de Muziek Experts afspeellijst
datum: 11-08-2026
uitzending nr: 579
Fragmenten van deze uitzending
Caterina Caselli brak in 1966 door op Sanremo met Nessuno mi può giudicare, letterlijk: niemand mag over mij oordelen. Het lied eindigde daar als tweede, maar groeide uit tot haar grote doorbraak.
De tekst is eigenlijk veel vrijer dan vroeger vaak werd verteld.
Caselli bekent dat ze in de liefde een fout heeft gemaakt, kiest opnieuw voor haar partner, maar zegt tegelijk dat niemand haar daarom mag veroordelen.
Voor 1966 was dat behoorlijk mondig.
Niet voor niets werd Caselli, met haar opvallende blonde kapsel, een gezicht van een nieuwe Italiaanse popgeneratie
EERSTE SPREEK
Cultuur (kort)
In Cultuur straks de vraag hoe we ruimte voor verschil bewaren zodra labels en tegenstellingen belangrijker dreigen te worden dan de mensen zelf.
Uitspraak (kort)
Piets Uitspraak kijkt omhoog naar een bijzondere augustusavond en tegelijk vooruit naar wat een paar minuten schaduw ons wel, en juist niet, over een opwarmend klimaat vertelt.
Co-originele (kort)
De co-originele volgt straks een klein wit spoor naar een wereld waar logica krimpt en groeit, en waar je vooral goed moet opletten wie er voorop huppelt.
Hitmix
Met de muziek reizen we van psychedelica en Franse housepop via Britse blues en vroege rhythm and blues naar actuele Nederlandse pop, Zweedse dansmelancholie, muzikale humor en sixtiesbeat.
Naast Somebody To Love was ook White Rabbit een groot succes voor Jefferson Airplane, met de krachtige stem van Grace Slick.
Beide nummers stonden al in 1967 op het album Surrealistic Pillow, maar werden in Nederland pas in juli 1970 samen een hit als dubbele A-kant.
Twee van zulke sterke nummers op één single: dat zouden we nu bijna een commerciële misser noemen!
White Rabbit schreef Grace Slick zelf, geïnspireerd door de Alice-verhalen van Lewis Carroll.
Veertig jaar kwam een cover van een andere hippe, eigenzinnige dame namelijk Patti Smith.
Zij bracht in 2007 Twelve uit, een album met twaalf door haar geliefde songs van anderen.
Eén daarvan is White Rabbit: bij Jefferson Airplane psychedelisch en hypnotiserend, bij Patti Smith donkerder, rauwer en aardser.
CULTUUR
Introductie [Bas]
Wij mensen zijn dol op etiketten.
In een platenzaak is dat handig: soul links, jazz rechts, punk ergens waar de hoes al een beetje scheef staat.
Maar zodra we hetzelfde met mensen en ideeën gaan doen, wordt het ingewikkelder. Dan verandert een naam al snel in een oordeel en een verschil van mening in een complete identiteit.
Juist cultuur laat al eeuwen zien dat het interessant wordt wanneer vakjes gaan lekken. Muziekstijlen mengen, generaties nemen dingen van elkaar over en opvattingen die ooit vreemd leken, worden later soms heel gewoon.
Dat betekent niet dat iedereen alles prachtig moet vinden.
Een vrije samenleving is geen applausmachine.
Je mag kritiek hebben, je mag twijfelen en je mag zelfs stevig botsen.
De kunst is alleen om verschil niet meteen als bedreiging te behandelen.
Want wie alleen nog praat met mensen die precies hetzelfde denken, krijgt misschien veel gelijk, maar weinig nieuwe gedachten.
Met dat spanningsveld in het achterhoofd komt Piet vandaag bij Cultuur.
Titel
Tegenstellingen versterken zich in verbonden visies.
Cultuur [Piet]
In het ene werelddeel zijn in Europa deze zomer weer de vele feesten en tegelijkertijd de manifestaties om vooral iedereen te laten zijn wat hij of zij of het wil zijn in het leven.
En daar tegenover zien we bv. in de Verenigde Staten en ook nog wel in sommige Europese staten een teruggang in die vrijheden voor de verschillende mensen.
Ook in verschillende landen in Afrika en Azië staan de rechten en vrijheden van lhbtiq+-mensen onder druk.
Die verschillen worden bijvoorbeeld door de Amerikaanse regering al jaren weer negatief benadrukt.
Ook worden in de Verenigde Staten maatregelen genomen die de positie en vrijheden van bepaalde groepen, zoals transgender personen, verder beperken.
In de Verenigde Staten zijn onderzoeksbeurzen en wetenschappelijke projecten ook al stopgezet omdat bepaalde onderwerpen niet meer binnen de politieke of beleidsmatige prioriteiten vielen.
Alsof je met ontslagen en verboden in de wetenschapsonderzoeken wat kan veranderen bij die mensen.
Je kunt niet iemand veranderen van een donkere huid naar een blanke huid of een homoseksueel bijscholen in de heterokunde.
Of onderzoeken stopzetten, terwijl die vaak vooruitgang betekenen op allerlei vlakken.
Hier komt een term om de hoek kijken waar bepaalde groepen van gaan bibberen of die nog ergere reactie gaan vertonen.
Dat is de term Woke.
Wat niet bevalt aan uitingen of filosofieën wordt neergezet als iets engs.
Mensen en ideeën die als ‘woke’ worden bestempeld, zouden volgens tegenstanders duivelse ideeën en normen de maatschappij in willen duwen.
Alsof die groepen die tegen bepaalde houdingen en levenswijzen zijn niet snappen dat hun ideologie net zo goed iets vertegenwoordigt als bijvoorbeeld starheid.
Niet goedvinden of willen begrijpen dat zijzelf ook wel voor beroering zorgen met
hun afwijzing van mensen die zij als ‘woke’ beschouwen.
Dat is de bekende balk in het eigen oog niet zien.
En ook de buitenlandse werknemers, waarvan velen van ooit immigranten echte inwoners zijn geworden met paspoorten en roots in de USA.
Je hoeft niet het met alles eens te zijn, maar waarom is het nu zo moeilijk om met elkaar te leven.
Wat zijn de gevaren dan?
Want die buitenlanders hebben banen in de sectoren die ook nodig zijn voor de economie van zo’n land en het etiket ‘woke’ zegt bovendien niets over de vraag of iemand vreedzaam of gewelddadig is.
Nee, het gaat fout in het negatieve uitgangspunt dat men niet kan
velen dat er mensen anders leven dan zijzelf.
En daar willen ze ook niets van zien.
Als lesmateriaal over het menselijk lichaam, seksualiteit of gender om politieke redenen wordt beperkt, dan zitten die culturen op een hellend vlak.
Dan dringt zich vanzelf de historische vraag op waar censuur uiteindelijk ophoudt: bij lesmateriaal, boeken, muziek?
Nou, diverse boeken en lesmateriaal zijn al vervangen door de nodeloze stroom van meestal anonieme haatmails, om mensen bang te maken.
We kunnen toch niet voor ieder groepje een apart land gaan aanwijzen?
Nee, het is absoluut noodzakelijk om samen te leven met veel minder beschadigingen voor allerlei groepen.
Kunnen de Verenigde Naties daarin niet een veel dikkere voortouw nemen?
Dan kunnen meteen ook nog oorlogen worden voorkomen door de dialoog te zoeken en om zo de vrede en het voortbestaan van deze planeet te kunnen verzekeren.
Dat was Toi et Moi van Paradis, het Franse duo Simon Mény en Pierre Rousseau.
Ze kwamen uit de Parijse elektronische scene en trokken in 2011 voor het eerst internationaal aandacht via het New Yorkse label Beats in Space.
Hun truc was eigenlijk heel simpel en tegelijk lastig na te maken: Franse pop en chanson mengen met de strakke motor van Amerikaanse house.
Toi et Moi staat op hun debuutalbum Recto Verso uit 2016. Geen opgepompte climax, wel synths, een precieze beat en zang die bijna achteloos klinkt.
Muzikaal zit er voortdurend spanning tussen nabijheid en afstand.
Het nummer voelt warm genoeg voor een zomeravond en tegelijk een tikje weemoedig, alsof de dansvloer ook een plek kan zijn om na te denken.
Dat is de kracht van Paradis: elektronische muziek kan ook klein, elegant en bijna intiem zijn.
Geen vuurwerkkanon nodig; één goede groove en een paar zorgvuldig geplaatste noten doen soms meer.
GETEKEND LOESJE
Datum
11/08/2026
Tekst
Wie de zon even kwijt is, hoeft nog niet in het donker te denken.
Jessie Ware begon ooit met elegante, vrij ingetogen soulpop, maar vanaf What’s Your Pleasure? trok ze steeds overtuigender de discovloer op.
Begin Again uit 2023 staat op That! Feels Good!, haar vijfde album.
Het nummer ontstond tijdens de lockdown in een nogal moderne schrijfsessie: Jessie Ware en producer James Ford in Londen, Shungudzo en Danny Parker op afstand in Los Angeles.
Terwijl ze via internet werkten, droomden ze juist van menselijk contact en ontsnappen naar Brazilië.
Dat land werd een belangrijke inspiratie voor het nummer, en je hoort die warmte terug in de ritmiek en de blazers van Kokoroko.
Onder die feestelijke buitenkant zit dus een serieuze vraag: kunnen we opnieuw beginnen als het gewone leven vastloopt?
Ware is sterk in dat contrast.
De muziek zegt bewegen, de tekst zegt even stilstaan.
Soul, disco en funk zonder dat bezinning huiswerk wordt.
Dit is Jessie Ware met Begin Again.
[grap: begin de TME toth, en dan iets van “ohh wij moeten niet opnieuw beginnen, zo heet het lied.. oké!]
Deze fameuze bluesrockers van Free hadden met zanger Paul Rodgers en gitarist Paul Kossoff goud in mond en handen.
De oorspronkelijke bezetting bestond verder uit bassist Andy Fraser en drummer Simon Kirke.
Be My Friend staat op Highway uit 1970 en werd geschreven door Rodgers en Fraser.
Geen stoere rockpose, maar een bijna wanhopig verzoek om nabijheid.
Rodgers zingt vol gevoel, terwijl Kossoff met spaarzame gitaarlijnen antwoord geeft: Free op zijn best..
Bam Balam komt uit de vroege rhythm-and-blueswereld waarin rock-‘n-roll nog moest ontstaan.
The Du Droppers werden in 1952 in Harlem gevormd en hadden hun wortels in de gospel.
Het nummer werd geschreven door Jerry Leiber en Mike Stoller, later bekend van onder meer Hound Dog en Jailhouse Rock.
Bam Balam werd al in 1953 opgenomen.
De titel doet denken aan Black Betty, maar tussen beide nummers bestaat geen aangetoond verband.
PIETS UITSPRAAK
Introductie [Bas]
Een zeldzaam natuurverschijnsel heeft één groot voordeel boven een langzaam probleem: het haalt meteen de camera’s.
Voor iets dat een paar minuten duurt reserveren mensen een hotel, zetten ze een wekker en rijden ze desnoods honderden kilometers.
Veranderingen die zich jaar na jaar opstapelen zijn veel lastiger voor ons hoofd.
Die hebben geen duidelijk startschot, geen aftelklok en meestal ook geen souvenirbrilletje.
Dat verschil zegt iets over hoe wij nieuws beleven.
Een spectaculair moment voelt dringend, terwijl een trend pas opvalt als je er lang genoeg naar kijkt.
Wetenschap werkt juist andersom: niet één warme dag of één koude week is doorslaggevend, maar de reeks metingen erachter.
En toch hebben we die bijzondere momenten nodig, want verwondering maakt ons nieuwsgierig.
Misschien is dat wel de beste combinatie: omhoogkijken voor het wonder en daarna weer naar beneden kijken naar wat er hier op aarde gebeurt.
Piet pakt in zijn Uitspraak van vanavond precies zo’n moment bij de kop.
Titel
Zonsverduistering helpt hoge temperaturen terugdringen.
Uitspraak [Piet]
Er zit een heuse zonsverduistering aan te komen nu in augustus.
Die is in Nederland gedeeltelijk en redelijk goed te zien, maar in delen van Spanje wordt de zon zelfs volledig verduisterd en zal dus duidelijker te zien zijn.
En wel op woensdag 12 augustus ongeveer tussen 20.26 en 20.33 uur.
De fans die dit mee willen maken gaan vanuit heel Europa richting Spanje.
Misschien wel met het vliegtuig of de auto.
En ze plakken er meestal een aantal dagen aan vast om de cultuur of wat vrije tijd nog leuk in te vullen daar.
Na en tijdens deze zomer met vele natuurbranden hopen bezoekers het verschijnsel rustig te kunnen beleven.
Ja, zo’n zonsverduistering kan plaatselijk even invloed hebben op de temperatuur. Doordat de maan tijdelijk het directe zonlicht tegenhoudt, kan de lucht enkele graden afkoelen.
Maar om voor een paar minuten dat live te gaan aanschouwen en dat nog heel ver hier vandaan is voor menigeen wel “een ver van mij omhoogkijken-show”.
Nu is in de titel natuurlijk de hypothetische vraag gevallen of die verduistering de huidige
te hoge temperaturen gaat tegenhouden in de atmosfeer.
Voor heel even natuurlijk dan wel.
Ik leg nu de vergelijking met de klimaatopwarming-ontkenners.
Die mensen zeggen dat de nu wel heel snelle veranderingen in het klimaat toeval zijn en natuurlijk ook van tijdelijke aard zijn.
Dus dan is dit verschijnsel niet wetenschappelijk, maar wel te vergelijken met deze tijdelijke zonsverduistering.
Maar tijd is zeker een relatief begrip hier. Rond het einde van de middeleeuwen was er een kleine ijstijd in Nederland.
Wat moeten de mensen het toen in hun tochtige huizen koud gehad hebben.
Maar die kleine ijstijd hield, met de nodige schommelingen, enkele eeuwen aan. Dat is ook al kort in de wereldgeschiedenis.
De huidige opwarming verloopt bijzonder snel: volgens het IPCC in een tempo dat in minstens tweeduizend jaar niet is voorgekomen, maar is wel heel ontwrichtend.
Dat kan niet meer ontkend worden en daar moet wereldwijd heel veel aan gaan gebeuren.
Zeker om nog genoeg schoon (drink)water te hebben voor al die mensen, dieren, planten en de hiermee samenhangende ecosystemen.
We hopen maar dat we niet alleen ons geld aan reisjes uitgeven om naar natuurverschijnselen te gaan kijken, maar ook geld en energie over hebben om verdere klimaatverandering tegen te gaan en onze leefomgeving te beschermen.
Dat was Jaar Na Jaar van Froukje, uitgebracht in mei van dit jaar.
Na Iedereen Gaat Vreemd was dit haar tweede solosingle van 2026, en inhoudelijk sluiten die twee opvallend mooi op elkaar aan.
Jaar Na Jaar gaat niet over de eerste vonk van verliefdheid, maar juist over wat daarna komt: blijven kiezen voor elkaar als het moeilijk wordt en niet bij iedere tegenwind denken dat het gras elders groener is.
Froukje zei zelf dat ze het romantisch vindt om te zingen over mensen die blijven.
Ook muzikaal hoor je haar nieuwe fase. Het geluid is steviger en elektronischer dan veel van haar eerdere werk.
En er komt meer aan: haar tweede album Kijk Je Naar Mij? staat gepland voor 2 oktober.
Dat album schreef ze helemaal zelf en produceerde ze grotendeels zelf. Froukje kijkt daarop meer naar buiten, naar liefde, de wereld en haar eigen leven als artiest.
Dat was Iedereen Gaat Vreemd van Froukje, de single waarmee ze in februari na een lange pauze weer met nieuw solowerk kwam.
De titel klinkt bijna als een beschuldiging, maar het lied is juist minder zwart-wit. Froukje vertelde aan 3voor12 dat het niet over haar eigen relatie gaat.
Het idee ontstond doordat ze om zich heen zag hoe moeilijk monogamie voor veel mensen kan zijn.
Voor haar is trouw daarom geen automatische stand, maar iets waarvoor je actief kiest.
Ze schreef en produceerde het nummer samen met 22ghosts.
Opvallend is ook hoe luchtig ze een onderwerp behandelt waar mensen meestal meteen met een hamer klaarstaan.
Geen preek, wel twijfel, vertrouwen en het risico dat je loopt zodra je iemand invloed geeft op je geluk.
En na Jaar Na Jaar hoor je meteen het tweeluik: liefde kan wankelen, maar je kunt ook bewust besluiten om te blijven.
Terug naar 2010. Toen presenteerde Jeroen Nieuwenhuize de Nederlandse Top 40 op Radio 538.
Robyn haalde met haar eigen Dancing on My Own de Top 40 opvallend genoeg niet, wel de Tipparade.
Toch werd het een moderne popklassieker: liefdesverdriet midden op de dansvloer, geschreven door Robyn en Patrik Berger.
Onze Top 40 Classic: Dancing on My Own.
Muzikale humor is ook een genre, Aldus Hans Liberg, Maar! Je moet wel heel goed luisteren.
AFSLUITING
Muziek
Vanavond trokken we muzikaal een flinke tijdlijn open: van Caterina Caselli en Jefferson Airplane tot Froukje en Robyn. Onderweg kwamen rock-‘n-roll, bluesrock, elektronische pop en disco voorbij, met Patti Smith, Free, The Du Droppers, Jessie Ware en Hans Liberg als tussenstations.
Columns
In Cultuur ging het over ruimte voor verschil zonder elkaar uit de samenleving te schrijven.
En in Piets Uitspraak koppelde Piet de zonsverduistering aan klimaatverandering.
Programma info
de Muziek Experts is er iedere dinsdagavond om acht uur live op BR6, de lokale omroep van Bodegraven-Reeuwijk, en mocht dat nu niet lukken, dan zijn we er zaterdag om elf uur nogmaals. Op onze site demuziekexperts.nl vindt je de playlists, columns, fragmenten. Zo kunt u na de uitzending rustig terugzoeken wat u onderweg gemist hebt.
Tip van de Redactie
Maar voor we volledig afsluiten gaan we eerst nog naar Piet voor de Tip van de redactie
Morgen schuift de maan even voor de zon, maar na een week waarin hitte, droogte en branden Europa opnieuw bezighouden, laten we vooral zorgen dat de feiten en de mensen om ons heen niet uit beeld verdwijnen.
Deze maand tippen wij The Hollies, een van de grote Britse beatgroepen van de jaren zestig.
I’m Alive verscheen in 1965 en werd geschreven door de Amerikaanse songwriter Clint Ballard Jr. The Hollies hadden het nummer aanvankelijk laten lopen, waarna de Manchesterse groep The Toggery Five ermee aan de slag ging.
Uiteindelijk kwamen The Hollies daarop terug en namen ze het zelf alsnog op.
