de Muziek Experts afspeellijst
datum: 09-06-2026
uitzending nr: 571
Fragmenten van deze uitzending
De Middelburger Danny Vera brak in 2019 echt breed door met Roller Coaster. Het lied klinkt kalm, maar onder die rust zit precies waar het over gaat: het leven dat je optilt, laat vallen en toch weer verder duwt. Vera schreef het met Mercy John, in een sobere Americana-sfeer waarin zijn stem alle ruimte krijgt. Juist daardoor komt de tekst zo binnen. Geen groot drama, geen opsmuk, maar een lied dat klein begint en lang blijft hangen. En dat beeld van die groeiende magnolia maakt het nog net iets menselijker.
EERSTE SPREEK
Cultuur (kort)
Straks in Cultuur kijken we hoe besmettingen van cruiseschip tot rauwe melk laten zien dat de geschiedenis soms niest voordat wij het doorhebben.
Uitspraak (kort)
Bij Uitspraak gaat het over demonstreren, meelopen en de vreemde stoelendans waarbij mensen soms naast bondgenoten staan die hun eigen idealen onderuit schoffelen.
Co-originele (kort)
Twee keer hetzelfde groen, maar de ene keer huppelt het door de lente en de andere keer droomt het met de ogen half dicht.
Hitmix
Van Danny Vera’s kalme achtbaan tot Linkin Park met nieuwe energie, van Modern Talking tot Louis Armstrong: vanavond rijdt de muziek met groot licht door geheugen, liefde en zomeravondgevoel.
Greensleeves is zo’n melodie die al eeuwen meegaat en daardoor elke generatie iets anders laat horen. The Scorpions uit Manchester maakten er midden jaren zestig een frisse beatversie van: licht, ritmisch en bijna zonnig.
Olivia Newton-John gaf hetzelfde lied later juist een zachtere, dromerige glans op haar album Come On Over. Precies daarin zit de charme van deze co-originele: dezelfde melodie, maar bij de één hoor je de lente buiten, en bij de ander de weemoed erachter. Twee stijlen, één klassieker, en allebei raak.
CULTUUR
Introductie [Bas]
Er is iets fascinerends aan onze tijd: zodra er ergens een dreiging opduikt, schieten wij niet eerst in wijsheid, maar in woorden. Dan worden er meteen kaarten getekend, meningen warmgedraaid en vermoedens opgeblazen alsof ze al in de krant horen met corpsgrootte paniek. De mens van nu wil niet simpelweg weten wat er aan de hand is; nee, wij willen ook alvast sidderen, duiden, speculeren en heel professioneel op de zaken vooruit bibberen. Het liefst nog vóór de experts hun jas hebben dichtgeknoopt.
En eerlijk is eerlijk: geen enkel tijdperk vertrouwt zo heilig op techniek en controle, terwijl het tegelijk zo snel in kleine collectieve zenuwen schiet. We hebben koelkasten die met ons praten, horloges die ons hartslagritme kennen, en toch blijven we op elk onbekend gevaar reageren alsof de pestkar net de straat in rolt. Voor je het weet is voorzichtigheid alweer verkleed als theater. En juist daarom is het soms goed om even terug te kijken: niet om bang te blijven, maar om te zien dat de mens zichzelf al eeuwen even hard opjut als redt.
Titel
Gevaarlijke besmettingen zijn van alle tijden
Cultuur [Piet]
In deze recente periode hebben twee besmettingen het wereldnieuws gehaald. Die van het hantavirus op een Nederlands cruiseschip en daarnaast weer een andere, angstaanjagende ebolavariant. Het aantal slachtoffers is verdrietig, al blijven de aantallen voorlopig nog beperkt.
Velen onder ons hopen dat zo’n virus maar ver weg blijft van Nederland. Maar in de berichtgeving zie je al dat dat lang niet altijd lukt, of dat zo’n verhaal beperkt blijft tot de ver-van-mijn-bedshow.
Om even in Nederland te blijven met dit onderwerp over besmettelijke ziekten: die waren in vroegere tijden nog groter in aantal en troffen vaak ook veel meer mensen. Eén voorbeeld uit het Nederland van zo’n anderhalve eeuw geleden. Ons land stond bekend om de zuivel, maar schoon en veilig was die productie lang niet altijd. Rauwe melk werd vaak direct gedronken, terwijl hygiëne op het erf en rond de uiers lang niet op orde was.
Daar kwam nog bij dat bij handel en verwerking niet alles even netjes verliep. De romantiek van de oude boerenwereld was in de praktijk soms gewoon een modderig en ongezond bedrijf. Vervuilde melk kon mensen ernstig ziek maken. Juist daardoor werd duidelijk hoe groot de stap vooruit was toen melk verhit en dus veiliger gemaakt ging worden.
Pasteurisatie zorgde uiteindelijk voor schonere melkproductie via het kort verhitten van de melk. Dat ging niet vanzelf, want er waren ook toen mensen die riepen dat smaak en kwaliteit daaronder zouden lijden. Toch bleek die stap onmisbaar. Soms is vooruitgang nu eenmaal minder gezellig dan gewoonte, maar wel een stuk verstandiger.
Nu maar hopen dat wereldse pandemieën en bijvoorbeeld een nieuwe grote golf voorlopig uitblijven, want zonder die besmettelijke ziekten is het al zwaar genoeg in de wereld.
Dat was Taylor Swift met Opalite. Een titel die glanst, maar niet alleen om de buitenkant. Opalite verwijst naar een kunststeen die licht vangt, en Swift gebruikt dat beeld slim voor een lied over gemaakt geluk dat toch echt kan voelen: na donkere nachten toch weer kleur zien.
Ze schreef de track met Max Martin en Shellback voor haar album The Life of a Showgirl, en je hoort die combinatie meteen terug: pop die groot klinkt, maar toch licht op de voeten blijft. Geen bombast om de bombast, wel precisiewerk met een refrein dat zich vastzet als kauwgom onder een schoolbank, maar dan chic.
En ja, Taylor kan groot denken, maar hier werkt het vooral omdat de emotie klein en herkenbaar blijft. Niet het soort liefdeslied dat roept, eerder één dat schittert en ondertussen stiekem een krasje laat zien. Zo hoort moderne pop eigenlijk te zijn: glans met inhoud.
GETEKEND LOESJE
Datum
09/06/2026
Tekst
Wie bang is voor elke besmetting, mist soms de mooiste besmetting van allemaal: een goed liedje dat blijft hangen.
En dan Bruno Mars met Risk It All. Bruno heeft al vaker bewezen dat hij retro kan laten klinken alsof het van vanavond is, maar hier kiest hij niet voor disco of glitterfunk.
Risk It All is juist gebouwd als een warme, romantische bolero, met veel ruimte voor melodie, drama en overgave.
Het staat op zijn album The Romantic en laat horen waarom hij meer is dan een hitmachine: Mars weet precies hoe je klassieke liefde vertaalt naar pop van nu.
De tekst draait niet om halve beloftes, maar om alles geven, ook als je daarmee iets op het spel zet. Dat maakt het lied groter dan een flirt en kleiner dan een cliché; het voelt als een bekentenis met een orkest achter zich.
Mooie move ook: geen trucje, geen snelle knipoog, maar gewoon een zanger die durft te leunen op stem, timing en sfeer. Bruno Mars dus, straks met Risk It All.
Deze als hard bekend staande maar toch melodieuze band Linkin Park laat op Overflow horen dat vernieuwing niet hetzelfde is als afscheid nemen van je eigen geluid. Op From Zero is dit een van de sfeervolste tracks: minder recht op de vuist, meer spanning onder de huid.
Met Emily Armstrong als nieuwe stem naast Mike Shinoda krijgt de band een ander kleurcontrast, zonder zijn nerveuze hartslag te verliezen. Juist daardoor toont Overflow de muzikaliteit van de vernieuwde Linkin Park: zwaar waar nodig, maar vooral slim opgebouwd, met ruimte voor melodie, textuur en dreiging.
Dit Duitse duo Modern Talking maakte aardige popmuziek, maar er zaten zeker sterke songs bij, zoals You’re My Heart, You’re My Soul. Hun debuutsingle uit 1984 werd de grote doorbraak en groeide uit tot hun best verkochte hit.
Wat het nummer zo effectief maakt, is die simpele maar trefzekere combinatie van Thomas Anders’ gladde stem, Dieter Bohlens productie en een refrein dat meteen blijft hangen. De tekst is pure liefdespop, zonder omwegen, maar juist daardoor werkt hij nog steeds.
Zo is deze lovesong weer even terug voor uw oren, en eerlijk: sommige platenspelers hebben gewoon eeuwig verkering.
PIETS UITSPRAAK
Introductie [Bas]
Gelukkig is er voor elk ingewikkeld maatschappelijk probleem nog altijd een heerlijk simpele oplossing beschikbaar: harder roepen. Dat is de moderne volksgeneeskunde van de publieke ruimte. Geen dossierkennis nodig, geen geduld, geen onderscheid tussen feit en gevoel; als het maar lekker strak klinkt op een spandoek en een beetje boos genoeg is voor de camera. En hoe groter de verwarring, hoe sneller er mensen opstaan die zichzelf tot laatste verdedigers van land, cultuur, vrouw, gezin, stoeptegel en verkeersdrempel uitroepen.
Alsof elk probleem pas echt bestaat wanneer er een megafoon naast staat. Het wonderlijke is dat groepen die elkaar op dinsdag nog niet wilden groeten, op zaterdag ineens broederlijk kunnen samenlopen als er maar een gezamenlijke vijand is verzonnen. Dat is de romantiek van de opwinding: iedereen voelt zich even dapper, totdat er nagedacht moet worden. En precies daarom is het goed om af en toe door de slogans heen te prikken. Niet om debat te smoren, wel om te voorkomen dat onderbuik zich weer eens uitgeeft voor gezond verstand.
Titel
Feministes trekken op met Defend Netherlands; klopt dit wel?
Uitspraak [Piet]
De golf van haat, angst of kudde-mentaliteit raast weer eens door Nederland. Vooral aangejaagd door kleine groepen die zich overal laten zien waar iets met een AZC aan de hand is.
De demonstranten die zich daar verzamelen zijn diverser van samenstelling geworden. Waren het eerst vooral bewoners die onder de noemer “Not in my backyard” geen gedoe in hun nabijheid wilden, nu sluiten ook gezinnen aan die hun kinderen meenemen naar zulke acties. Of dat voor die kinderen verstandig is, had men zich eerder mogen afvragen.
Het rare feit voltrekt zich nu dat mensen van heel uiteenlopende pluimages toch samen optrekken in de naar ons idee te veel opgeblazen angst voor buitenlandse mensen die hier aankomen. Er zitten zelfs zogenoemde performatieve feministen tussen die vinden dat ze ook in zo’n demonstratie moeten kunnen meelopen, soms zij aan zij met jonge aanhangers uit de manosphere-hoek, waar mannen juist voorrang boven vrouwen krijgen. Eigenaardig is zacht uitgedrukt. Ook schuiven er politici of politieke meelopers aan die de zaak nog verder opstoken met halve waarheden en grootspraak.
Zo ontstaat een vorm van opruiing waar duidelijker tegen moet worden opgetreden. Deze groepen zouden net zo goed kunnen demonstreren bij de partijen die al jaren de opvang traineren en vervolgens wijzen naar Ter Apel als bewijs dat opvang niet werkt. Terwijl juist meer spreiding, meer locaties en een betere doorstroom de druk zouden kunnen verminderen.
En dat er groepen zijn die zich Engelse namen aanmeten terwijl ze de Nederlandse cultuur zeggen te beschermen, blijft toch een fraai staaltje zelfspot. Denk aan Farm Defence Force en Defend Netherlands. Daarbij komt nog dat mensen in zulke groepen graag roepen dat de AZC-bevolking alles gratis krijgt, terwijl zij zelf alle lasten dragen. Maar wie wekenlang protesttoerisme bedrijft, bierblikjes laat slingeren en stoer wil doen met vuurwerk, oogt ook niet direct als het morele kompas van het land.
Er gaat veel mis en er zijn nog te weinig goede oplossingen. Maar deze geweldsspiraal is zeker geen oplossing. Dan lijkt mij de volgende uitspraak een betere: “AZC? Geef ons er maar twee!”
Dat was sombr met Homewrecker, en nee, die naam schrijf je bewust in kleine letters, maar dat doet niets af aan de impact. Achter sombr zit Shane Boose, nog piepjong, maar met een feilloos gevoel voor melodieën die liefdesverdriet laten klinken alsof het midden in de nacht ineens stadionformaat krijgt.
Homewrecker is geen bot provocatienummer; het speelt juist met schuld, verlangen en de ongemakkelijke spanning van iemand willen die eigenlijk al bezet is.
Muzikaal trekt hij het slim open: alternatieve pop met vaart, een beetje indie-rand, en precies genoeg drama om te blijven prikken. Daarmee laat sombr horen waarom hij zo snel is doorgebroken na eerdere tracks als Undressed en 12 to 12.
Hij klinkt jong, maar niet groen; meer alsof iemand zijn hart al drie keer heeft laten vallen en daar meteen een hook van heeft gebouwd. Homewrecker dus: licht giftig, heel melodieus, en vervelend verslavend.
Dat was Róisín Murphy met Overpowered, en alleen die titel zegt al genoeg: hier wint gevoel het van zelfbeheersing. Murphy kennen velen nog van Moloko, maar solo vond ze met dit nummer misschien wel haar meest elegante midden tussen artpop en dansvloer.
Overpowered verscheen in 2007 als titelsong van haar tweede soloalbum en klinkt nog steeds modern: strakke elektronica, een stuwende beat, maar daaroverheen juist een stem die speelt, verleidt en observeert. Geen platte clubtrack dus, eerder een intelligente discoplaat voor mensen die ook hun eyeliner op filosofie willen afstemmen.
In de tekst gaat het over die vreemde toestand waarin je denkt dat je ergens overheen bent, tot één gedachte alles weer openbreekt. Murphy maakt daar geen drama van, maar stijl. Ze trekt emotie een futuristische outfit aan en laat het daarna alsnog recht het hart in lopen. Dat is knap, en eerlijk gezegd ook een beetje gemeen. Overpowered blijft een klasseplaat.
Voor de Top 40 Classic gaan we naar 1984 met Doe Maar en Macho. In die tijd werd de Nederlandse Top 40 gepresenteerd door Lex Harding bij Veronica op Hilversum 3.
Een titel uit de nadagen van Doe Maar, toen nederpop nog gewoon de kamer binnenstormde zonder aan te bellen.
Cabaretier Anuar Aoulad Abdelkrim, vraagt zich net als vele met ons af, waarom de jongeren soms met zo’n raar accent praten…
AFSLUITING
Muziek
Wat de muziek van vanavond mooi liet horen, is dat een goede plaat meer doet dan alleen lekker klinken. Van de kalme troost van Danny Vera tot de glans van Taylor Swift, van de heruitvinding van Linkin Park tot de klasse van Louis Armstrong: elk nummer had zijn eigen kleur, maar allemaal bewezen ze dat muziek nog altijd het snelste vervoer is tussen hoofd en hart.
Columns
Ook de columns deden vanavond wat ze moesten doen: niet behagen om het behagen, maar een gedachte lostrekken. De cultuurtekst keek naar angst, ziekte en geschiedenis; de uitspraak naar rumoer, groepsgedrag en hoe snel een mening tegenwoordig een uniform aantrekt. Soms schurend, soms scherp, maar wel met de bedoeling om het denken wakker te houden.
Programma info
Dit was uitzending 571 van Uw Muziek Experts met Bas zonder Piet, maar hij is er snel weer! Live op BR6, met bekende hits, vergeten parels, en bijzondere covers. Dinsdagavond om 20:00 en zaterdagochtend om 11:00. via BR6.nl en via www.demuziekexperts.nl. Een programma voor die niet alleen wil weten wat er draait, maar ook waarom het draait.
Tip van de Redactie
Maar we sluiten niet af voor we eerst naar de tip van de redactie zijn gegaan..
Slotzin
Zo glijdt deze uitzending de zomer in: met warme platen, heldere zinnen en genoeg echo om nog even in door te leven.
We sluiten deze maand de uitzending af met de o zo prachtige muziek en stem van Louis Armstrong, en ik kan niet verzekeren dat Ella Fitzgerald er ook nog tussen komt.
Deze week het nummer A kiss tot build a dream on.
En de tip ga eens naar Lazy Louis Jazzcafé in Amersfoort!
