de Muziek Experts afspeellijst
datum: 21-07-2026
uitzending nr: 577
Fragmenten van deze uitzending
heerlijk, regen. Wanneer krijgen we die nu eens? Rain on the Roof werd in 1966 de vierde Top 40 hit van The Lovin’ Spoonful en kwam in Nederland tot nummer 11.
John Sebastian schreef geen klaagzang over slecht weer, maar een klein zomers tafereel: twee mensen schuilen samen voor een bui en hopen stiekem dat die nog even duurt.
Na het stevige Summer in the City liet de band hiermee zijn zachte, akoestische kant horen, met gitaren en zelfs een Ierse harp in het arrangement.
EERSTE SPREEK
Cultuur (kort)
Vanavond in vragen we ons in cultuur af hoe sporters vrij kunnen presteren terwijl camera’s en kijkers toch respectvol blijven.
Uitspraak (kort)
In de Uitspraak onderzoekt Piet waarom vakantie, bedoeld als rust, soms voelt als een zorgvuldig voorbereide survivaltocht.
Co-originele (kort)
Voor de co-originele reizen we twee keer naar hetzelfde continent, eerst uiterst precies en daarna op nadrukkelijk verzoek.
Hitmix
De muziek beweegt van vocale klassiekers via southern rock en Finse cello’s naar nieuwe hardrock, funk, cabaret en zonnige sixtiespop.
Toto maakte van Africa in 1982 een zorgvuldig opgebouwd studiostuk.
David Paich schreef de basis, Jeff Porcaro bouwde met percussionist Lenny Castro een kenmerkende ritmeloop, en juist die gelaagde productie gaf het nummer zijn weidse sfeer.
Zesendertig jaar later kwam Weezer met een cover, nadat een veertienjarige fan daar via een Twitteraccount om bleef vragen.
Weezer verandert de compositie nauwelijks: de gitaren staan iets nadrukkelijker vooraan en Rivers Cuomo zingt koeler, bijna afstandelijk.
Daardoor hoor je mooi wat een cover kan doen.
Hetzelfde lied, dezelfde melodie, maar een ander karakter.
CULTUUR
Introductie [Bas]
Sport is allang niet meer alleen wat er op het veld gebeurt.
Een wedstrijd is ook een televisieproduct, een stroom beelden en tegenwoordig zelfs een eindeloze voorraad korte filmpjes.
De camera kiest wie een held wordt, welke emotie wordt uitvergroot en welk moment nog dagen blijft rondgaan.
Dat is niet per se verkeerd.
Zonder sterke beelden zouden we veel sportprestaties nooit zo intens beleven.
Maar een camera registreert niet alleen, hij maakt ook keuzes.
Een vertraagde herhaling kan techniek laten zien, maar ook iemand reduceren tot een ongelukkig gebaar.
Een close up kan ontroeren, maar ook binnendringen in een moment dat misschien helemaal niet van ons is.
En sociale media halen zo’n beeld vervolgens uit zijn oorspronkelijke context.
Dan kijken miljoenen mensen niet meer naar een prestatie, maar naar een fragment waarop iedereen zijn eigen oordeel plakt.
De vraag is dus niet of sport zichtbaar mag zijn.
Natuurlijk moet dat.
De interessantere vraag is hoe we blijven kijken zonder de mens achter de prestatie kwijt te raken.
Daarover praat piet u nu bij..
Titel
Sport en de daar aanwezige sex
Cultuur [Piet]
Voor de vele sporten die mensen beoefenen, zijn gespecialiseerde kledingstukken en soorten schoeisel ontwikkeld, die steeds worden verbeterd.
Sportkleding bedekt daarbij niet altijd het hele lichaam.
Belangrijk is vooral dat de kleding goed zit, vocht afvoert en voldoende ventileert.
Een zichtbare trend is die van voetbalkousen waarin spelers zelf gaten knippen.
Zij doen dit vooral om de druk van strakke kousen op hun kuiten te verminderen.
Er is geen overtuigend bewijs dat dit hun prestaties verbetert.
Bij de looponderdelen van de atletiek dragen sommige sporters juist hoge compressiekousen.
Die geven druk en kunnen mogelijk helpen bij het herstel, maar het is niet bewezen dat sporters er sneller door lopen.
Het onderwerp uit de titel, seksualisering in de sport, heeft de laatste tijd aandacht gekregen door kritiek op de manier waarop wedstrijden en trainingen worden gefilmd.
Vooral langdurige close-ups, lage camerastandpunten en vertraagde herhalingen die niets aan de sportieve uitleg toevoegen, kunnen ervoor zorgen dat vrouwelijke sporters niet alleen als sporter, maar ook als lichaam worden bekeken.
We moeten sporters blijven zien als mensen die in hun sport willen presteren.
Dat sommige kijkers sportbeelden seksualiseren, zegt meer over de kijkers dan over de sporters.
In onze samenleving moeten we hier respectvol mee omgaan en het onderwerp bespreken op scholen, in sportclubs, in de media en in de politiek.
Het doel moet zijn dat sportbeelden niet onnodig worden geseksualiseerd.
Vergelijkbare zorgen bestaan bij ouders die foto’s of video’s van hun jonge kinderen online delen, bijvoorbeeld op het strand.
Eenmaal online kunnen beelden snel worden gekopieerd, verspreid of misbruikt.
Dat bij sommige sporten weinig bedekkende kleding wordt gedragen, betekent niet dat die kleding daarom moet veranderen.
De oplossing ligt niet vanzelfsprekend in meer bedekkende kleding.
Wel moet iedereen respectvol in beeld komen en moet de nadruk liggen op de waardigheid, vrijheid en prestaties van sporters.
Er hoeft niet verkrampt gefilmd te worden, maar wel alert: bijvoorbeeld door waar nodig ruimer te kaderen en bij valpartijen of loszittende kleding niet onnodig in te zoomen.
Zo kan onze open maatschappij open blijven, terwijl we mensen in hun waarde laten.
Ook in de sport.
Dat was It’s Only a Paper Moon door het Nat King Cole Trio.
Het lied stamt uit 1933 en werd geschreven door Harold Arlen, met tekst van E.Y. Harburg en Billy Rose.
Oorspronkelijk hoorde het bij de musical The Great Magoo, maar die voorstelling verdween snel, maar het lied bleef!
De kern is eenvoudig: de wereld kan van karton en namaak zijn, maar zodra iemand in je gelooft, voelt hij echt.
Nat King Cole nam het in 1943 op met zijn trio.
Je hoort hem niet alleen als de fluwelen zanger die later wereldberoemd werd, maar ook als jazzpianist en leider van een compact, soepel ensemble.
De lichte piano, gitaar en bas laten genoeg ruimte voor de woorden.
Juist daardoor klinkt de opname niet zwaar of sentimenteel.
Een papieren maan, een kartonnen zee en toch een geloofwaardig liefdeslied.
Dat is de kracht van een goede standard: het decor mag nep zijn, zolang het gevoel maar echt is.
GETEKEND LOESJE
Datum
21/07/2026
Tekst
Wie alles wil vastleggen, houdt soms geen vakantie over.
Van een papieren maan gaan we naar Candy, een lied dat in 1944 werd geschreven door Alex Kramer, Joan Whitney en Mack David.
De versie die zo dadelijk klinkt, brengt Johnny Mercer samen met Jo Stafford en The Pied Pipers, begeleid door het orkest van Paul Weston.
In 1945 bereikte deze opname de eerste plaats in de Amerikaanse hitlijst.
Mercer was niet alleen zanger, maar vooral een van de grote tekstschrijvers van zijn generatie. The Pied Pipers hadden hun close harmony aangescherpt in de jaren bij Tommy Dorsey… en Jo Stafford was zelf ooit lid van die groep.
Dat hoor je: niemand probeert boven de anderen uit te komen.
De stemmen schuiven om elkaar heen en maken van een eenvoudige liefdesverklaring iets verfijnds.
De titel is zoet, maar de uitvoering niet klef.
Er zit ritme, lichtheid en een klein beetje plagerij in.
Een opname uit de oorlogsjaren die nog altijd helder en direct klinkt.
Dit zijn Johnny Mercer, Jo Stafford en The Pied Pipers met Candy.
The Cadillac Three uit Nashville bestaat uit zanger en gitarist Jaren Johnston, drummer Neil Mason en steelgitarist Kelby Ray.
In “I’m Southern”, afkomstig van Tennessee Mojo, zetten ze afkomst neer als houding: hard werken, luid spelen en precies weten waar je vandaan komt.
De band noemt zijn mengsel zelf country fuzz. Dat hoor je hier goed, want de lapsteel klinkt niet keurig op de achtergrond, maar schuurt tegen een zware rockriff aan.
Op vinyl staat Ruby Baby van Dion.
Het nummer werd geschreven door Jerry Leiber en Mike Stoller en was in 1956 eerst een rhythm and blueshit voor The Drifters.
Dion DiMucci nam het zeven jaar later op en maakte er in 1963 een grote Amerikaanse pophit van, goed voor nummer 2 in de Billboard Hot 100.
Luister naar de combinatie van doowop, een stevige beat en dat ontspannen, licht brutale stemgeluid.
PIETS UITSPRAAK
Introductie [Bas]
Vrije tijd klinkt als ruimte, maar we behandelen haar steeds vaker als een project.
Voor we weggaan, vergelijken we bestemmingen, beoordelingen, temperaturen, wachtrijen, bagageregels en de beste plek voor een foto bij zonsondergang.
Wie alles goed voorbereidt, zou maximaal moeten ontspannen. Alleen werkt ontspanning niet altijd volgens een draaiboek.
Hoe meer verwachtingen we meenemen, hoe groter de kans dat een vertraagde trein, een gesloten museum of een dag regen voelt als een mislukking.
Daar komt nog iets bij. Via sociale media kijken we voortdurend mee met de vakantie van een ander. Hun zee is blauwer, hun hotelkamer ruimer en hun kinderen lijken op elke foto voorbeeldig. Het is gemakkelijk te vergeten dat ook die beelden geselecteerd zijn.
Misschien begint uitrusten daarom niet bij de perfecte bestemming, maar bij het loslaten van het idee dat elke vakantiedag iets moet opleveren. Geen bewijsdrang, geen wedstrijd en geen rapportcijfer achteraf. Gewoon ergens zijn en merken wat er gebeurt. Met die gedachte komen we bij de uitspraakcolumn van vandaag.
Titel
Vakantie lijkt steeds meer op een survivaloefening.
Uitspraak [Piet]
Vakantie is eropuit trekken en even niets hoeven van mensen die je een paar weken niet ziet, zoals collega’s en buren. Dat verschilt per persoon.
Ik ben vaak tevreden met weinig mensen om me heen.
Als ik met een partner, vrienden of familie op pad ga, vermaak ik me met landschappen, lezen, wandelen, fietsen, fotograferen en oude stadscentra, afgewisseld met rust, goed eten en drinken.
Iedereen mag zijn kostbare vakantiedagen zelf invullen.
Mensen hebben meestal behoefte aan contact, maar de mate waarin verschilt.
Voor de vakantie worden we via televisie, TikTok en reisorganisaties overladen met tips en aanbiedingen.
De reiziger is tenslotte ook een klant.
Dan de titel: vakantie vieren lijkt steeds meer op een survivaltocht.
We bereiden alles voor, te beginnen met de bagage.
Hoeveel kleding? Wel of geen wandelstokken of powerbank?
Wie vliegt, doet er goed aan vooraf de bagageregels te controleren.
Die verschillen per maatschappij en extra bagage kan geld kosten.
Neem dus mee wat je nodig hebt en laat je niet gek maken door adviseurs.
Dat geldt ook voor de caravan of een huisje.
Kies een bestemming en bekijk wat je daar wilt zien en beleven.
Concentreer je daarop, dan wordt het materiële vanzelf minder belangrijk.
Let wel op het weer, natuurbrandgevaar, stormwaarschuwingen en de kwaliteit van zwemwater.
Dat hoort bij een goede voorbereiding.
Op vakantie doe je ook gewone dingen: slapen, eten, drinken en soms op je telefoon of televisie kijken.
Durf ook zonder apparaten het landschap in te gaan en geef je eigen ogen en gevoel weer voorrang.
Ons motto als slot: twijfel niet over survivallen, maar vier de vakantie vanuit je zelfgekozen suite.
Dat was Tango van Tarja Turunen en Apocalyptica, afkomstig van Tarja’s nieuwste album Frisson Noir uitgekomen op 12 juni dit jaar.
De titel doet misschien denken aan een dansvloer in Buenos Aires, maar dit is vooral een Finse ontmoeting tussen klassieke scholing en metal.
Tarja schreef de eerste versie rond een pianoritme dat haar aan tango deed denken.
In de uiteindelijke opname namen de cello’s van Apocalyptica die rol over.
Daardoor krijgt het nummer geen licht dansritme, maar een donkere beweging die blijft trekken.
Inhoudelijk gaat Tango over mensen die uit het leven verdwijnen zonder dat iemand hun verhaal bewaart.
Dat maakt de samenwerking extra raak: Tarja’s stem draagt het grote verdriet, terwijl de cello’
s bijna klinken als een tweede verteller.
De twee acts kennen elkaar al jaren en delen dezelfde muzikale achtergrond, klassieke techniek die niet netjes binnen de concertzaal blijft, maar wordt ingezet voor metal met gevoel en gewicht.
Het resultaat is geen duet waarin iedereen om aandacht vraagt.
Stem en strijkers geven elkaar ruimte.
Juist daardoor blijft de melancholie na de laatste noot nog even hangen.
Dat was The Rider van Deep Purple, van het gloednieuwe album SPLAT! dat op 3 juli 2026 verscheen.
Bij een band met zo’n lange geschiedenis is het verleidelijk om elk nieuw nummer naast Smoke on the Water of Highway Star te leggen.
Deep Purple kiest hier juist voor beweging.
Ian Gillan zingt een scherpe karikatuur van iemand die hoog boven de rest leeft en zijn eigen maatloosheid nauwelijks nog ziet.
De muziek doet hetzelfde: de gitaar van Simon McBride en de toetsen van Don Airey duwen en trekken aan elkaar, terwijl Roger Glover en Ian Paice het nummer stevig vooruit houden.
Producer Bob Ezrin liet de band opnieuw samen in de studio spelen, en dat hoor je aan de directe reactie tussen de muzikanten.
The Rider klinkt niet als een museumstuk van een groep die op haar verleden leunt.
Het is een oude band die nog altijd plezier heeft in hard spelen, spot en overdrijving.
En misschien is dat wel de beste manier om geloofwaardig jong te blijven: niet doen alsof de tijd stilstaat, maar zorgen dat de band nog steeds beweegt.
De Top 40 Classic komt uit 2007.
Hump de Bump van Red Hot Chili Peppers stond vier weken in de Nederlandse Top 40 en bereikte nummer 29.
De lijst werd toen op Radio 538 gepresenteerd door Jeroen Nieuwenhuize.
Het nummer komt van het dubbelalbum Stadium Arcadium uit 2006, geproduceerd door Rick Rubin.
De band grijpt terug op zijn vroege funkbasis.
Een losse, ritmische track die vooral vanuit de groove werkt. Hump de Bump.
Elke keer als ik in de kleedkamer buk, gaat de lamp uit… dankzij die verotte Sensor.
Brigitte Kaandorp kan daar over meepraten!
AFSLUITING
Muziek
Van de zachte regen bij The Lovin’ Spoonful tot de dubbele reis naar Africa, van de lichte swing van Nat King Cole en Johnny Mercer tot de donkere cello’s van Apocalyptica de muziek liet horen dat een goed lied niet aan één tijd of stijl vastzit.
Columns
In de columns keken we naar de manier waarop mensen worden bekeken en naar de druk om zelfs onze vrije tijd perfect te organiseren. Met de juiste vraag, hoeveel ruimte geven we elkaar en onszelf om gewoon mens te zijn?
Programma info
Wij waren ook deze week weer uw Muziek Experts, Bas en Piet, en dit was uitzending 577. Volgende week, op 28 juli, is de laatste uitzending van de maand. Dan is het weer tijd voor de Discografie van…, waarin deze maand Fleetwood Mac in de schijnwerpers staan.
Tip van de Redactie
Dat volgende week, maar niet voor we naar Piet gaan voor de tip van de redactie.
Deze maand aandacht voor The Lemon Pipers, zij sloten in 1968 aan bij de psychedelische bubblegumpop.
Het nummer dat we nu gaan draaien, Green Tambourine, werd hun enige Nederlandse Top 40 hit en bereikte nummer 9. Kort, kleurrijk en meteen herkenbaar.
SLOTZIN
Slotzin
Geniet van de avond, van de muziek en van een zomer die niet perfect hoeft te zijn om bij te blijven.
