album werd een van de grote successen uit Pauls periode na The Beatles, en “Jet” was een van de nummers die liet horen dat Wings veel meer was dan alleen “de band van die ex-Beatle”.

De titel heeft een typisch McCartney-verhaal. Lange tijd werd gezegd dat Jet de naam was van een zwarte labrador van Paul. Later vertelde hij ook dat Jet de naam was van een pony die hij had. Helemaal precies verklaren deed hij de tekst nooit, en misschien is dat juist de charme: het nummer klinkt groter dan de betekenis die je eraan probeert vast te pinnen.

“Jet” is strak, energiek en vol drive. Een echte Wings-rocker, met Paul duidelijk voorop: melodie, kracht en speelsheid in één nummer.

En dat was Paul McCartney & Wings met “Live and Let Die”, het titelnummer van de James Bond-film uit 1973. Paul schreef het samen met Linda McCartney, en voor de productie werkte hij opnieuw samen met George Martin, de man die natuurlijk ook zo belangrijk was geweest in de Beatles-jaren.

Het nummer past perfect bij Bond: rustig en dreigend aan het begin, daarna groots, explosief en filmisch. Geen standaard popsingle dus, maar bijna een complete actiescène in drie minuten.

“Live and Let Die” werd genomineerd voor een Oscar en groeide uit tot een van de bekendste Bond-thema’s ooit. In 1991 maakte Guns N’ Roses er een harde rockcover van, waardoor een nieuwe generatie het nummer leerde kennen. Paul vertelde later dat hij het mooi vond dat zij het deden, al moesten zijn kinderen op school uitleggen dat hun vader het origineel had geschreven.

En dat was Paul McCartney met “Down South”, afkomstig van zijn nieuwste album The Boys of Dungeon Lane uit 2026. Op dat album kijkt Paul nadrukkelijk terug naar zijn jeugd, zijn afkomst en de jaren vóór de wereldfaam.

“Down South” is een van die nummers waarin je niet de stadionster hoort, maar de jonge Paul: onderweg, zoekend, met een gitaar in de buurt en de toekomst nog helemaal open. Het lied verwijst naar herinneringen aan het hitchhiken met George Harrison, nog voordat The Beatles de wereld zouden veranderen.

Dat maakt “Down South” bijzonder. Niet omdat het een grote hitmachine is zoals “Jet” of “Live and Let Die”, maar omdat het voelt als een oude foto die ineens begint te zingen. Paul kijkt terug, maar niet zwaar. Meer met warmte, vriendschap en het besef dat sommige reizen pas later hun echte betekenis krijgen.

Dit was “Ac-Cent-Tchu-Ate the Positive”, uitgebracht op Kisses on the Bottom op 7 februari 2012.

Het is een cover van de standard van Harold Arlen en Johnny Mercer, en McCartneys versie werd geproduceerd door Tommy LiPuma.

Officiële albuminformatie zegt dat Kisses on the Bottom grotendeels werd opgenomen in Capitol Studios in Los Angeles, met aanvullende opnamen in New York en Londen gedurende 2011.

Trackcredits noemen op deze opname onder meer Diana Krall op piano, John Pizzarelli op gitaar, Robert Hurst op bas en Karriem Riggins op drums.

Als context is dit precies het soort lied waar McCartney op dat album naar terugging: standards waar hij mee opgroeide.

Een bruikbaar productie-detail voor op de radio is dat hij deze songs later in een intieme setting live vierde: de Capitol Studios-performance uit februari 2012 verscheen op 6 maart 2012 als iTunes Live from Capitol Studios en later opnieuw op 26 november 2012 binnen Kisses on the Bottom – Complete Kisses.

Wie nog één historisch zinnetje wil toevoegen: het oorspronkelijke lied uit 1944 werd breed gecoverd en groeide uit tot een echte standard, met vroege bekende versies van onder meer Johnny Mercer, Bing Crosby en The Andrews Sisters.

En met al deze nummers van Sir Paul McCartney zijn we aan het einde gekomen van deze aflevering van de Discografie van…, de spin-off van de Muziek Experts live op BR6.

We hoorden Paul als soloartiest, als Beatle, als lid van Wings, als duetpartner van Michael Jackson, als schrijver van een James Bond-thema en als muzikant die ook op latere leeftijd bleef zoeken naar nieuwe vormen en oude inspiratiebronnen.

Dank voor het luisteren naar deze vijfde aflevering van de Discografie van…. Meer informatie over de Muziek Experts, eerdere uitzendingen, playlists, fragmenten en alles rond het programma vind je op .

Volgende week zijn we er weer met een reguliere uitzending van de Muziek Experts. Dan is ook Piet weer terug, en hoor je ons zoals vertrouwd op dinsdagavond om 20:00 en zaterdagochtend om 11.00 uur.
De volgende aflevering van ‘de Discografie van…’ is op 28 juli. Wie er dan in de spotlights staat, houden we nog heel even geheim.

Voor nu: bedankt voor het luisteren, graag tot volgende week, en blijf vooral genieten van muziek met een verhaal.