de Muziek Experts afspeellijst
datum: 16-06-2026
uitzending nr: 572
Dit was Girl Don’t Come van Sandie Shaw, de opvolger van haar grote doorbraak There’s Always Something There To Remind Me. Ogenschijnlijk licht, maar stiekem behoorlijk slim opgebouwd. Sandie zingt niet groots en dramatisch, maar juist koel en strak, waardoor het nummer iets eigenwijs krijgt. Het was in 1965 geen lange Top 40-reus, maar wel zo’n single die laat horen waarom Sandie Shaw meer was dan alleen een sixties-meisje met blote voeten.
EERSTE SPREEK
Cultuur (kort)
Met vanavond in Cultuur: minder kinderen, vollere landen en scholen die sluiten of verschuiven, met de vraag of je een samenleving eigenlijk wel kunt plannen alsof het een boodschappenlijstje is.
Uitspraak (kort)
In Piets uitspraak staan we stil bij grote woorden in het asieldebat, bij “echte Nederlanders” en bij taal die soms niet verheldert, maar juist mist optrekt.
Co-originele (kort)
De cryptische hint voor de co-originele is: twee keer dezelfde uitnodiging om te dansen, maar de één komt op slippers uit Californië en de ander in avondjurk uit de club.
Hitmix
Vanavond draaien we muziek van sixtiespop tot zonnige dansklassiekers, van moderne house en progressieve rock tot Nederbeat, stijlvolle fourties jazz, chanson, en oud maar krachtig en machtig cabaret
Do You Wanna Dance? begon in 1958 bij Bobby Freeman, maar vanavond zetten we twee heel verschillende jasjes naast elkaar. The Beach Boys maakten er in 1965 een zonnige, stuwende popplaat van, met Dennis Wilson op leadzang en Brian Wilson aan de knoppen.
Bette Midler deed in 1972 bijna het omgekeerde: zij trok het tempo omlaag en maakte er op haar debuutalbum The Divine Miss M een zwoele, cabareteske uitnodiging van. Zelfde vraag, totaal andere lichaamstaal: wil je dansen, of wil je betoverd worden?
CULTUUR
Introductie [Bas]
Soms heeft een samenleving de neiging om de toekomst te behandelen alsof het een bestelling is. Alsof je bij de balie kunt zeggen: doe mij maar wat meer zekerheid, een beetje economische groei, genoeg mensen voor later en graag alles vóór vrijdag geleverd. Het klinkt overzichtelijk, maar zo werkt een land natuurlijk niet. Een samenleving is geen voorraadkast waar je even telt hoeveel pakken rijst er nog staan.
Toch is het ergens ook begrijpelijk. Mensen willen houvast. Bestuurders willen vooruit kunnen kijken. Commentatoren willen iets roepen voordat iemand anders het roept. En burgers willen vooral weten of er straks nog iemand is die de boel draaiende houdt, van zorg tot onderwijs en van supermarkt tot trein. Dat zijn geen gekke zorgen. Een land zonder toekomstbeeld is tenslotte als een agenda zonder dagen: je kunt hem openslaan, maar je wordt er niet wijzer van.
Maar zodra toekomstdenken verandert in maakbaarheidsdrift, wordt het oppassen. Dan gaan mensen praten over de samenleving alsof het een fabriek is, en over burgers alsof zij productiemiddelen zijn. Terwijl een goede toekomst niet alleen ontstaat door aantallen, maar vooral door omstandigheden, vrijheid en menselijkheid.
Titel
Minder kinderen, vollere landen en gesloten scholen
Cultuur [Piet]
Het is juni en dan gebeurt er minder in Nederland. Dan zie je in het nieuws, op tv en in de kranten, weer de juni-gerelateerde zaken opduiken die ieder jaar rond deze tijd terugkomen. Zoals het gedoe rond de eindexamens. Zenuwachtige kinderen, die best voldoende kennis hebben, kunnen deze twee weken soms niet aan en lopen dan misschien toch tegen een zak-uitslag op. Dat is elk jaar weer een klein nationaal drama, compleet met vlaggen, rugzakken en ouders die doen alsof zij zelf opnieuw wiskunde B hebben gemaakt.
Maar er speelt nog iets in die scholen. Er zijn namelijk steeds minder kinderen. In heel Europa worden er minder kinderen geboren dan de bekende 2,1 per gezin die nodig zijn om de bevolking ongeveer gelijk te houden. Dat vinden velen onder ons niet zo’n groot punt, omdat onze landen ondertussen toch al voller lijken te worden. We leven langer, blijven langer gezond en er komt hier en daar ook nog wat import bij, zoals men dat dan bestuurlijk noemt.
Maar om nu plots, of opnieuw, te gaan propageren dat we echt meer kinderen op deze toch al veel te volle wereld moeten zetten, gaat volgens ons veel te ver. Alsof je een volle tram instapt en dan roept: “Kan er nog een kinderwagen bij?” In de wijk van mijn dochter in Amsterdam zijn bijvoorbeeld twee basisscholen dichtgegaan. Dat klinkt meteen alsof de bevolking instort, maar daar zit een gewone verklaring achter. Mensen met kinderen verlaten de stad omdat ze elders groter en goedkoper kunnen wonen. Die kinderen verdwijnen dus niet uit Nederland, ze zitten gewoon op een andere school, in een andere plaats, met waarschijnlijk net zo’n gymzaal die naar rubbermatten en oude pepernoten ruikt.
Sommige landen, zoals Turkije, roepen intussen op om meer kinderen te maken en loven premies en voordelen uit. Dat klinkt daadkrachtig, maar het is vooral erg kortzichtig. Meer kinderen zijn geen beleidsknop waar je even op drukt. Een gezin is geen Excel-sheet met “doelstelling 2035” erboven.
Dat was ANOTR met 54 Ultra en Talk To You. ANOTR is een Nederlands houseduo dat de afgelopen jaren knap heeft laten horen dat dancemuziek niet alleen hard hoeft te knallen, maar ook warm, loom en bijna filmisch kan zijn. In Talk To You zit precies die spanning: een beat die vooruit wil, een zanglijn die blijft hangen, en daaronder dat moderne clubgevoel waarin verlangen en afstand tegelijk rondlopen.
De titel klinkt simpel: praat met me. Maar in zo’n track wordt dat meteen groter. Het gaat niet alleen om een gesprek, het gaat om contact zoeken op een dansvloer waar iedereen beweegt, maar niet iedereen elkaar echt bereikt.
Mooie plaat dus, met zon in de productie en een beetje nacht in de stem. En dat sluit eigenlijk prachtig aan op de volgende plaat, want ook daar draait het om verlangen, aantrekking en net dat randje waarop je denkt: moet ik springen, of blijf ik veilig staan?
GETEKEND LOESJE
Datum
16/06/2026
Tekst
Als je mensen alleen nog telt in geboortecijfers, migratiecijfers of zetelaantallen, raak je vanzelf kwijt waar een samenleving van gemaakt is.
We blijven nog even in de hoek waar de zomer niet op de kalender staat, maar gewoon uit de speakers komt. Jonas Blue kennen veel mensen van zijn grote, melodieuze dancesound; liedjes die radiovriendelijk zijn, maar altijd met één voet in de club blijven staan. Voor Edge Of Desire werkt hij samen met Malive, een Braziliaanse producer die juist die warme, ritmische housekleur meebrengt.
Het nummer verscheen in 2025 op Defected, een label met stevige wortels in de housewereld, en dat hoor je: lichte gitaren, bruisende synths en een refrein dat niet moeilijk doet, maar wel meteen blijft plakken. Tekstueel zit het precies op die grens van verlangen: je voelt je levend, maar zonder die ander toch een beetje een eiland. En ja, dat is natuurlijk heel dramatisch gezegd voor iets waarop je ook gewoon prima de afwas kunt doen. Hier zijn Jonas Blue en Malive met Edge Of Desire.
De band DarWin maakte in 2025 een overrompelende debuut met de CD
Distorted Mirror, een plaat die progressieve rock niet als museumstuk behandelt, maar als een machine die nog volop draait. Rising Distortion is meteen zo’n binnenkomer: strak, zwaar en technisch, maar niet koud. Met Mohini Dey op bas, Greg Howe op gitaar, Derek Sherinian op toetsen, Simon Phillips op drums en Matt Bissonette op zang hoor je geen verzameling namen, maar muzikanten die elkaar echt uitdagen. DarWin is inderdaad een gedurfde naam voor een supergroep, maar dit klinkt ook echt als evolutie met versterkers.
Annet Hesterman was een hippere zangeres dan veel generatiegenoten die vooral in het nette amusementsvak werden geplaatst. In 1969 dook ze op met The Ro-d-ys, een Groningse band met een veel ruigere popsound dan je bij zo’n naam misschien verwacht. Winter Woman is daardoor een bijzonder nummer: Engelstalig en sfeervol. Het bleef bij een Tipparade-notering in maart 1969, geen grijsgedraaide klassieker, wel een klein stukje Nederbeat met karakter.
PIETS UITSPRAAK
Introductie [Bas]
Soms begint een maatschappelijk probleem niet met beleid, cijfers of Kamerbrieven, maar met taal. Met woorden die langzaam verschuiven van de rand naar het midden. Eerst klinken ze nog als iets uit een obscure hoek van het internet, daarna duiken ze op in talkshows, debatten en nieuwsberichten. Voor je het weet, doen ze mee alsof ze gewone termen zijn geworden. Dat is misschien wel het meest verraderlijke aan politieke taal: woorden kunnen wennen, ook als ze eigenlijk nooit normaal hadden mogen worden.
Tegelijk moeten we voorzichtig zijn om niet ieder ongemak meteen weg te zetten als kwaadwillendheid. Mensen mogen zorgen hebben over drukte, woningen, veiligheid, opvang, cultuur, geld en toekomst. Dat hoort bij een democratie. Een samenleving zonder zorgen is net zo geloofwaardig als een tompouce zonder geknoei: leuk bedacht, maar in de praktijk vrij zeldzaam.
De vraag is alleen wat je met die zorgen doet. Gebruik je ze om samen iets op te lossen, of gebruik je ze om groepen mensen verdacht te maken? Daar zit het verschil tussen een stevig debat en een gevaarlijke afslag. Want wie woorden inzet als rookmachine, maakt het zicht niet helderder. Dan lijkt het debat misschien spectaculairder, maar ondertussen zie je minder goed waar je eigenlijk over praat.
Titel
Grote woorden in het asieldebat en de vraag wie “echte Nederlanders” zijn
Uitspraak [Piet]
Na en door de ophef in de Tweede Kamer tijdens een debat, het zoveelste alweer, over de asielproblematiek, botsten vele aanwezige sprekers namens even zovele partijen met de uitspraken van ultrarechtse woordvoerders. Het ging en gaat hier niet alleen om beleid, maar vooral ook om de gebezigde termen. Woorden zijn nooit zomaar woorden. Zeker niet in de politiek, waar één verkeerd gekozen begrip soms klinkt als een lucifer in een hooischuur.
Het lijkt wel alsof bepaalde partijen deze termen zoveel mogelijk van stal halen zodra er maar een aanleiding voor te vinden is, ook als die aanleiding soms petieterig klein is. Deze termen zijn inmiddels heel bekend geworden, maar gelukkig is er ook tegenwind ontstaan vanuit de monden van aanwezigen die vinden dat dit soort taal ver buiten de democratische beginselen gaat.
Even wat van deze woorden bezigen hier: Nederland wordt “omgevolkt”. De omvolking zou er volgens die gedachte uit bestaan dat Nederlanders een minderheid zullen worden. Dat er dan zelfs Nederlanders zijn die hieraan meedoen, bijvoorbeeld via gemengde huwelijken, vindt men in die nauwe kringen blijkbaar ook al erg. Alsof liefde eerst langs een loket voor bevolkingszuiverheid moet. Dan wordt Cupido ineens een ambtenaar met een stempelapparaat, en daar wordt niemand vrolijk van.
Dan is er nog de uitspraak dat Nederland alleen voor de “echte Nederlanders” is. Hoever mensen van deze denkrichting hiervoor terug willen in de tijd, is onduidelijk. Want wie zijn dat dan precies, die echte Nederlanders? De eerste bewoners van dit gebied zijn zeer waarschijnlijk mensen geweest met een donkerder huid. Rond 1600 kwamen veel vluchtelingen uit omliggende gebieden naar ons land om de Spaanse furie te ontvluchten.
Daarna ontworstelde Nederland zich via sterke leiders als Willem van Oranje, nota bene een Duitssprekende Zuid-Franse Duitser, en Michiel de Ruyter, met behulp van Duitse huursoldaten en Scandinavische zeelieden op Hollandse boten, aan nog meer landen als Frankrijk en Engeland en aan stadstaten als Münster. Onze geschiedenis is dus geen strak wit servet uit een linnenkast, maar eerder een oud tafelkleed vol vlekken, verhalen en onverwachte familieleden.
Dat was Sarah Vaughan met Whatever Lola Wants. Het lied komt oorspronkelijk uit de musical Damn Yankees uit 1955, maar bij Sarah Vaughan wordt het geen toneelnummer meer, het wordt een rokerige jazzscène in drie minuten. Zij had die zeldzame gave om een melodie niet alleen te zingen, maar er als het ware omheen te draaien. Een noot was bij haar nooit zomaar een noot; het was een wenkbrauw, een glimlach, soms zelfs een hele roman met orkestbegeleiding.
Whatever Lola Wants gaat over verleiding en macht, maar Vaughan maakt het nergens plat. Ze zingt het met controle, humor en een soort fluwelen vanzelfsprekendheid. Alsof Lola niet hoeft te duwen, omdat de wereld toch wel haar kant op beweegt. En dan zijn we meteen mooi in het gezelschap van sterke vrouwenstemmen beland. Want na Sarah Vaughan komt er nog iemand die van stijl, timing en karakter bijna een eigen kunstvorm maakte: Eartha Kitt. Minder jazzclub, meer Parijs, nachtclub en kattenoog tegelijk.
Dat was Eartha Kitt met C’est si bon, zo’n nummer waarbij de titel eigenlijk al bijna genoeg zegt. Het lied is Frans van oorsprong, geschreven vlak na de oorlog, maar Eartha Kitt maakte er in de jaren vijftig iets heel eigens van. Bij haar klinkt C’est si bon niet alleen als ‘het is zo goed’, maar als: ik weet precies hoe goed het is, en jij mag blij zijn dat je erbij bent. Dat was haar kracht. Ze zong niet alleen met stem, maar met houding. Elk woord kreeg een bochtje, een knipoog en soms een klauw.
Kitt was zangeres, actrice, danseres en persoonlijkheid in één, lang voordat men daar in marketingafdelingen termen voor had. Na Sarah Vaughan hoorde je de jazzrijke verleiding, hier hoor je de internationale cabaretsfeer: Parijs, New York, een spotlight en iemand die de hele zaal in haar handpalm legt.
Voor de Top 40 Classic gaan we naar 1965. De Nederlandse Top 40 was toen nog gloednieuw op Radio Veronica, gepresenteerd door Joost den Draaijer, alias Willem van Kooten. The Fortunes scoorden dat jaar stevig met You’ve Got Your Troubles, een Britse popplaat vol samenzang, melancholie en die prachtige zin: jij hebt jouw zorgen, ik de mijne.
Jack Spijkerman, Arie van der Wulp en Joop van Dijk ofwel Dubbel & Dwars , ook wel mannen aan de macht, althans dat bezingen ze zelf!
AFSLUITING
Muziek
Voor ik afsluit begin ik met een rectificatie, want vorige week rond deze tijd zei ik, ga ook eens naar Lazy Louis een prachtig Jazzcafé, maar in plaats van Amersfoort zei ik AMSTERDAM .. o o o dat kan toch niet, dus bij deze Lazy Louis aan de Arnhemsestraat 1 tot 3 in Amersfoort!!
Muzikaal vlogen we breed door de platenkast: van de koele sixtiespop van Sandie Shaw naar twee versies van Do You Wanna Dance?, met The Beach Boys en Bette Midler. We hoorden moderne house van ANOTR en Jonas Blue, progrock van DarWin, Nederbeat met Annet Hesterman, jazzklasse van Sarah Vaughan en Eartha Kitt en The Fortunes als Top 40 Classic.
Columns
In de columns keken we naar een samenleving die graag vooruitrekent, maar soms vergeet dat mensen geen cijfers in een beleidsmap zijn. Bij Cultuur ging het over minder kinderen, vollere landen en verschuivende scholen. Bij Uitspraak over grote woorden in het asieldebat, “echte Nederlanders” en taal die meer mist veroorzaakt dan helderheid brengt.
Programma info
Dit was de Muziek Experts uitzending 572 live op BR6, met Bas zonder Piet, al het goeds voor jou gewenst en tot snel! Heel snel!
Je hoort ons op dinsdagavond om acht uur, en zaterdagochtend om elf uur. En vergeet ook de Discografie van.. niet: over 2 weken is hij er weer onze vaste duik in het werk van één artiest of band, voor iedereen die vindt dat muziekgeschiedenis niet in een stoffige kast hoort, maar gewoon uit de speakers moet komen.
Tip van de Redactie
Maar voor we helemaal afsluiten is hier de Tip van de Redactie
Slotzin
En terwijl juni langzaam richting zomer schuift, blijft één vraag mooi overeind: bouwen we aan een toekomst met harde kreten, of met zachte oren die nog durven luisteren?
We sluiten deze maand de uitzending af met de o zo prachtige muziek en stem van Louis Armstrong, en dit keer kan ik wél verzekeren dat Ella Fitzgerald gezellig aanschuift. Samen maken ze van jazz bijna een soort muzikaal menukaartje, met deze week het speelse en swingende nummer The Frim Fram Sauce.
