Muzikaal is Turn It On Again bijzonder doordat het nummer grotendeels in een ongewone maatsoort staat, namelijk 13/8. Dat maakt het ritme net iets anders dan de meeste popliedjes uit die tijd. Toch klinkt het voor veel luisteraars heel natuurlijk, wat laat zien hoe inventief Genesis met ritmes en structuren omging.

Het nummer staat op de tiende studio-LP van Genesis, Duke, uit 1980. Dat album vormt een overgang tussen het symfonische werk uit de jaren zeventig en het meer toegankelijke popgeluid van de jaren tachtig. De band bestond toen uit Phil Collins, Tony Banks en Mike Rutherford. Turn It On Again werd een grote hit en groeide uit tot een van de bekendste nummers van Genesis, dat jarenlang een vaste plaats had in hun live-concerten.

Fijn dat u luistert naar De Discografie Van, het uitstapje van De Muziek Experts. In deze tweede aflevering staat de muziek van Genesis centraal.

De titel Land Of Confusion verwijst naar een wereld die volgens de band steeds onoverzichtelijker werd, met leiders die elkaar wantrouwden en een samenleving die voortdurend onder spanning stond. Daarmee kreeg het nummer een boodschap die destijds veel mensen aansprak.

Het nummer werd nog beroemder door de opvallende videoclip. Daarin verschijnen de bandleden en verschillende wereldleiders als karikaturale poppen in de stijl van het Britse satirische televisieprogramma Spitting Image. In de clip zie je onder andere een overdreven versie van de Amerikaanse president Ronald Reagan, wat de politieke satire van het nummer nog eens extra benadrukt.

Land Of Confusion werd een internationale hit en liet zien hoe Genesis in de jaren tachtig popmuziek kon combineren met maatschappelijke thema’s.

U luistert naar De Discografie Van, de spin-off van De Muziek Experts. In deze tweede uitzending duiken we in de rijke discografie van Genesis.

Het lied gaat over iemand die volledig in de ban raakt van een mysterieuze aantrekkingskracht, een soort ongrijpbare invloed die iemand op je kan hebben. In de tekst wordt dat beschreven als een “onzichtbare aanraking”, iets wat je niet kunt verklaren maar waar je toch niet aan kunt ontsnappen. Het thema draait dus om fascinatie en verleiding, maar ook om het idee dat sommige gevoelens moeilijk onder woorden te brengen zijn.

Muzikaal is Invisible Touch een perfect voorbeeld van de meer popgerichte stijl die Genesis in de jaren tachtig ontwikkelde. De synthesizers van Tony Banks, het herkenbare drumgeluid van Phil Collins en de melodieuze baslijnen van Mike Rutherford zorgen samen voor een strak en toegankelijk geluid.

Het album Invisible Touch werd uiteindelijk het best verkochte album uit de geschiedenis van Genesis en bevatte meerdere hits. Daarmee bewees de band dat ze na hun symfonische beginjaren ook in het poptijdperk een enorme impact konden hebben.

De titel Squonk verwijst naar een mythisch wezen uit de folklore van de Amerikaanse staat Pennsylvania. Volgens de legende is de squonk een droevig dier dat zich schaamt voor zijn uiterlijk en daarom voortdurend huilt. Wanneer iemand het probeert te vangen, lost het wezen simpelweg op in zijn eigen tranen. Genesis gebruikte deze merkwaardige legende als inspiratie voor het nummer.

In de tekst symboliseert de squonk mensen die worstelen met onzekerheid en zelftwijfel. Muzikaal bouwt het nummer langzaam op, met een krachtige gitaarriff en een stevige ritmesectie die uiteindelijk uitmondt in een groots refrein.

De naam Squonk werd later ook gebruikt door een Nederlandse coverband die zich specialiseerde in het spelen van Genesis-muziek. Daarmee kreeg het nummer zelfs een klein stukje Nederlandse muziekgeschiedenis.

Je luistert naar De Discografie Van, de spin-off van De Muziek Experts. Dit is uitzending twee, en die staat helemaal in het teken van Genesis.

Het nummer is geschreven door toetsenist Tony Banks en staat bekend om zijn warme melodie en dromerige sfeer. In de tekst wordt een moment van verlies en verwarring beschreven, waarbij iemand beseft dat alles wat vertrouwd leek ineens verdwenen is. Tegelijkertijd zit er ook een gevoel van hoop in, alsof er na de chaos toch weer licht verschijnt.

De titel Afterglow verwijst naar het nagloeien van een ervaring. Dat kan het gevoel zijn dat je overhoudt na een intens concert, een bijzondere avond of een emotionele gebeurtenis. Die echo van een ervaring blijft nog even hangen, zelfs wanneer het moment zelf al voorbij is.

In de live-optredens van Genesis groeide Afterglow uit tot een geliefd slotnummer. Het rustige begin en het krachtige einde maakten het tot een indrukwekkend moment in hun concerten, waarbij het publiek vaak nog even bleef nagenieten van de muziek.

Firth of Fifth is een van de meest geliefde progrockstukken van Genesis en verscheen in 1973 op het album Selling England by the Pound. Het nummer begint met een klassiek aandoende pianointro van Tony Banks, bijna alsof je een concertzaal binnenloopt waar een symfonieorkest zich al warm speelt. Die opening zet meteen de toon voor een compositie die bijna negen minuten lang verschillende muzikale werelden met elkaar verbindt.

Halverwege komt een van de beroemdste momenten uit het Genesis-oeuvre: de lange, lyrische gitaarsolo van Steve Hackett. Die solo klinkt bijna als een zingende melodie en groeide uit tot een vaste favoriet bij fans. Tekstueel schetst Peter Gabriel een beeld van een rivier die door het Engelse landschap stroomt, met een lichte melancholie over een wereld die langzaam verandert.

Met zijn afwisseling van zachte passages en krachtige bandstukken laat Firth of Fifth perfect horen waarom Genesis in de jaren zeventig tot de absolute top van de progressieve rock behoorde.

Fijn dat u luistert naar De Discografie Van, het muzikale uitstapje van De Muziek Experts. In deze tweede uitzending staat één band centraal: Genesis.

Dit nummer opent het ambitieuze dubbelalbum The Lamb Lies Down on Broadway uit 1974, een conceptplaat die het verhaal vertelt van Rael, een straatjongen uit New York die een surrealistische reis beleeft door een bizarre onderwereld. Het titelnummer zet meteen de sfeer neer: een strak ritme, een herkenbare pianolijn van Tony Banks en de theatrale zang van Peter Gabriel.

Voor Genesis was dit album een enorm project, zowel muzikaal als visueel. Tijdens de tour verschenen er grote projecties en theatrale kostuums op het podium, iets wat destijds vrij revolutionair was in de rockwereld. Kort na deze plaat zou Peter Gabriel de band verlaten, waardoor The Lamb Lies Down on Broadway ook een beetje het sluitstuk werd van de eerste Genesis-periode.

Het nummer zelf bleef echter een klassieker en laat perfect horen hoe Genesis storytelling en muziek tot één groot avontuur wist te maken.

Met Mama slaat Genesis in 1983 een compleet andere richting in. Het nummer staat op het album Genesis en laat horen hoe de band zich ontwikkelde van progressieve rockgroep naar een meer moderne, elektronische pop- en rocksound.

Het begint met een donkere drumcomputer en een dreigende synthesizerlijn van Tony Banks. Daaroverheen zingt Phil Collins een tekst die gaat over obsessie en verlangen, verteld vanuit het perspectief van een jonge man die gefascineerd raakt door een oudere vrouw. Het meest opvallende moment komt wanneer Collins plots dat bijna manische, lachachtige geluid laat horen – een effect dat hij kreeg door te experimenteren met echo en galm in de studio.

Mama werd een grote hit in Europa en bereikte in Nederland zelfs de nummer-1 positie. Live groeide het uit tot een indrukwekkende openingssong van concerten, waarbij de spanning langzaam werd opgebouwd totdat de band vol losbarstte.

Het nummer laat zien hoe Genesis in de jaren tachtig nog steeds vernieuwend kon zijn, maar nu met een rauwere, modernere energie.

Welkom bij De Discografie Van, de spin-off van De Muziek Experts. U hoort aflevering twee, en die draait helemaal om de muziek van Genesis.

Dit nummer is niet helemaal kloppend in onze Genesis special, maar het is wel een van de bekendste nummers van Phil Collins, die toch de meeste jaren in Genesis zat. In The Air Tonight verscheen in 1981 op zijn eerste soloalbum Face Value. Collins schreef het nummer in een periode waarin zijn huwelijk net was stukgelopen, en die emotie hoor je duidelijk terug in de spanning die langzaam wordt opgebouwd.

De song begint heel minimalistisch met een eenvoudige drumcomputer en mysterieuze synthesizers. Phil zingt bijna fluisterend, alsof hij een verhaal vertelt dat steeds zwaarder wordt. En dan komt het moment waar iedereen op wacht: rond drie minuten en veertig seconden barst plots die beroemde drumfill los. Een explosie van geluid die sindsdien een van de meest iconische drumfragmenten uit de popmuziek is geworden.

Hoewel het een solonummer is, laat het ook zien hoe groot de invloed van Phil Collins binnen Genesis was.

Dan nu het laatste nummer van vanavond, en dat is er één waar we normaliter ook de muziek experts mee afsluiten, namelijk Duke’s End.

En dat vormt tevens ook de krachtige afsluiting van het album Duke uit 1980. Het is eigenlijk het muzikale slotstuk van een reeks nummers die samen een soort mini-verhaal vormen binnen de plaat. Het album markeerde een overgangsperiode voor Genesis: de progressieve roots waren er nog, maar de band begon steeds toegankelijker te klinken.

Duke’s End is grotendeels instrumentaal en laat de band nog één keer volledig losgaan. Tony Banks speelt grote, symfonische synthesizerakkoorden, Mike Rutherford legt daar stevige baslijnen onder en Phil Collins drijft het geheel vooruit met energiek drumwerk. Het nummer verwijst muzikaal terug naar eerdere stukken op het album, waardoor het voelt alsof alle muzikale thema’s nog één keer samenkomen.

Voor veel fans is dit een bewijs dat Genesis zelfs in hun meer commerciële periode nog steeds de muzikale ambitie van hun progrockverleden kon laten horen. Duke’s End is daarmee niet alleen een afsluiter van een album, maar ook een brug tussen twee tijdperken van de band.

U luistert naar De Discografie Van, het kleine broertje van De Muziek Experts. In deze tweede uitzending nemen we u mee door de discografie van Genesis.

hier informatie over lied