Er was een tijd — en dat klinkt meteen alsof we met een kopje koffie bij opa aan tafel zitten — dat internationale samenwerking iets bijna magisch had. Landen die samenkwamen, niet om elkaar de maat te nemen, maar om elkaar tegen te houden. Tegen oorlog, tegen chaos, tegen… onszelf eigenlijk.
Vandaag de dag voelt dat anders. We hebben meer overleg, meer vergaderingen, meer camera’s… maar minder resultaat. Het is een beetje alsof je met tien man een lekkend dak staat te bespreken, terwijl het ondertussen gewoon doorregent in de woonkamer.
En ja, we zien alles. Of nou ja… we dénken dat we alles zien. Beelden, meningen, analyses — de hele dag door. Maar hoe meer er binnenkomt, hoe minder duidelijk het wordt wat er nou écht speelt. Het grote plaatje raakt versnipperd, alsof iemand de puzzelstukjes heeft uitgedeeld en niemand nog weet hoe het eindresultaat eruit hoort te zien.
En ergens, midden in dat wereldtoneel… staat nog altijd dat ene grote podium. Met vlaggen, microfoons en mooie woorden.
Maar wat gebeurt daar nog echt?
Al jaren vragen wij ons af of er in dat enorme gebouw van de Verenigde Naties in New York, met al die betaalde medewerkers van aangesloten landen, nog iets tot stand wordt gebracht. De nieuwsmedia overal ter wereld hebben iedere dag veel te melden, vooral over de actuele gebeurtenissen van die dag, door filmbeelden te tonen met commentaar erbij of erna.
Dat is een constante hapsnap, een diarree aan beelden. De beeldeditors zien meer dan de presentatoren. Wat laten ze niet zien, wat wordt gecensureerd? Zo weten we dat we niet alles weten. Of dat we bijna niet meer weten wat echt waar is, wat belangrijk of urgent is in de wereld. En of dat urgent is, of kennis waar we later iets aan hebben.
Libanon smeekte de VN om in te grijpen omdat het rabiate Israël in zijn verbeten jacht op Hamas delen van Zuid-Libanon wil halveren door bruggen op te blazen en huizen te vernietigen. Waarschijnlijk met de inboedel van onschuldige burgers er nog in. Want naast een paar Hamassers gaan er veel meer burgers dooD door collateral damage.
Nog een voorbeeld van een lamgeslagen VN: in en rond de Zuidpool verdwijnt kwetsbare natuur door massale vervuiling van lucht en water.
Dieren verdwijnen door enorme Japanse vissersschepen die al jaren jagen op grote hoeveelheden krill. Daardoor hebben walvissen niet genoeg voedsel en zijn er minder scholen vis voor pinguïns, dolfijnen en orka’s. Die vangsten verdwijnen in de voedings- en medicijnenindustrie.
Daar zouden de Verenigde Naties kunnen optreden, bijvoorbeeld met een vloot van welwillende naties die het milieu beschermen. Dat is ook nodig in de grote oerwoudgebieden op aarde. Die reguleren via wind- en zeestromen de wateraanvoer en het leven met planten en dieren. Met goede bescherming kunnen ecosystemen zelfs herstellen.
Waarvoor dienen anders die Verenigde Naties, sinds de Tweede Wereldoorlog ingesteld om oorlogen te voorkomen en de aarde te helpen voortbestaan? Kom op landen, grijp op tijd in, met kracht en inventiviteit!
