de Muziek Experts afspeellijst
datum: 14/07/2026
uitzending nr: 576
Fragmenten van deze uitzending
Een kleine hit voor deze band die ik ooit in Croydon in Londen op een sixtiesfestival heb gehoord en gesproken. U hoort nu hun later pas gewaardeerde zonnehit die goed past bij de meedogenloosheid van deze zon in de laatste dagen. Hier hun lied I Live For The Sun uit 1968. Het was de eerste hit onder de naam Vanity Fare, een Britse harmony-popgroep uit Kent, en het nummer was bovendien een cover van het Amerikaanse origineel van The Sunrays. Je hoort er nog helemaal die lichte surf- en sunshinepop in terug, maar dan met een keurige Britse sixtiesglans eroverheen.
EERSTE SPREEK
Cultuur (kort)
Vanavond in cultuurcolumn heeft Piet het over wat een land op het spel zet zodra politiek denkt dat kennis, onderzoek en geschiedenis zich wel even laten kneden naar de waan van de dag.
Uitspraak (kort)
En in Piets uitspraak gaat het over een maatschappij waarin bezit steeds vaker verandert in toegang, en de mens daar ongemerkt iets tastbaars bij verliest.
Co-originele (kort)
Zo meteen hoort u een gladde wereldreiziger eerst in het Engels en daarna ineens verrassend dicht bij huis.
Hitmix
Verder vanavond een rit langs grote stemmen, zoekende zielen, slimme pop, filosofische rock en een handvol platen die meer meenemen dan alleen hun refrein.
We beginnen de co-originele met het echte origineel. Smooth Operator stond op Sade’s debuutalbum Diamond Life uit 1984 en was een van de nummers waarmee ze loskwam uit de band Pride en meteen opviel bij platenmaatschappijen. In het lied tekent Sade geen gewone charmeur, maar een gladde verleider die van stad naar stad leeft, stijlvol, koel en vooral ongrijpbaar.
En dan de Vlaamse draai eraan. Anne Mie Gils maakte daar in 1987 Goed om te weten van, een Nederlandstalige bewerking van Smooth Operator met tekst van Luc Guinée. Nog voor het grote publiek haar later vooral als musicalster en actrice leerde kennen, liet ze hier al horen dat dit elegante soulnummer ook in het Nederlands verrassend goed overeind blijft.
CULTUUR
Introductie [Bas]
Universiteiten worden vaak besproken alsof het alleen maar diploma-fabrieken zijn.
Alsof het gaat om rendement, doorstroom en een nette stapel cv’s.
Maar een universiteit hoort ook de plek te zijn waar een samenleving leert om twijfel te verdragen.
Waar mensen juist tijd krijgen om iets uit te zoeken dat nog niet meteen geld oplevert, stemmen wint of lekker bekt in een verkiezingsspotje.
En precies daar wringt het steeds vaker.
We leven in een tijd waarin bestuurders op veel terreinen haast verwarren met daadkracht.
Wie langzaam denkt, ligt eruit.
Wie nuanceert, klinkt verdacht.
Wie moeilijke vragen stelt, krijgt al snel het verwijt dat hij of zij buiten de werkelijkheid leeft.
Terwijl beschaving vaak juist begint bij mensen die niet meteen meelopen met het hardste geroep.
Cultuur van vanavond gaat daarom niet over een detail, maar over iets groters: wat er gebeurt als kennis haar rust verliest en macht gaat bepalen wat nog nuttig mag heten.
Titel
Amerikaanse regering verkwanselt kennis en geschiedenis.
Cultuur [Piet]
Deze afbraak is in deze tweede Trumptermijn begonnen. Wie het heeft bedacht is wel duidelijk, maar dat andere mensen deze decreten uitvoeren is dubieus en slecht voor de USA. Niet alleen voor dat land zelf, maar ook voor zijn reputatie in het buitenland.
Wat is er aan de hand? Door vermeende bezwaren tegen professoren, onderzoekers, diversiteitsbeleid en hele vakgebieden zijn onderzoeksteams opgeheven of in geldstromen beknot. Universiteiten worden onder politieke druk gezet om zich naar de agenda van Washington te voegen. Onderwerpen die door de machthebbers als te woke of te links worden gezien, komen sneller onder vuur te liggen.
Een gevolg hiervan is dat veel wetenschappers om zich heen kijken. Niet alleen in woorden, maar soms ook in daden. Europa probeert dat talent binnen te halen, en in Frankrijk zijn inmiddels daadwerkelijk tientallen onderzoekers uit de Verenigde Staten heen gegaan. Dat is voor ontvangende landen aantrekkelijk, want kennis, opleiding en onderzoek tillen een economie op.
Maar wat levert het de Verenigde Staten uiteindelijk op? Op korte termijn lijkt het geld te schelen als afdelingen worden gesloten en subsidies worden geschrapt. Op langere termijn raak je kennis kwijt, jaag je talent weg en tast je het vertrouwen in je eigen instellingen aan. Dat doet denken aan samenlevingen waarin geschiedenis en werkelijkheid steeds meer worden herschreven naar de smaak van de macht.
Die lijn zie je ook elders terug. Transgender militairen werden doelwit van beleid en rechtszaken, en in de Pentagon-opruiming van DEI-materiaal verdwenen zelfs pagina’s en beelden over zwarte militairen, vrouwen en historische pioniers. Daarnaast leven ook migranten met een tijdelijke legale status in grotere onzekerheid, doordat bescherming of verblijfszekerheid sneller kan worden ingetrokken.
In beide gevallen kun je spreken van een braindrain en van zelfbeschadiging. Een land verzwakt zichzelf als het tegelijk lager en hoger opgeleiden wegduwt, wantrouwen zaait tegen universiteiten en wetenschap als verdachte luxe behandelt. Dan hou je geen trotse kennisnatie over, maar een onrustig land dat zijn eigen fundament ondermijnt.
Laten we hopen dat de Amerikanen tijdig inzien dat dit een doodlopende weg is voor een land dat nog altijd groot is, maar zichzelf kleiner maakt als het zijn kennis verkwanselt.
Het zal u niet ontgaan zijn, zangeres Bonnie Tyler is op 8 juli overleden, ze was 75 jaar oud, en daarmee is een van de markantste stemmen uit de popmuziek stilgevallen.
De zangeres uit Wales brak in de jaren zeventig door met Lost In France en It’s a Heartache, maar werd in 1983 echt onsterfelijk met Total Eclipse of the Heart.
Jim Steinman schreef en produceerde het nummer als een kolossale powerballad vol drama, koor en romantische duisternis.
Het lied had zijn wortels in een nooit voltooide vampiermusical en paste daardoor perfect bij die ruwe, theatrale stem van Bonnie Tyler.
Dit blijft haar grote monument. .
GETEKEND LOESJE
Datum
14/07/2026
Tekst
Soms is een lied het laatste bezit dat niemand van je afpakt.
Met hartenzeer nemen we afscheid, maar Bonnie Tyler bleef tot het laatst een werkende artiest.
Op haar officiële site stonden dit jaar nog nieuwe singles als Yes I Can en Only Love, en zelfs jubileumconcerten voor 2026 aangekondigd.
Toch begon voor velen alles echt bij It’s a Heartache uit 1977, geschreven door Ronnie Scott en Steve Wolfe.
Dat nummer verscheen nadat haar stem door een operatie aan de stembanden die beroemde hese rafelrand had gekregen.
Juist daardoor klinkt dit liefdesverdriet niet glad, maar doorleefd.
If Else is voor mij de beste plaat die dit jaar is uitgekomen door The Paradox Twin.
Het is licht symfonisch en komt van het album A Romance Of Many Dimensions, dat in april verscheen.
De vaste kern van de band bestaat nu uit Danny Sorrell, Sarah Bayley en Graham Brown; John Mitchell begeleidde het project en speelde ook mee op het album.
Inhoudelijk draait die plaat om mensen die in digitale werelden houvast zoeken.
If Else verbeeldt dat prachtig: donker, zoekend, bijna mechanisch, maar toch heel menselijk.
De Climax Blues Band begon ooit als The Climax Chicago Blues Band en schoof in de jaren zeventig langzaam op van pure blues naar een soepelere mix van rock, soul en pop.
Couldn’t Get It Right werd hun grootste hit.
Het nummer ontstond toen de band dringend een echte single moest afleveren, maar de tekst bleef dicht bij hun eigen leven: eindeloos reizen door Amerika, na een optreden in het donker weer op zoek naar het volgende hotel.
Daarom zit er in dit lied niet alleen vaart, maar ook onrust. Uit 1976: Climax Blues Band met Couldn’t Get It Right.
PIETS UITSPRAAK
Introductie [Bas]
We hebben een rare gewoonte ontwikkeld: we noemen iets nog steeds van ons, terwijl we steeds vaker alleen toestemming krijgen om er even bij te mogen.
Dat gebeurt met films, muziek, software, boeken, en zeker ook met alles wat aan een account hangt.
Het is handig, snel en glimt mooi op een scherm, dus we nemen het voor lief. Totdat er iets verdwijnt.
Totdat een wachtwoord niet meer werkt, een server uitgaat of een bedrijf ineens andere voorwaarden heeft.
Dan merk je hoe stilletjes de taal is veranderd.
Kopen voelt als bezitten, maar juridisch blijkt het vaak huren met een glimlach.
Dat is niet alleen een technisch verhaal, maar ook een cultureel verhaal.
Want een samenleving zonder tastbare dingen wordt al snel een samenleving zonder sporen.
En wie nergens meer iets van vast kan houden, raakt ook iets kwijt in hoe hij zich verhoudt tot herinnering, ruil, verzameling en waarde.
Titel
Particulier eigendom verdwijnt in de internettrechter.
Uitspraak [Piet]
We zijn niet alleen in een tijd van verwarring en oorlogen verzeild geraakt. We leven ook in een tijd waarin techniek tegelijk speelgoed, gereedschap en wapen is geworden. En op een ander vlak zijn wij als burgers slachtoffer zonder eraan dood te gaan: door de ontmenselijking van de maatschappij in een doorgeschoten computerwedloop.
Dat is inmiddels zelfs doorgedrongen tot mensen die techniek altijd omarmden. Over wie gaat dit dan? Over miljoenen spelers die al decennia genieten van spellen, kampioenschappen en hele werelden op een scherm. Maar daar schuift iets wezenlijks.
Sony heeft aangekondigd dat nieuwe PlayStation-games vanaf januari 2028 niet meer op fysieke discs verschijnen. En zowel bij PlayStation als bij Xbox staat zwart op wit dat een digitale aankoop in wezen een licentie is, geen eigendom. Je mag het gebruiken, maar het is niet echt van jou zoals een doos, een boek of een cd van jou is.
Zelfs in Europa, waar consumentenbescherming toch geen vies woord is, zegt de Europese Commissie nu dat zij niet zomaar wettelijk kan afdwingen dat games speelbaar blijven nadat ze van de markt worden gehaald. Er komt hooguit overleg over een vrijwillige gedragscode. Dat is veelzeggend. Het gaat dus niet alleen over ontspanning, maar over de verschuiving van bezit naar toestemming.
Natuurlijk scheelt dat producenten winkels, voorraad en grondstoffen. Maar in een tijd waarin het begrip ontspullen om zich heen grijpt, zijn er nog altijd mensen die juist willen vasthouden aan iets tastbaars. Omdat je met een voorwerp ook herinnering, ruil, ontmoeting en eigen regie bewaart. Een spel in de kast is meer dan data. Het is iets dat blijft, ook als servers zwijgen of voorwaarden veranderen.
Daarom verzetten spelers zich. Niet alleen uit nostalgie, maar omdat zij voelen dat hier iets groters meespeelt. Als alles verandert in toegang, wachtwoord en abonnement, dan leveren we ongemerkt een stuk vrijheid in. Geef mij dan maar de ballast van leuke spullen als spellen, muziekdragers, boeken en puzzels. Want dan blijft deze uitspraak fier overeind: zonder ballast heb je geen sturing meer en vlieg je weg.
World Party was in wezen het muzikale universum van Karl Wallinger, de voormalige Waterboys-man die melodie, maatschappijkritiek en popgevoel moeiteloos samenbracht. Is It Like Today uit 1993 werd zijn grootste Britse hit en is tegelijk een poplied en een denkbeeldige tijdreis. Wallinger liet zich inspireren door Bertrand Russell en keek in dit nummer langs de menselijke geschiedenis, om uiteindelijk één simpele maar lastige vraag te stellen: zijn we echt zoveel wijzer geworden? Sinds zijn overlijden in 2024 klinkt dat lied alleen maar indringender.
It Bites kwam uit Cumbria en gooide halverwege de jaren tachtig iets in de pop dat je toen niet elke dag hoorde: slimme prog, maar wel met refreinen die meteen bleven hangen. Calling All the Heroes uit 1986 werd hun enige grote Britse hit en staat ook op het debuutalbum The Big Lad in the Windmill. Het nummer schiet alle kanten op, met tempowisselingen, muzikale grappen en toch een ijzersterk refrein. Juist daarin zat de kunst van It Bites: progressieve rock terugbrengen naar radioformaat zonder de gekte eruit te halen.
Voor de Top 40 Classic gaan we naar ’74-’75 van The Connells. Het nummer komt uit 1993, van het album Ring, maar werd hier pas in 1995 een hit.
Toen werd de Nederlandse Top 40 uitgezonden op Radio 538 en werd gepresenteerd door Erik de Zwart.
De kracht van dit lied zit in de weemoed: een zachte, bijna fluisterende terugblik op wat voorbij is en niet meer terugkomt.
Wij draaien cabaret van de bovenste plank, dat is zo hoog, daar kan ik niet bij, zie je nou wel!
AFSLUITING
Muziek
En zo is uitzending 576 van uw Muziek Experts ook weer voorbij gevlogen, met deze avond weer vol contrast: van zonovergoten sixtiespop tot verfijnde soul, van groot verdriet tot slimme prog en van bubblegum met een psych-randje tot een Top 40-klassieker die nog altijd zacht binnenkomt.
Columns
In de columns ging het vanavond over iets dat groter is dan nieuws van de dag: over kennis die onder druk komt te staan, en over bezit dat langzaam verandert in toestemming.
Programma info
Dit was de Muziek Experts, met Bas van Zetten en Piet de Rooij.
Volgende week zijn we er gewoon weer met nieuwe platen, oude vondsten en weer zo’n fijne omweg door de muziekgeschiedenis. En dat is te horen op de dinsdagavond om acht uur. Heb je iets gemist, wil je weten wat die ene plaat ook alweer was, of wil je alles nog eens rustig naluisteren? Ga dan als de wiedeweerga naar de site deMuziekExperts.nl. Of beluister ons nog eens in de herhaling op zaterdagochtend om elf uur!
Tip van de Redactie
Bijna aan het eind, maar we sluiten niet af voor we naar Piet gaan met de Tip van de Redactie..
Deze maand besteden we aandacht aan een Amerikaanse bubblegumband uit de sixties.
The Lemon Pipers waren dankzij Green Tambourine een van de vroege doorbrekers van dat genre, al wilde de groep zelf liever psychedelische pop maken.
Hier een vrolijke, licht bizarre single: Jelly Jungle of origineel Jolly Jungle.
SLOTZIN
Slotzin
En voor deze juli-avond is misschien dit genoeg: houd vast wat echt waarde heeft, want lang niet alles wat verdwijnt komt ook weer terug.
