We leven in een tijd waarin de mens alles wil sturen. Het weer, de energieprijzen, ons eigen slaapritme… zelfs hoe laat we opstaan laten we bepalen door een app. Controle is het nieuwe goud. Maar ergens daarboven hangt iets dat zich daar helemaal niks van aantrekt. Geen update, geen algoritme, geen minister die er beleid op maakt.
En toch… blijven we proberen. We praten over klimaatbeheersing, over geo-engineering, over het beïnvloeden van de natuur alsof het een thermostaat is. Iets te warm? Draaien we ‘m omlaag. Iets te nat? Dan fixen we dat wel. Het klinkt soms alsof de aarde een apparaat is dat we even opnieuw kunnen instellen.
Maar wat als er krachten zijn die al miljoenen jaren precies doen wat ze moeten doen… zonder dat wij daar ook maar iets van begrijpen? En wat als onze drang om in te grijpen juist het enige is dat die balans kan verstoren?
Het is een fascinerend idee: dat iets ogenschijnlijk eenvoudigs, iets wat we elke avond zien zonder erbij stil te staan, misschien wel één van de meest bepalende factoren is voor hoe wij hier überhaupt kunnen leven. En tegelijkertijd… misschien ook iets waar we, laten we eerlijk zijn, beter gewoon met onze tengels vanaf kunnen blijven.
De maan die rondom ons draait heeft veel meer invloed dan wij mensen weten. En lijkt een stabiele factor waar wij als mens niet veel aan kunnen verknoeien of veranderen. Wat als die maan er niet zou zijn? Dat is de eerste vraag in deze column. Er was ooit een professor doe voorstelde om ons arsenaal aan kernbommen maar op de maan af te vuren. Want dan zouden er bij ons op die aarde geen overstromingen en eb en vloed meer bestaan of hittegolven. De warmte-regulatie in de oceanen houdt dan op. De nachtdieren zijn hun navigatie dan kwijt qua zicht en magnetisme-gevoel.
Door de wel geringe aantrekkingskracht van de maan wiebelt de aarde minder. Wel blijft de aarde leefbaar, met of zonder dat rare schepsel mens. Dat idee om de maan op te ruimen is al net zo idioot als het maar door blijven vergroten van het kernwapen-areaal.
We moeten de maan vooral blijven zien als een onlosmakelijk geheel van onze aarde met de pluspunten en die paar minpunten. Volgens onderzoeken is deze maan zelfs een deel van de aarde geweest. Totdat er een verschrikkelijke botsing plaatsvond tussen de aarde en een iets kleinere planeet, die nu nog als een soort stofwolk in ons zonnestelsel rondvliegt onder de naam Planetoïdengordel of de Asteroïedengordel tussen Mars en Jupiter in.
Binnenkort gaan er weer eens na lange tijd een paar mensen naar de maan om er ook op te gaan staan. Een van die kosmonauten meldde dat de maan ook nog wel eens een aardige reisbestemming zou kunnen worden. Mij lijkt dat niet zo gunstig voor die maan. We hebben bv. al voor duizenden tonnen ruimteafval gezorgd en dat toenemende afval zal dan bij de heen en weer vluchten naar de maan zich ook uit gaan strekken naar de oppervlakte van deze maan. En voor de mens is een avondje volle maan een rustpunt en een romantisch teken in ons hectische 21e eeuwse maatschappij. Gelukkig maar, het bestaan van deze maan.
