de Muziek Experts afspeellijst
datum: 10/03/2026
uitzending nr: 561
U hoorde Saint Declan’s drone, een lied van Adiemus het project van de Welshe componist Karl Jenkins, die klassieke muziek combineert met wereldmuziek en koorachtige zang zonder echte taal. Het nummer staat op het 4e album The Eternal Knot uit 2000. Jenkins schreef de muziek als een soort muzikale meditatie: ritmisch, mystiek en tegelijk verrassend licht, met een melodie om bij weg te dromen.
EERSTE SPREEK
Cultuur (kort)
Bodegraven-Reeuwijk is dan wel één gemeente, maar op cultureel vlak wordt er nog teveel als twee losse werelden gefunctioneerd.
Uitspraak (kort)
Politieke Polarisatie zorgt er voor dat mensen uit elkaar gedreven worden, terwijl juist meer gesprek en begrip nodig is … Politiek doe hier wat aan!
Co-originele (kort)
Een tijdloze belofte van trouw reist van een Amerikaanse soullegende naar een Nederlandse zanger die herinneringen tot leven brengt.
Hitmix
Een muzikale reis van mystieke koormuziek en soulklassiekers via Haagse rock en indiepop naar sixties-garage en Nederlandse theatermuziek.
Dat was Ben E. King met Stand By Me.
Volgens vele een schuiffel lied dat in 1961 werd opgenomen en inmiddels tot de meest geliefde soulklassiekers ooit behoort. Ben E. King schreef het nummer samen met Jerry Leiber en Mike Stoller, en liet zich inspireren door een gospeltraditie uit de kerk. Het resultaat werd een tijdloos lied over vriendschap en trouw. Het nummer kwam in 1987 nog een keer naar de 7e plek in de top-40.
Veel artiesten waagden zich daarna aan een eigen versie. Eén van de bekendste is die van John Lennon. Hij nam het nummer op in 1975 voor zijn album Rock ’n’ Roll, waarop hij zijn liefde voor de muziek uit zijn jeugd liet horen.
Hier is John Lennon met Stand By Me.
CULTUUR
Introductie [Bas]
Gemeenten fuseren in Nederland met enige regelmaat. Op papier lijkt dat altijd een prachtig idee: efficiënter bestuur, betere samenwerking en sterkere voorzieningen. Twee plaatsen worden één gemeente, één naam op het bord bij de dorpsgrens.
Maar mensen zijn geen stempels op een kaart.
Vraag iemand waar hij vandaan komt en hij zegt zelden de naam van de gemeente. Hij zegt het dorp, de straat, soms zelfs nog het plein of de buurt. En dat is eigenlijk best mooi, want juist die lokale trots houdt verenigingen, vrijwilligerswerk en cultuur levend.
Alleen ontstaat er soms een vreemd effect. Officieel horen plaatsen bij elkaar, maar in het dagelijks leven blijven ze toch hun eigen wereld houden. Met hun eigen gewoontes, hun eigen activiteiten en soms zelfs hun eigen publiek.
En dat roept een interessante vraag op.
Als we al één gemeente zijn… hoe zorgen we er dan voor dat cultuur ook echt iets wordt van die hele gemeente?
Daar praat piet zo over verder..
Titel
Bodegraven- Reeuwijk kan meer samengaan in Cultureel Opzicht
Cultuur [Piet]
Bodegraven kent een Historische Vereniging die voor de leden het periodiek Boreftse Berichten uitgeeft. Maar zelfs daarin merk je dat we, hoewel de gemeente inmiddels Bodegraven-Reeuwijk heet, in de geschiedenisverhalen toch vaak als twee aparte kernen blijven bestaan.
Neem het voorbeeld van het opheffen van het Bodegraafse Kaasmuseum. Dat verhuisde ooit van de derde verdieping van het Evertshuis naar de parterre van het vroegere RABO-bankgebouw. Hoera, erkenning voor het cultureel erfgoed dat door vele vrijwilligers is verzameld. Maar de financiering ging niet goed en door te weinig bezoekers moest het museum sluiten.
Een deel van de collectie verhuisde naar een museumboerderij in Reeuwijk en de rest werd verkocht. Weg verzameling. Het werd dus geen Bodegraven-Reeuwijk Historisch Museum. Een gemiste kans. In Reeuwijk is immers veel te vertellen over de turftijd. Samen met de verhalen over kaas en veen had dat onder één dak juist een mooie samenwerking kunnen opleveren en het gevoel van één gemeente kunnen versterken.
Hetzelfde zie je bij het Evertshuis, dat toch het culturele hart van de gemeente zou moeten zijn. Er is geldnood geweest en bestuurlijke problemen. En Reeuwijkers – toch een groot deel van de bevolking – komen niet massaal naar activiteiten in het Evertshuis. Zij hebben hun eigen ruimtes en gewoontes. Blijkbaar vormt zelfs die vier kilometer naar Bodegraven soms al een obstakel.
Daar komt bij dat Reeuwijk een eigen muziekplek heeft in een kerk voor klassieke concerten en een carnavalsvereniging met eigen activiteiten. Veel gebeurt via comités van de eigen clubjes. Zo lijkt het alsof verschillende woongemeenschappen zich toch het prettigst voelen in hun eigen kring.
Er is zelfs wel eens binnen de gemeentelijke leiding gezegd dat het Evertshuis geen voorstellingen hoeft te organiseren die ook mensen van buiten de gemeente trekken. Maar een theaterbestuur denkt daar anders over. Die willen een programma maken voor veel doelgroepen en vooral een zaal die gevuld is.
De vraag is dus: hoe zorgen we ervoor dat onze culturele voorzieningen op niveau blijven? En dat we niet langzaam terugzakken naar de situatie van honderd jaar geleden, met vooral kerkelijke bijeenkomsten en af en toe een toneelstuk door een plaatselijke vereniging.
Een oplossing kan zijn om veel meer reclame te maken voor alle activiteiten in alle kernen. Zodat mensen ook eens naar een voorstelling gaan in Nieuwerbrug of Waarder. En als daar een bijzonder goed idee of een mooie uitvoering ontstaat, waarom zou die dan niet ook nog eens in het Evertshuis opgevoerd worden voor een groter publiek?
Er is genoeg mogelijk, maar we horen er nog te weinig over. Dit culturele vraagstuk lijkt bijna net zo vast te zitten als de broodnodige woningbouw in onze gemeente.
Hopelijk kan een nieuw en doortastend bestuur, samen met een ingewerkte wethouder, het Evertshuis en de gemoderniseerde bibliotheken naar een gezonde toekomst leiden. Zodat cultuur in onze gemeente weer iets wordt waar iedereen plezier aan beleeft.
Dat was DI-RECT met Hungry for Love.
De Haagse band bestaat al sinds het einde va
n de jaren negentig en groeide uit tot een van de meest succesvolle rockbands van Nederland. Hun stijl veranderde door de jaren heen behoorlijk. Waar ze in het begin bekend stonden om energieke gitaarrock, kregen ze na de komst van zanger Marcel Veenendaal in 2009 een krachtiger en soulvoller geluid.
In Hungry for Love dat verscheen in 2005 op het album All system goes hoor je nog de stem van de eerste zanger, namelijk Tim Akkerman. Het nummer combineert stadionrock met een flinke dosis emotie en laat goed horen waarom DI-RECT inmiddels vaste gast is op grote festivals als Pinkpop en Concert at Sea.
De band is de laatste jaren ook regelmatig te vinden in grote zalen zoals Ahoy en de Ziggo Dome, waar ze hun reputatie als sterke liveband telkens opnieuw bevestigen.
GETEKEND LOESJE
Datum
10-03-2026
Tekst
Als iedereen alleen maar zijn eigen gelijk hoort, wordt de wereld vanzelf een echokamer.
We blijven nog even in Den Haag, bij DI-RECT.
De band werd in 1999 opgericht door onder anderen Spike van Zoest, Tim Akkerman en Jamie Westland, toen ze nog tieners waren. Hun eerste hit Just The Way I Do maakte hen meteen bekend bij een groot publiek.
Door de jaren heen ontwikkelde DI-RECT zich steeds verder. Met zanger Marcel Veenendaal kwam er meer soul, gospelinvloeden en emotionele kracht in de muziek. Dat hoor je ook in hun nieuwste nummer Won’t Fall.
Het lied gaat over veerkracht: overeind blijven wanneer alles even tegenzit. Muzikaal is het een mix van rock en melodieuze pop, gedragen door die krachtige stem van Veenendaal en een band die inmiddels meer dan vijfentwintig jaar samenspeelt.
Dat was Threshold met Avalon.
De Britse prog-metalband rond gitarist Karl Groom bracht dit nummer uit in 2002 op het album Critical Mass. Het lied combineert stevige gitaren met een bijna sprookjesachtige melodie, geïnspireerd op de mythische plek Avalon uit de Arthur-legenden. Typisch Threshold: progressief, melodieus en episch.
We gaan naar zonnige sixties-invloeden.
De Amerikaanse band Allah-Las werd gevormd in Los Angeles en staat bekend om hun vintage surf- en garagerockgeluid. Hun gelijknamige debuutalbum uit 2012 begon meteen met het nummer ‘Catamaran’ dat hun stijl perfect samenvat.
PIETS UITSPRAAK
Introductie [Bas]
Er bestaat een grappig natuurkundig verschijnsel op onze planeet. Hoe verder je naar de polen gaat, hoe kouder het wordt. Het landschap wordt stiller, het leven schaarser en het ijs dikker.
En gek genoeg lijkt dat soms ook een beetje te gebeuren in het publieke debat.
Hoe verder mensen uit elkaar gaan staan in hun overtuigingen, hoe kouder het gesprek wordt. Eerst verdwijnen de nuances, daarna het luisteren… en uiteindelijk blijft er vooral veel ijs over tussen mensen.
Aan de evenaar is dat anders. Daar is het warm, daar beweegt alles, daar groeien dingen. Misschien is dat wel een mooie metafoor voor hoe gesprekken tussen mensen zouden kunnen zijn: niet ijskoud en star, maar levendig en soms zelfs een beetje broeierig.
Alleen lijkt het in de politiek soms alsof we liever richting de polen trekken dan naar de evenaar.
En dat brengt ons bij het volgende.
Titel
Polarisatie tussen mensen graag ombuigen naar een Evenaarniveau tussen alle mensen
Uitspraak [Piet]
Het begrip polarisatie heeft een duidelijke link met de beide polen op aarde. Daar is het nog steeds het koudst. Hoewel er de laatste jaren juist opvallend hoge temperaturen zijn gemeten en het ijs, de gletsjers en ijsbergen steeds vaker afbreken.
Zo’n opwarming met smeltende zaken zou eigenlijk ook wel goed zijn voor de sfeer tussen mensen onderling.
Toch schrok ik weer eens toen ik hoorde dat voor de komende gemeenteraadsverkiezingen in enkele plaatsen speciale politieke partijen zijn opgericht met maar één doel: een vuist maken tegen de komst van asielzoekerscentra met volgens hen te grote bewonersaantallen.
Een voordeel zou kunnen zijn dat er minder ordeverstoringen ontstaan, omdat de aanstichters nu zelf als gekozen leden op het pluche zitten en hun plannen met woorden moeten verdedigen. Maar zulke één-onderwerppartijen blijven in de ogen van velen toch wat armoedig.
Veranderingen kun je namelijk niet zomaar afdwingen. Je moet ook met alternatieven komen en niet alleen roepen dat er in jouw gemeente geen asielzoekerscentrum mag komen. Uiteindelijk heb je nationaal beleid nodig, en eigenlijk zelfs Europees beleid.
Dat zal niet snel gebeuren, want deze plaatselijke partijen hebben vaak van nature oogkleppen op. De wereld vergaat niet meteen, en problemen worden zelden opgelost met één simpele maatregel.
Toch begint het einde van de wereld soms dichterbij dan je denkt – gewoon in je eigen straat. Veel mensen beseffen dat nauwelijks.
De camera met deurbel hangt inmiddels aan je huis en is toegankelijk voor autoriteiten. Op een buurtbarbecue hoor je mensen praten over remigratie, of zelfs over emigreren naar Paraguay.
En ondertussen doet Forum voor Democratie ineens in veel gemeenten mee aan de gemeenteraadsverkiezingen, soms samen met leden van andere dubieuze clubjes zoals de Volksunie, de Geuzenbond en het nog radicalere Voorpost. Groepen waarvan bekend is dat sommigen zelfs aan vechtoefeningen in Duitsland hebben meegedaan en daarbij weer hun handen recht vooruit staken.
Daarom pleiten wij voor een soort evenaarniveau in het gesprek tussen mensen: met elkaar praten en overleggen in plaats van meedoen aan polarisatie.
Maar veel mensen blijven liever in hun eigen kring, waar niemand hen tegenspreekt en waar plannen kunnen ontstaan die steeds verder van de werkelijkheid afdrijven.
Zo kan ellende tussen mensen soms zomaar beginnen, bijvoorbeeld in een plaats als Nieuwegein of in de Krimpenerwaard. Groepen die zich presenteren als “nieuw”, maar vaak vooral vasthouden aan oude en bekrompen ideeën.
Dat zijn de echte onheilsprofeten. Mensen die hopen de touwtjes in handen te krijgen via ontkenning en dreiging.
Voor hen zijn verkiezingen een kans om hun ideeën door te drukken – ideeën die in het verleden ook door anderen werden bewonderd, zoals die van Hitler, of in een modernere variant door iemand als Anders Breivik.
De vraag blijft dus: zijn we gewaarschuwd… of luisteren we nog steeds te weinig?
Roxeanne Hazes met Chaos Gedoofd.
Roxeanne is de dochter van de wijlen volkszanger André Hazes, maar heeft de afgelopen jaren duidelijk haar eigen muzikale pad gekozen. Waar haar vader vooral bekend stond om het levenslied, beweegt Roxeanne zich meer richting pop en alternatieve Nederlandstalige muziek.
Chaos Gedoofd komt van het album ‘De tijd gaat mooie dingen doen’ uit 2021. In haar teksten is ze vaak opvallend eerlijk over persoonlijke onderwerpen zoals familie, identiteit en het zoeken naar rust in een druk leven. Dat maakt haar muziek herkenbaar voor veel luisteraars.
De laatste jaren staat Roxeanne ook regelmatig op festivals en in theaters, waar ze haar muziek combineert met persoonlijke verhalen.
Dat was WIES met ‘Of er nog iets terugkaatst’.
WIES is een Nederlandse indiepopband rond zangeres Jeanne Rouwendaal. Hun muziek kenmerkt zich door eerlijke teksten, melancholische melodieën en een moderne popproductie.
Het nummer komt van hun album Het Is Een WIES uit 2021. In het lied wordt gespeeld met het idee van gevoelens die je uitstuurt in een relatie en de vraag of er ooit iets van terugkomt.
De band groeide snel in populariteit door optredens op festivals zoals Lowlands en Paaspop, en staat bekend om hun sterke live-energie. Nederlandstalige indiepop die zowel kwetsbaar als krachtig kan klinken.
Tijd voor een Eeuwige klassieker.
Dit Mens, durf te leven" is een klassiek Nederlands cabaretlied uit 1917, geschreven door Dirk Witte en bekendgemaakt door Jean-Louis Pisuisse. Het is een tijdloos pleidooi voor eigenzinnigheid, het negeren van burgerlijke conventies ("fatsoen") en het vieren van het leven. In latere jaren werd het door verschillende artiesten vertolkt, zoals Ramses Shaffey maar ook zangeres Wende, zij gaf het nummer een krachtige moderne interpretatie.
Dan nu de typische warme humor en speelse taal van Toon Hermans, waar hij de politiek van toen liefdevol op de hak neemt.
Deze maand aandacht voor The Troggs die staan vooral bekend van het nummer Wild Thing, maar hun repertoire is veel groter. Ze klinken anders dan de poppy bands. Mick Jagger en Sting hadden veel waardering voor hun ruigere sound.
Dit ruigere sixties-geluid hoor je ook in Black Bottom.
AFSLUITING
Muziek
In deze uitzending klonk een brede mix van stijlen: van de mystieke koorklanken van Adiemus en de soulklassieker Stand By Me van Ben E. King, tot Haagse rock van DI-RECT, progrock van Threshold en sixties-invloeden van Allah-Las. Ook was er Nederlandstalige muziek van Roxeanne Hazes en WIES, een moderne versie van Mens durf te leven door Wende en de humor van Toon Hermans.
Columns
Tussen de muziek door waren er twee columns. In cultuur ging het over cultuur en wel in onze gemeente en hoe samenwerking tussen de kernen sterker kan. Piets Uitspraak ging over polarisatie en het belang van meer gesprek en minder tegenstellingen tussen mensen.
Programma info
U luisterde naar De Muziek Experts, het radioprogramma van Bas van Zetten en Piet de Rooij op BR6. Het programma is elke dinsdagavond om acht uur en zaterdagochtend om elf uur te beluisteren. Meer informatie, playlists, de live stream en fragmenten vindt u op demuziekexperts.nl, en luisteren kan ook via BR6.nl.
Slotzin
mocht u de 18e naar de stembus gaan, dan weet u in elk geval één ding zeker — bij De Muziek Experts wint altijd de muziek.
