DEAFSPEELLIJST
PLAYLIST
#589
The Smithereens brachten Top of the Pops in 1991 uit als openingstrack van hun vierde album Blow Up.
Pat DiNizio schreef het nummer en Ed Stasium produceerde de plaat.
De titel knipoogt naar het Britse tv-programma, maar muzikaal hoor je vooral waar de band sterk in was: stevige gitaren met een scherpe popmelodie.
In Amerika haalde het nummer de tweede plaats in de Modern Rock-lijst.
Het was dus niet hun grootste hit, maar wel een van hun bekendste rocksongs uit die periode.
EERSTE SPREEK
Cultuur (kort)
In Cultuur gaat het over intersekse, vooroordelen en de vraag waarom lichamelijk verschil nog zo vaak leidt tot etiketten in plaats van acceptatie.
Uitspraak (kort)
In Piets Uitspraak gaat het over politiek begroten, onderhandelen en de vraag wanneer praten eindelijk weer in besluiten verandert.
Co-originele (kort)
De Co-originele bewijst straks dat zelfs vier jaargetijden in een paar minuten heel anders kunnen klinken.
Hitmix
Van gitaarpop en intieme songs gaan we via koffie, progressieve rock en Nederlandse taalgrappen naar folk, cabaret en een klassieker uit de jaren zeventig.
Four Seasons in One Day werd geschreven door Neil en Tim Finn en verscheen op Crowded Houses album Woodface uit 1991.
Neil Finn koppelde de titel aan het wisselvallige weer in Melbourne, maar ook aan de snel veranderende stemmingen van de twee broers.
De single volgde in 1992.
Sarah Fairfield nam het nummer op voor haar album Green uit 2004.
Waar Crowded House het klein en droog hield, geeft Fairfield de melodie meer ruimte en legt haar versie vanzelf meer nadruk op de zang.
Twee uitvoeringen dus, maar dezelfde kern: alles kan binnen een paar minuten omslaan.
CULTUUR
Introductie [Bas]
Op formulieren, in paspoorten en in computers houden we van vakjes.
Dat is handig, want een vakje geeft snel duidelijkheid.
Alleen past een mens niet altijd zo netjes in een keuzemenu.
De medische wetenschap weet al lang dat lichamelijke geslachtskenmerken meer variatie kunnen laten zien dan alleen twee standaardplaatjes.
Toch loopt de taal daar vaak achteraan.
Zodra iets buiten het vertrouwde valt, zoeken we meteen een naam, een verklaring of een mening. Soms nog voordat we naar de persoon zelf hebben geluisterd.
Dat zegt misschien ook iets over onze behoefte aan orde: alles wat afwijkt moet worden uitgelegd, terwijl niemand zich hoeft te verantwoorden voor de kleur van zijn ogen of de vorm van zijn oren.
Wanneer wordt een verschil eigenlijk een probleem?
Vaak pas op het moment dat anderen besluiten er een probleem van te maken.
Daarover gaat Cultuur vandaag.
Titel
Intersekse: verschil vraagt om acceptatie
Cultuur [Piet]
Je hebt mannen en vrouwen, en er zijn mensen die intersekse zijn. Intersekse betekent dat iemand geboren wordt met lichamelijke geslachtskenmerken, zoals geslachtsorganen, chromosomen of hormoonkenmerken, die niet helemaal passen binnen de gebruikelijke indeling man of vrouw. Dat zegt op zichzelf niets over iemands geestelijke vermogens of persoonlijkheid.
Het gaat alleen om het menselijke lichaam bij de geboorte. Toch begint voor sommige van deze mensen dan al de ellende, vooral door de reactie van anderen. Een familie kan geschrokken reageren wanneer een kind niet past binnen het beeld dat men gewend is van een jongen of een meisje.
In sommige landen worden intersekse kinderen nog altijd geconfronteerd met uitsluiting, geweld en zelfs levensbedreigende situaties. Ook zijn er medische ingrepen uitgevoerd bij kinderen die daar zelf nog geen toestemming voor konden geven. De Verenigde Naties hebben landen opgeroepen zulke schadelijke praktijken tegen te gaan.
Bijgeloof en onwetendheid kunnen zulke vooroordelen versterken. Dat zie je ook bij mensen met albinisme. In verschillende landen bestaan nog steeds schadelijke mythes over hen, en die hebben geleid tot uitsluiting, mishandeling en zelfs moord.
Ook in onze modernere maatschappij bestaan nog steeds vooroordelen over mensen die niet precies binnen bestaande hokjes passen. Soms wordt zelfs gezegd dat zulke mensen een slecht voorbeeld zouden zijn voor kinderen. Alsof iedereen het daar automatisch mee eens zou moeten zijn.
Terug naar het lichaam van intersekse mensen. Hun lichamelijke kenmerken zeggen niets over hun verstand, karakter of waarde als mens. Toch krijgen sommigen hun hele leven te maken met mensen die hen niet volledig accepteren.
Don McLean zingt in American Pie over The Book of Love. Dat lied gaat veel breder over Amerika, verandering en verlies van onschuld. McLean heeft zelf uitgelegd dat het nummer gedeeltelijk autobiografisch is en teruggrijpt op de veranderingen in de Verenigde Staten tussen de jaren vijftig en het einde van de jaren zestig.
Misschien zouden we uit zo'n lied vooral één simpele gedachte kunnen halen: mensen hoeven niet hetzelfde te zijn om gelijkwaardig behandeld te worden. Dat geldt niet alleen voor geslachtskenmerken, maar net zo goed voor huidskleur, uiterlijk of welke andere eigenschap dan ook waarop mensen elkaar beoordelen.
Ik sluit af met een tekst die ik zelf eerder bij een online discussie hierover plaatste.
“Ik ben altijd genderneutraal geweest omdat ik niet wist hoe je vooroordelen over gender kon hebben.
Ze mogen wat mij betreft gerust nadenken over nieuwe vormen van prijzen voor rollen, nu in Nederland sommige prijzen voor acteurs niet meer apart voor mannen en vrouwen worden uitgereikt. Daar kun je best een discussie over voeren.
Maar dat we geslachten gaan ontkennen of iedereen geforceerd hetzelfde gaan noemen, vind ik geen goede oplossing. Acceptatie en meer openheid over pesten, discriminatie en onwetendheid zouden de mensheid veel verder helpen, en dan niet alleen hier, maar overal.
Daar zouden de Verenigde Naties en regeringen zich op moeten richten.
Een goed voorbeeld is bij een verpleger of verpleegster, dat is geen hulpgevende functionaris in een daarvoor bestemd gebouw om mensen beter te maken. Maar zo ver gaan we lijkt het wel.
Zelfs iemand een zieke noemen binnen dat zieken-te-huis is binnenkort waarschijnlijk al een discriminerende term.
Dat was VOF de Kunst met Eén kopje koffie, de hit uit 1987.
Een gezellig liedje over het zwarte goud.
Maar wist je dat koffie ook de hoofdrol kan spelen in een gruwelijk verhaal?
Halloween mag dan voorbij zijn, sommige griezels weigeren hun graf weer in te kruipen.
Het gebeurde in café De Laatste Druppel, op een verlaten industrieterrein.
Om precies drie uur ’s nachts sprong de espressomachine vanzelf aan. Vreemd, want de stekker lag naast het stopcontact.
De kopjes begonnen te rammelen. Uit het melkopschuimpijpje klonk een schorre stem: “Dubbele espresso… voor eeuwig!”
Cafébaas Henk dacht aan een grap. Totdat er een pikzwarte vloeistof uit de machine stroomde. Het rook naar gebrande koffiebonen, natte grafstenen en een bedrijfskantine uit 1973.
In het melkschuim verscheen plotseling het gezicht van zijn overleden schoonmoeder.
“Zonder suiker, Henk! Dat weet je toch!”
Henk gilde, liet zijn kopje vallen en vluchtte naar de voorraadkast.
Daar ontdekte hij de grootste nachtmerrie van iedere koffieliefhebber.
Twaalf lege koffiepakken!
En op het allerlaatste pak stond in bloedrode letters…
CAFEÏNEVRIJ!
Op dat moment viel de deur achter hem in het slot.
En vanuit de duisternis klonk het geluid van een koffiemolen.
Maar er zaten helemaal geen bonen in…
GETEKEND LOESJE
Datum
03/11/2026
Tekst
Met Halloween zetten de monsters hun maskers op.
De rest van het jaar doen ze alsof ze mensen zijn.
Henk stond doodsbang in de voorraadkast. Het geluid van de koffiemolen werd steeds harder.
Plotseling sprong de deur open.
Daar stond hij. De Barista des Doods!
Een wandelend skelet met een bebloed schort, twee gloeiende koffiebonen als ogen en een melksnor die al sinds 1847 niet meer was afgeveegd.
“HENK!” bulderde het skelet. “ZET MIJ KOFFIE! OF IK VEROORDEEL JE TOT EEUWIG LEVEN ZONDER CAFEÏNE!”
Henk rende naar het apparaat.
De machine gromde. Uit de spoelbak kropen suikerklontjes met kleine tandjes. Aan het plafond hing een reusachtige spin, met acht benen van roerstaafjes.
Met trillende handen zette Henk zijn allerlaatste kopje.
Hij nam een slok.
En verstijfde.
Het was… THEE!
De Barista des Doods krijste zo hard dat alle koffiefilters spontaan in brand vlogen.
Henk vluchtte naar buiten, terwijl het café achter hem wegzonk in een kolkende zee van cappuccino.
Sindsdien is Henk spoorloos.
Alleen zijn kunstgebit werd teruggevonden. In een pak snelfiltermaling.
Dus mocht jouw koffiezetapparaat vannacht uit zichzelf beginnen te pruttelen…
KIJK NOOIT IN HET KOPJE!
En mocht de koffie werkelijk op zijn, dan hebben we gelukkig nog een paar mannen die het vuur brandend houden.
Hier zijn De Stokers met Koffie!
Dat was de symfoband Anathema met Deep, de openingstrack van Judgement uit 1999.
De tekst is van voorman Vincent Cavanagh, terwijl de muziek werd geschreven door Daniel Cavanagh en bassist Dave Pybus.
Op het 5e album Judgement wordt een periode gemarkeert waarin Anathema steeds verder weg bewoog van de doommetal waarmee de band was begonnen.
Je hoort het ook, de zware gitaren zijn er nog, maar de nadruk ligt meer op melodie, spanning en emotie.
Dan nu The Waiting dat het album Hard Promises van Tom Petty and the Heartbreakers' uit 1981 opent.
Het werd ook de eerste single van die plaat.
De titelzin vat het nummer eigenlijk meteen samen: wachten is vaak moeilijker dan wat er uiteindelijk gebeurt.
Petty maakt daar daar een compacte rocksong van dat in Amerika een grote rockradiohit werd en uitgroeide tot een vaste waarde in zijn live-repertoire.*
PIETS UITSPRAAK
Introductie [Bas]
Een minderheidskabinet heeft één eigenschap die je niet kunt wegpoetsen: voor een meerderheid moet je praten met partijen buiten de coalitie. Dat klinkt als het toppunt van democratie, maar het kan ook een politieke escape room worden waarin iedereen een andere sleutel vasthoudt.
Deze week is dat heel concreet. Het kabinet-Jetten onderhandelt met meerdere oppositiepartijen over het Belastingplan voor 2027, omdat steun in zowel de Tweede als de Eerste Kamer nodig is. Woensdag begint het plenaire debat. Dus achter iedere ferme uitspraak zit ineens een rekensom: wat wil je binnenhalen, wat wil je inleveren en aan wie gun je uiteindelijk een succesje?
Voor de kiezer is het soms lastig te zien of er echt wordt onderhandeld of vooral wordt voorgesorteerd op het volgende televisiefragment. Piets Uitspraak kijkt vandaag naar die Haagse gewoonte om veel woorden te produceren terwijl iedereen wacht op de uitkomst.
Titel
Begroten zonder politieke loopgraven.
Uitspraak [Piet]
Wat is er toch aan de hand met mensen die gekozen zijn om dit land te besturen? Ze staan samen in de kajuit van een niet-varend schip steeds dezelfde quotes uit te spreken, die alleen voor hun eigen achterban wat betekenen. En dan gaan de praatprogramma’s dit gekakel weer analyseren.
De pers zou niet eindeloos aan de poorten en deuren in Den Haag moeten wachten. Laten we wachten tot die 225 politici in de Eerste en Tweede Kamer en het kabinet-Jetten met een echt plan komen. Dat minderheidskabinet heeft maar 66 Tweede Kamerzetels en moet dus steun zoeken bij andere partijen.
Terwijl er het afgelopen jaar vooral op ‘links’ is gescholden, vraag ik me af wat ‘rechts’ heeft opgelost. Er is nog altijd onzekerheid over pensioenen, belasting op spaargeld, banen die naar het buitenland verdwijnen, stijgende zorgkosten, druk op het onderwijs, meer klanten bij voedselbanken, toeslagenouders die nog op compensatie wachten en voor velen nauwelijks uitzicht op een betaalbare woning.
Intussen onderhandelt het kabinet over het Belastingplan voor 2027. Maar waar blijven de oplossingen?
Nog twee weken en dan verkiezingen? Vergeet het maar. Die staan regulier pas voor mei 2030 gepland, tenzij het kabinet valt. Misschien wordt de gewone man tegen die tijd wijzer en ziet hij dat wat linkser stemmen beter is dan de weg van haat en uitsluiting die steeds wordt herhaald. Want oplossingen voor die problemen hoor ik niet uit die nu al schorre kelen.
Dat was Drs. P met Knolraap en lof, schorseneren en prei.
Het nummer verscheen in 1987 en staat op de plaat Hoep hoep hiezee voor Drs. P.
De grap zit niet alleen in de opsomming van vergeten groenten.
Drs. P bouwde het lied op als een soort gospel, compleet met een steeds terugkerende regel die bijna als een kerkelijk antwoord wordt gezongen.
Volgens NPO Radio 5 was het nummer oorspronkelijk bedoeld voor een televisieprogramma over tuinieren.
Dat plan ging niet door, maar het lied kreeg wel een eigen leven.
Het kwam in de Tipparade terecht en werd een van die nummers waarbij de titel al genoeg is om het ritme weer in je hoofd te krijgen.
Drs. P, geboren als Heinz Polzer, was meester in precies dat soort taalspel: keurige dictie, strakke vorm en ondertussen een onderwerp kiezen waar bijna niemand anders een lied van zou maken.
Dat waren R.K. Veulpoepers B.V. en de Vlaamse muzikant Marc de Vos met Twee Emmertjes.
De Veulpoepers kwamen uit Hilvarenbeek en begonnen in de jaren zeventig als een los volksmuziekgezelschap dat folk mengde met rock, blazers en maatschappijkritiek.
Twee Emmertjes verscheen in 1978 op het album Diarree.
De basis is natuurlijk het oude kinderliedje Twee emmertjes water halen, maar het arrangement kwam van Marc de Vos en leunt op de zeemansmelodie Drunken Sailor.
Daardoor verandert een simpel kringlied ineens in een opzwepende folkversie die gemaakt lijkt om met een zaal mee te zingen.
Het nummer bleef vooral in Brabant lang leven.
Volgens Omroep Brabant wordt het daar rond carnaval nog altijd afgestoft.
En dat past bij de Veulpoepers: bekende volksmuziek pakken, er iets eigens en licht anarchistisch van maken en vervolgens vooral zorgen dat niemand stil blijft staan.
Onze Top 40 Classic komt uit 1989, toen Erik de Zwart de Nederlandse Top 40 presenteerde bij Veronica op Radio 3.
Dimitri van Toren nam zijn eigen Hé Kom Aan uit 1973 opnieuw op, ditmaal met de Nederlands akoestische band Flairck opgericht door de broers Erik en Hans Visser.
Die versie kwam tot nummer 26 en stond vijf weken in de Top 40.
Het staat op Alsof De Maan De Aarde Kust.
Hier zijn Dimitri van Toren en Flairck met Hé Komaan.
Een kat uit de boom redden met zatte brandweermannen .. althans dat worden ze later .. volgens de heer Urbanuske!
AFSLUITING
Muziek
En zo sluiten we uitzending 589 van uw eigenste Muziek Experts af, waarin we van Amerikaanse gitaarpop en de twee gezichten van Four Seasons in One Day naar twee heel verschillende bakken koffie gingen, en weer verder door naar Anathema en Tom Petty, en daarna door naar Drs. P, Brabantse folk, Dimitri van Toren en Urbanus.
Columns
In Cultuur ging het over intersekse en de ruimte om anders te zijn zonder meteen beoordeeld te worden. Piets Uitspraak keek naar politiek onderhandelen en de simpele vraag wanneer woorden weer in besluiten veranderen.
Programma info
Wij waren jouw Muziek Experts. Elke dinsdagavond om acht uur, maar mocht je dan niet kunnen luisteren dan heb je altijd 2 opties, optie 1 is luisteren op zaterdagochtend om elf uur, of je gaat naar onze website demuziekexperts.nl hier vind je een gigantisch groot playlistarchief, informatie uit de uitzending en natuurlijk alle fragmenten. Dat alles ook nog eens live op BR6(.nl).
Tip-aankondiging
Maar we sluiten het programma niet af voor we naar Piet gaan met de Tip van de Redactie!
Deze maand staan we stil bij de band The Four Seasons, met frontman Frankie Valli.
Het nummer dat we nu gaan draaien December 1963 werd geschreven door Bob Gaudio en Judy Parker en bereikte in 1976 nummer 3 in de Nederlandse Top 40.
SLOTZIN
Slotzin
Wanneer we stoppen met luisteren, raakt de muziek uit onze samenleving!
