Wat is natuur eigenlijk waard?
Bij een bedrijf kun je machines, gebouwen en voorraden op een balans zetten.
Maar probeer dat eens met een regenwoud.
Wat schrijf je op voor een boom die de bodem vasthoudt, een insect dat planten bestuift of een dier waarvan we misschien niet eens weten dat het bestaat?
In een spreadsheet past zo’n bos pas wanneer iemand er een prijskaartje aan hangt. En laat dat nou precies het moment zijn waarop er vaak iemand verschijnt met een zaag en een investeringsplan.
Toch hoeft natuurbescherming niet alleen een verhaal van verboden, vergaderingen en stapels rapporten te zijn. Het gaat ook om grond, mensen die er werken en keuzes die je jarenlang volhoudt.
Geld speelt daarbij natuurlijk een rol, maar wat je met dat geld doet, bepaalt of er over twintig jaar nog iets te beschermen valt.
In Piets uitspraak kijken we naar wat er gebeurt wanneer mensen besluiten dat afwachten geen oplossing is.
Er zijn nog mensen die naast het afkalven van de natuur wereldwijd successen boeken met natuurbescherming en behoud.
Dat kan iedereen op zijn of haar eigen kleine manier in de eigen omgeving, zoals je dorp of buurtschap, of via een duurzame plaatselijke organisatie zeker ook doen.
Maar hier hebben we het even over een van de Nederlanders met een goed idee en een nog beter praktisch initiatief om de wereld te helpen redden, waarvan de natuur in onze en de vorige eeuw steeds meer achteruitging.
Zo kennen we Nederlanders die bijvoorbeeld een machine uitvonden om afval uit de zee en de rivieren te halen, en mensen uit Holland die in andere werelddelen aan programma’s meewerken om bedreigde diersoorten te redden en weer in aantallen te laten groeien.
Een van die pioniers in onze tijd is een man uit het nabije Zegveld, Matthijs Bol, die samen met zijn vriend Maarten van der Beek in Costa Rica via een prachtidee tropisch oerwoud beschermt en laat herstellen, zodat de oprukkende landbouw en veeteelt er minder kans krijgen.
Tussenbelletje: Waarom toch kan een wereldwijde organisatie als de Verenigde Naties deze mensen, ideeën en initiatieven niet beter bijeenbrengen en ze daardoor, met extra gelden van de meebetalende naties, waar nodig grootschaliger ondersteunen?
Iedereen wordt hier gelukkig van, behalve dan de roofkapitalisten die de grondstoffen, waaronder ook dieren en planten, door hun geldbehoefte liever zien verdwijnen.
Na hen dan de zondvloed?
Nee, die zondvloed moet vooral zulke negatieve kanten van de mensheid meevoeren naar het diepst van de oceanen.
Maar dit terzijde.
Matthijs Bol vertrok ongeveer vijftien jaar geleden naar Costa Rica en heeft inmiddels een groot gebied aan tropisch oerwoud helpen beschermen en herstellen.
Volgens de berichtgeving uit september 2026 gaat het om 278 hectare.
Hoe ging dit?
Hij was daar samen met vriend Maarten en ze kregen een idee.
Je koopt daar een stuk land met geleend familiegeld.
Beetje bij beetje konden ze hun bezit uitbreiden en via de stichting Adopteer Regenwoud maken ze dit bekend.
Je kunt bijvoorbeeld een vierkante meter regenwoud adopteren voor 2 euro 50.
Ze hebben twaalf mensen uit de omgeving in dienst, waaronder boswachters die op illegale jacht letten.
Doordat ze dieren zien terugkeren, geeft dat aan dat hun beschermde deel van het tropische oerwoud weer wat levenskrachtiger wordt.
Er zijn af en toe nog spanningen, omdat anderen hier bomen willen gaan kappen of doorgang eisen en een weg willen aanleggen.
Dat moet allemaal goed in de gaten worden gehouden.
Ze zijn een crowdfunding gestart om een aangrenzend stuk land aan te kopen.
Daar was volgens het bericht uit september 150.000 euro voor nodig.
Ze zitten nu na vijftien jaar in een fase dat ze een vaste achterban met periodieke betalingen hebben en dat ook grotere fondsen deze natuurdoelen een warm hart toedragen.
Beide heren zijn daar af en toe echt trots op, en natuurlijk blijft er werk genoeg.
Het laatste wapenfeit is dat er een observatietoren is geplaatst.
Succes voor hen en alle natuur.
