Dit lied Love You Till Tuesday is de eerste single van David Bowie op de Nederlandse markt in 1967. Dat is twee jaar voordat hij echt doorbreekt in de popwereld. Daardoor is deze plaat vrij zeldzaam, omdat hij destijds nog geen grote oplage kende.

David had zich net een nieuwe, meer aansprekende achternaam aangemeten: Bowie. Dat viel meer op dan zijn echte naam David Robert Jones. Hij werd geboren op 8 januari 1947 in Brixton, Londen, en veranderde zijn naam in de jaren zestig om verwarring met Davy Jones te voorkomen.

In dit nummer hoor je nog duidelijk zijn musicalachtige stijl terug. Bowie begon namelijk in dat circuit en speelde tussen 1964 en 1967 in bandjes als The King Bees, The Manish Boys en Davy Jones and the Lower Third. Het is een jonge Bowie, nog zoekend, maar al vol karakter en flair.

Niet alles wat Bowie opnam was van zijn eigen hand. Met Amsterdam laat hij horen hoe sterk hij beïnvloed werd door andere artiesten. In dit geval door de legendarische Jacques Brel, die dit nummer schreef en de stad bezong in het Frans.

Bowie maakt er zijn eigen versie van, een soort aubade aan zowel Brel als aan de stad Amsterdam zelf. Zijn uitvoering is rauw, intens en bijna theatraal, precies zoals Brel het bedoeld had, maar dan met Bowie’s eigen stempel.

Het geeft dit programma ook een mooi Nederlands tintje. En tegelijk hoor je hier een artiest die niet bang is om zijn invloeden te omarmen en er iets persoonlijks van te maken.

David Bowie was niet alleen bezig met opvallende en vernieuwende muziek, hij genoot ook zichtbaar van het uitgaansleven en de energie daaromheen. Dat hoor je terug in Boys Keep Swinging uit 1979.

Dit nummer komt van het album Lodger en laat een meer experimentele kant van Bowie horen. Het heeft een speelse, bijna provocerende toon, waarin hij speelt met rollen, identiteit en imago.

Ter vergelijking: zijn latere hit Let’s Dance uit 1983 is veel commerciëler en wereldwijd succesvol. Boys Keep Swinging is juist rauwer en eigenzinniger. Beide nummers komen uit totaal verschillende fases, maar laten samen zien hoe veelzijdig Bowie was — altijd in beweging, altijd op zoek naar iets nieuws.

Een van zijn meest intrigerende albumtracks is Warszawa, afkomstig van de voor velen iconische LP Low uit 1977. Voor sommigen zelfs zijn mooiste werk.

Dit nummer werd nooit als single uitgebracht, mede vanwege de lengte en het ontbreken van een traditionele structuur. Toch is het een indrukwekkend voorbeeld van Bowie’s experimentele kant.

Warszawa is grotendeels instrumentaal en roept een grauwe, troosteloze sfeer op van het toenmalige communistische Warschau, een stad die Bowie in 1973 bezocht. De mysterieuze zang in het midden van het nummer is gebaseerd op een opname van het Poolse folkkoor Śląsk.

Het is muziek die je niet zomaar hoort, maar die je langzaam meeneemt — alsof je door een verlaten stad loopt waar elke echo een verhaal vertelt.

David Bowie werkte vaker samen met bevriende artiesten, en Tonight is daar een mooi voorbeeld van. In dit duet met Tina Turner hoor je twee grote stemmen samenkomen in één nummer.

Of deze samenwerking spontaan ontstond of vanuit de platenmaatschappij kwam, is niet helemaal duidelijk. Wat wél duidelijk is, is dat het live enorm goed werkte. Op het podium zorgde dit duet voor energie en enthousiasme bij het publiek.

Hier hoor je het nummer in pure audiovorm, zonder beeld. Juist daardoor komt de kracht van het duet extra naar voren. Voor muziekliefhebbers zit de magie vaak niet in wat je ziet, maar in wat je hoort.

The Jean Genie is een van die nummers die meteen binnenkomt. Met zijn kenmerkende staccato-ritme werd het een instant hit die het publiek direct wist te grijpen.

Het nummer staat op Bowie’s zesde studioalbum Aladdin Sane uit 1973, een plaat die zijn glamrock-periode perfect samenvat. In deze tijd was Bowie op zijn meest uitgesproken, zowel muzikaal als visueel.

Wat Bowie zo bijzonder maakte, is dat hij stijlen kon combineren en daar zijn eigen draai aan gaf. Zijn ‘touch and feel’ zorgde ervoor dat elk nummer iets unieks kreeg. The Jean Genie is daar een perfect voorbeeld van: rauw, energiek en onvergetelijk.

Ik begin vanavond in 1969, het jaar waarin de mens voor het eerst voet zet op de maan. David Bowie speelt daar slim op in met Space Oddity, een nummer dat draait om astronaut Major Tom, die langzaam het contact met de aarde verliest. Het lied voelt als sciencefiction, maar is eigenlijk een verhaal over vervreemding en loslaten.

Bowie zat in deze periode nog zoekend naar zijn identiteit als artiest. Hij was nog geen wereldster, maar wel iemand met een scherp gevoel voor timing en sfeer. De productie is minimalistisch en dromerig, met de iconische stylophone die het ruimtelijke gevoel versterkt.

De release vlak rond de maanlanding gaf het nummer extra impact, en het werd zijn eerste grote hit. Hier hoor je een jonge Bowie die nog aan het begin staat, maar al wel die unieke combinatie heeft van theatrale storytelling en muzikale lef.

We springen naar 1971. Bowie is inmiddels artistiek gegroeid en laat dat horen op Life on Mars?, een van zijn meest complexe en gelaagde nummers. Het lied vertelt het verhaal van een meisje dat zich verloren voelt in haar eigen wereld en haar toevlucht zoekt in film en fantasie.

Muzikaal is dit pure klasse: een dramatische pianopartij, orkestrale arrangementen en een opbouw die bijna klassiek aanvoelt. Bowie zit hier midden in zijn glamrock-periode, waarin hij zich steeds extravaganter presenteert, maar tegelijkertijd inhoudelijk scherp blijft.

Opvallend detail: het nummer ontstond nadat Bowie eerder had gewerkt aan een Engelse versie van een lied van Frank Sinatra. Dat mislukte, maar de melodische ideeën bleven hangen — en groeiden uit tot dit meesterwerk. Life on Mars? laat zien hoe Bowie van een popartiest verandert in een echte kunstenaar.

In 1972 is daar Starman, het nummer dat Bowie definitief op de kaart zet als icoon van de glamrock. Dit is het begin van zijn alter ego Ziggy Stardust: een buitenaardse rockster die hoop brengt aan de jeugd.

De tekst gaat over een buitenaards wezen dat via de radio contact maakt met jongeren — een metafoor voor muziek als ontsnapping en verbinding. Het refrein is catchy, maar de boodschap is diep: je hoeft er niet bij te horen om ertoe te doen.

In deze periode was Bowie flamboyant, vernieuwend en bewust provocerend. Zijn optreden bij Top of the Pops, waarin hij zijn arm om gitarist Mick Ronson sloeg, werd legendarisch en brak met sociale normen van die tijd. Starman is niet alleen een hit, het is een cultureel moment.

We gaan naar 1983, een compleet andere Bowie. China Girl bestond al eerder als samenwerking met Iggy Pop, maar Bowie maakte het nummer toegankelijker en commerciëler voor een groter publiek.

De tekst lijkt op het eerste gezicht een liefdeslied, maar heeft ook een donkere onderlaag over culturele verschillen en obsessie. Bowie speelt hier bewust met dat contrast.

In deze periode is hij minder experimenteel en meer gericht op succes. Hij werkt samen met topmuzikanten en producers, en zijn sound wordt strakker en radiovriendelijker. De videoclip, waarin stereotypen worden doorbroken, laat zien dat Bowie nog steeds maatschappelijk bewust is. China Girl markeert zijn overgang naar wereldwijde superstardom.

Let’s Dance is dé Bowie-hit uit 1983 en misschien wel zijn grootste commerciële succes. Het nummer is geproduceerd door Nile Rodgers, bekend van zijn funk- en discogeluid.

De groove is onweerstaanbaar, met een strakke gitaarlijn en een dansbare beat. Maar ook hier zit meer onder de oppervlakte: de videoclip behandelt thema’s als ongelijkheid en culturele identiteit.

Bowie zelf zat in deze fase op het toppunt van zijn roem. Hij was stijlvol, zelfverzekerd en volledig in controle. Waar hij in de jaren zeventig experimenteerde met persona’s, kiest hij hier voor een toegankelijker imago — zonder zijn artistieke kracht te verliezen. Let’s Dance is Bowie die de wereld verovert, op zijn eigen voorwaarden.

We eindigen in 1997, een tijd waarin Bowie opnieuw zichzelf uitvindt. I’m Afraid of Americans is donkerder, industriëler en beïnvloed door elektronische muziek.

Het nummer ontstond in samenwerking met Trent Reznor de oprichter, voorman en het breind achter de muziek van de alternative Rockband “Nine Inch Nails”, het laat een Bowie horen die kritisch kijkt naar globalisering en de invloed van Amerikaanse cultuur. De tekst is scherp, bijna cynisch, maar ook observerend.

In deze fase is Bowie geen trendvolger meer, maar iemand die trends absorbeert en opnieuw vormgeeft. Hij beweegt zich moeiteloos mee met de jaren ’90 sound zonder zijn identiteit te verliezen. Dit nummer bewijst dat Bowie niet alleen een icoon van het verleden is, maar ook relevant blijft in een compleet nieuw muzikaal landschap.