de Muziek Experts afspeellijst
datum: 23-06-2026
uitzending nr: 573
Fragmenten van deze uitzending
Van Joe Jackson’s album Laughter & Lust uit 1991. Niet zijn eerste plaat ooit, maar wel een frisse nieuwe start: zijn eerste periode bij Virgin, na jaren waarin hij steeds van stijl durfde te veranderen. In Stranger Than Fiction hoor je precies wat Jackson sterk maakt: dat nerveuze pianospel, die licht spottende dictie en een tekst die de werkelijkheid bekijkt alsof die net iets vreemder is dan de krant durft toe te geven. Popmuziek met een brilletje op, maar gelukkig zonder hoorcollege.
EERSTE SPREEK
Cultuur (kort)
Met vanavond in cultuur: kinderwens, moraal en de vraag wanneer bezorgdheid verandert in bemoeizucht met een net colbert aan.
Uitspraak (kort)
En in Piets uitspraak belichten we hoe snel praten over grenzen kan omslaan in praten over mensen alsof ze buiten het verhaal horen.
Co-originele (kort)
Eén melodie trekt eerst door de schaduw van de jaren tachtig en komt later terug met lipgloss, lef en een discobal in de achteruitkijkspiegel.
Hitmix
In de hitmix gaan we soepel van warme pop en wereldse ritmes naar blues, cabaret en een klassieker die de zomer nog even bij de kraag grijpt.
Twee keer It’s My Life, maar met een totaal andere hartslag. Talk Talk bracht het in 1984 als stijlvolle, wat mysterieuze synthpop, geschreven door Mark Hollis en Tim Friese-Greene. In Nederland kwam het niet verder dan plaats 31, maar de sfeer bleef hangen als parfum in een oude platenzaak.
No Doubt maakte er in 2003, met Gwen Stefani voorop, een fellere en glanzendere versie van. Minder verstild, meer zelfbewust. Hetzelfde lied, maar met de jas open en de hakken steviger op de vloer.
CULTUUR
Introductie [Bas]
Vorige week ging het over de vraag hoe ver een samenleving mag gaan als zij de toekomst veilig wil stellen.
Vandaag kijken we verder naar een andere kant van hetzelfde ongemak: de neiging om persoonlijke keuzes ineens tot maatschappelijk probleem te verklaren. Dat gebeurt vaker dan je denkt. Eerst leeft iemand gewoon zijn leven, met eigen redenen, twijfels en omstandigheden. Daarna komt er iemand langs met een microfoon, een mening of een moreel meetlint, en ineens moet die keuze worden uitgelegd alsof het een parlementaire enquête betreft.
Dat is op zichzelf al bijzonder. Want we leven in een tijd waarin mensen meer vrijheid hebben dan vroeger, maar tegelijk worden ze voortdurend beoordeeld op wat ze met die vrijheid doen. Kies je voor het één, dan ben je ouderwets. Kies je voor het ander, dan ben je egoïstisch. Doe je niets, dan ben je besluiteloos. Het is alsof de samenleving een juryrapport bijhoudt, compleet met kanttekeningen in rode pen.
Natuurlijk mag een samenleving praten over verantwoordelijkheid. Dat moet zelfs. Maar verantwoordelijkheid is iets anders dan bemoeizucht met een nette jas aan. Soms begint het als zorg om de toekomst, en eindigt het als oordeel over andermans leven. En precies daar wordt het interessant.
Titel
Kinderwens, moraal en de roeptoeters van de voortplantingspolitiek
Cultuur [Piet]
Ook in Nederland zijn er roeptoeters die met wat te weinig kennis van zaken deze meerkinderenpolitiek bepleiten. Zoals de toch al opgehouden tv-goeroe Angela de Jong. Die geeft zelf soms het beeld af van iemand met het Heintje Davidscomplex, iemand die afscheid neemt, maar toch graag nog even in de schijnwerpers staat. Dat begint sommigen wat tegen te staan, want ze wordt steeds vaker bekend als Angela de Gong. Je hoort haar goed, maar wat ze zegt is wat minder duidelijk.
Zij mocht opdraven bij RTL Tonight. Daar sprak ze met interviewster Annette Scheulderman. Een quote van A. de Gong daar: “We hebben al een tekort aan kinderen en dan heeft de helft van de 18-35-jarigen ook geen zin om te gaan baren.” Want er zijn mensen nodig in de zorg, en kinderen geven je veel. Dat laatste zal best waar zijn. Kinderen geven je liefde, zorgen, tekeningen op de koelkast en soms ook een boterham met pindakaas in de dvd-speler. Maar behalve de bijkomende hoge kosten zijn er ook nog de huisvestingsproblemen voor deze leeftijdsgroep. Doe dáár dan wat aan. Dat lijkt verstandiger dan jonge mensen moreel de kraamkamer in duwen.
En misschien is dat woningprobleem binnen twintig tot dertig jaar wel deels opgelost als de babyboomers zijn verdwenen en hun huizen leeg komen te staan. De Jong meende dat jongeren zonder kinderen hun geld over de balk smeten, alleen maar voor hun eigen voordeel, en dat dit niet opschiet in een maatschappij. Het kwam er eigenlijk op neer dat deze mensen maar verwende nesten waren.
Anderen scharen haar en de strenge gelovigen met grote families onder de voortplantingsmaffia. Dat gaat misschien wat ver, want mensen zonder kinderen, of met maar één kind, hebben vaak een veelheid aan redenen om niet mee te doen aan de gezinsmoraal van de SGP. De SGP, ook wel bekend als de Scholen Gemeenschap Putten, preekt vooral voor eigen parochie, net zoals de machthebbers in Turkije. Liever meer volgzame burgers die hetzelfde denken en doen, dan al die afwijkenden die óók best goede redenen hebben om hiervan af te wijken.
Daarom zijn we via de scholen weer terug bij het onderwijs. Daar zal men het ook wel blijven hebben over het vrouwenlichaam in de biologielessen, maar dan het liefst in educatieve zin. Niet zo manipulatief als sommigen het liever zouden hebben.
We hoorden Justė, Jaxstyle en Jon met Turn the Lights Off, een track die laat horen hoe dance soms een tweede leven krijgt zonder dat iemand er reanimatie bij hoeft te halen. De melodie en de titel klinken als clubavond, maar er zit ook iets melancholisch onder: lichten uit, gevoel aan. Jon bracht zijn stem opnieuw in beeld, terwijl Justė en Jaxstyle het nummer een moderne elektronische jas gaven.
Zo’n plaat leeft niet alleen in de club, maar ook op TikTok, in korte fragmenten, in auto’s, in sportscholen en vermoedelijk ook bij iemand die om half acht ’s ochtends denkt: “dit is prima muziek voor koffie.” Het is dansmuziek met heimwee in de achterzak.
GETEKEND LOESJE
Datum
23/06/2026
Tekst
Bemoeizucht klinkt vaak als zorg, tot je merkt dat jij het onderwerp bent.
De volgende plaat zet meteen de wereldkaart op tafel.
Shakira en Burna Boy vonden elkaar in Dai Dai, een nummer dat gebouwd is op beweging, ritme en dat grote internationale gevoel waar Shakira al jaren patent op lijkt te hebben.
Zij brengt de Latijns-Amerikaanse energie, Burna Boy voegt daar zijn Afrikaanse kleur, flow en warmte aan toe.
Samen maken ze geen klein liedje voor in een hoekje, maar een stadionplaat: handen omhoog, vlaggen in de lucht en niemand die nog precies weet waar zijn jas gebleven is.
Dai Dai is gemaakt voor het moment waarop muziek groter wordt dan taal.
Blues Traveler is een Amerikaanse band in een stevige mix van bluesrock, jamrock en folkrock, met John Popper als zanger, componist en vooral mondharmonica-kanon. All in the Groove komt van Travelers and Thieves uit 1991. Het nummer doet precies wat de titel belooft: het draait om groove, om samenspel, om muzikanten die elkaar net genoeg ruimte geven om niet in elkaars muzikale voortuin te parkeren. Op hetzelfde album duikt ook Gregg Allman op, al is dat bij een ander nummer. Hier hoor je vooral Blues Traveler zelf: soepel, rauw en los in de pols.
Dan nu een echt Drents lied over fietsen. Op fietse van Skik, de band rond Daniël Lohues, verscheen in 1997 en groeide uit tot zo’n nummer dat niet alleen over een fietstocht gaat, maar zelf bijna een landschap wordt. Je hoort de vrijheid van een stille weg, het kijken naar dorpen, velden en lucht, en dat heerlijke gevoel dat niemand je vandaag iets maakt.
Gespeuld in het Drents, maar verstaanbaar voor iedereen die weleens met tegenwind heeft gedaan alsof het karaktervorming was.
PIETS UITSPRAAK
Introductie [Bas]
Een week geleden ging het over taal, over woorden die niet alleen iets zeggen, maar ook iets aanrichten. Vandaag schuiven we een stukje verder op. Want achter grote woorden zit bijna altijd een grotere vraag: wie hoort erbij, wie mag meedoen, en wie wordt langzaam naar de rand van het verhaal geschreven?
Dat klinkt misschien zwaar, maar eigenlijk is het heel alledaags. Nederland is gebouwd op buren, scholen, winkels, voetbalclubs, kerken, moskeeën, muziekverenigingen, markten en verjaardagen met lauwe koffie en iemand die altijd te hard praat bij de kaasblokjes. Mensen leven door elkaar heen. Niet altijd perfect, zeker niet. Soms schuurt het, botst het en moppert men bij de brievenbus. Maar juist dat door elkaar heen leven is de normale staat van een land.
Daarom is het ook zo riskant wanneer politiek doet alsof een samenleving een gesloten clubhuis is, met een ledenlijst bij de deur. Natuurlijk mag je praten over grenzen, regels, opvang en aantallen. Dat moet zelfs. Een land zonder afspraken wordt een rommelzolder met een vlag erop. Maar afspraken zijn iets anders dan mensen wegzetten alsof ze per definitie minder recht hebben op rust, veiligheid en toekomst.
Titel
Uitsluiting, democratie en het gevaar van mensonwaardige politiek
Uitspraak [Piet]
Wie roept dat Nederland alleen voor “echte Nederlanders” is, vergeet gemakshalve hoe gemengd onze geschiedenis altijd is geweest.
Daarna zijn er nog vele Indonesiërs en Surinaamse donkere mensen binnengekomen, mensen die vaak volledig geïntegreerd zijn en al generaties lang hier wonen. Een deel daarvan heeft zich vermengd met Nederlanders die veelal als wit worden omschreven. Dus wat verstaan die ultrarechtsen, die vaak een dictatuur voorstaan, eigenlijk onder “echte Nederlanders”?
Daarbij komt dat enkelen onder hen, die “Nederland voor de Nederlanders” ook nog willen bewerkstelligen, daar wel geweld bij zouden willen gebruiken. Het lijkt soms hun enige hoofddoel. Daarom wil men de nog binnenkomende anderssoortige mensen er niet ook nog bij hebben. Als dit het enige was dat zij voorstaan, dan valt er misschien nog wel te praten over aantallen, opvang, grenzen en regels. Maar dan moet je wel menswaardige levensomstandigheden najagen en een goede toekomstige regulering afspreken met alle partijen, zoals dat gaat en moet in een democratie. Niet een hele groep discrimineren, zoals Arabieren of mensen die de islam aanhangen.
Laat staan dat je als klein landje meent te kunnen weten of achterhalen wie, buiten het bezitten van het Nederlandse paspoort, nog buitengezet kan worden zoals de dino in de Flintstones-strip. Dat is een aperte onmogelijkheid. Je kunt mensen niet behandelen alsof ze een verkeerd geparkeerde step zijn die je even naar een ander land verplaatst. Daar is men dan heel boos over geworden in die Tweede Kamer, maar beweer dan ook op goede gronden dat je niet zomaar mensen kunt uitsluiten. Waar moeten die allemaal dan gaan wonen? In andere landen?
Dat lijkt wel het kopiëren van de idiote uitspraken van de ultrarechtse, om niet te zeggen fascistische ministers in het Israëlische kabinet, die menen dat alle Palestijnen wel even in bijvoorbeeld Egypte kunnen gaan wonen. Zij menen al helemaal dat zij de waarheid in pacht hebben en dat Israël alleen aan hun eigen volk toebehoort. Ze mogen blij zijn, als overlevenden van een uitroeipoging door de Moffen, dat ze er nog zijn.
Waarom men dan anderen geen normaal leven gunt, zal ik nooit begrijpen. Net zo min als ik de ultrarechtse groeperingen begrijp in ons land, waarvan sommigen nog beweren dat de Holocaust een verzinsel is. Ik vind dat deze mensen goor zijn, en juist geen lef hebben om hun ongelijk toe te geven.
Olivia Dean hoorde je met So Easy (To Fall In Love), een lied dat luchtig klinkt, maar eigenlijk heel slim in elkaar zit.
Het gaat niet alleen over verliefd worden, maar over dat gevaarlijke gemak waarmee je hart soms eerder ja zegt dan je verstand de agenda heeft geopend.
Dean komt uit de Britse soul- en pophoek, maar haar muziek ademt ook jazz, bossa nova en klassieke seventieswarmte.
Geen grote vocale spierballen, maar charme, timing en controle.
Het is een nummer dat glimlacht terwijl het precies weet wat verliefdheid kan aanrichten.
Zacht van toon, maar stiekem behoorlijk raak.
Ruben Hillen liet met 20 Seconds horen hoe groot een klein moment kan zijn. De titel zegt het al: soms heb je geen hele avond, geen roman en geen zesdelige Netflixserie nodig om iets te voelen kantelen.
Twintig seconden kunnen genoeg zijn voor twijfel, lef, liefde of spijt. Hillen, bekend geworden als jonge Nederlandse singer-songwriter, kiest hier niet voor veel bombast, maar voor een direct lied met een frisse popaanpak.
Het is herkenbaar omdat iedereen wel zo’n moment kent waarop je later denkt: daar, precies daar, veranderde de toon van het verhaal.
In onze Top 40 Classic pakken we deze keer een opvallend jonge hit: Magnetic van The Bausa uit 2026. Het Noorse trio maakte er een zomerse mix van house, disco en funk van, met een refrein dat zich vastplakt als een koelkastmagneet met ambitie.
In 2026 werd de Nederlandse Top 40 gepresenteerd door Domien Verschuuren op Qmusic.
En ja, soms hoeft een classic geen stoffige hoes te hebben. Soms hoor je meteen: dit blijft hangen.
Je hebt een vegetariër, die eets alleen groente, je hebt ook nog een Veelgitariër, ofwel Roel C Verburg, hij legt het zelf even uit!
AFSLUITING
Muziek
Muzikaal bewogen we van scherpe pop en een dubbele jaren-tachtigschaduw naar dansbare nieuwe klanken, Drentse fietslucht, blues met eelt op de handen, cabaret met snaren en Louis Armstrong als warm slotakkoord uit de oude jazzkoffer.
Columns
In de columns ging het over de ruimte die mensen elkaar gunnen: bij keuzes rond kinderen, bij afkomst, bij grenzen en bij het recht om niet steeds door een ander te worden ingedeeld. Vrijheid blijkt pas echt iets waard als zij ook voor de buurman geldt.
Programma info
Dit was uitzending 573 van de Muziek Experts op BR6. Je hoort ons iedere dinsdagavond om acht uur en de herhaling op zaterdagochtend om elf uur. Informatie, playlist, fragmenten en meer vind je op . En denkt u er aan, volgende week is het weer tijd voor onze spinoff ‘de Discografie van … deze maand die van Paul McCartney, zeker weer het luisteren waard!
Tip van de Redactie
Maar we sluiten niet af vóór we naar de tip van de redactie gaan!
Deze maand volop aandacht voor Louis Armstrong, deze week met Back O’ Town Blues: blues uit 1946, geschreven door Armstrong en Luis Russell.
Kort, krachtig en vol karakter.
Zijn trompet en stem klinken alsof New Orleans zelf even door de luidspreker stapt.
SLOTZIN
Slotzin
Van Armstrongs blues naar McCartneys melodieën: laat de zomer van 2026 maar zingen.
